Բորիս Պրիմերով

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Բորիս Պրիմերով
Ծնվել էհուլիսի 1, 1938(1938-07-01)
ԾննդավայրՄատվեև-Կուրգան, Ռոստովի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ
Վախճանվել էմայիսի 5, 1995(1995-05-05) (56 տարեկանում)
Վախճանի վայրՊերեդելկինո, Novo-Peredelkino District, Արևմտյան վարչական շրջան, Մոսկվա, Ռուսաստան
Մասնագիտությունգրող և բանաստեղծ
Լեզուռուսերեն
ՔաղաքացիությունFlag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
ԿրթությունՄաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտ
ԱնդամակցությունԽՍՀՄ Գրողների միություն
ԱմուսինՆադեժդա Կոնդակովա
Автограф Бориса Примерова.jpg
Կայքppgsf76.narod.ru/new_page_486.htm
Boris Primerov Վիքիպահեստում

Բորիս Տերենտևիչ Պրիմերով (ռուս.՝ Борис Терентьевич Примеров, հուլիսի 1, 1938(1938-07-01), Մատվեև-Կուրգան, Ռոստովի մարզ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ - մայիսի 5, 1995(1995-05-05), Պերեդելկինո, Novo-Peredelkino District, Արևմտյան վարչական շրջան, Մոսկվա, Ռուսաստան), խորհրդային ռուս գրող:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Բորիս Պրիմերովը ծնվել է Ռոստովի մարզի Մատվեև Կուրգան գյուղում: Հայրը եղել է Դոնի կազակ, սովորել է կադետական կորպուսում, Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո դարձել է Կարմիր բանակի սպա, հետագայում հեռացվել է կուսակցությունից և արտաքսվել: Մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին: Պատերազմի ավարտից հետո ընտանիքը տեղափոխվել է Մեչետինսկայա գյուղ, որտեղ Բորիսի հայրն աշխատանք է գտել կոլխոզում:

Պրիմերովի առաջին հրապարակումները տպագրվել են Ռոստովի Դոնում: 1960-ականների կեսերին նա մեկնել է Մոսկվա և ընդունվել Գրականության ինստիտուտ երկրորդ փորձից: 1968 թվականին դարձել է ԽՍՀՄ Գրողների միության անդամ: 1971 թվականին ավարտել է ինստիտուտը:

Հեղինակ է քնարական հավաքածուների «Синевой разбуженное слово» (1964 թ.), «Դադրող անձրև» (1967 թ.), «Տարվա կարմրություն» (1971 թ.), «Գարնանային հյուր», «Միայնակ հարազատ երկնքի հետ» (երկուսն էլ 1972 թ.), «Талая заря» (1974 թ.)[1]:

Ամուսնացած է եղել[2] Նադեժդա Վասիլևնա Կոնդակովայի հետ:

1992 թվականից հետո նա միացել է Ելցինյան ընդդիմությանը, մասնակցել հանրահավաքներին և երթերին: 1993 թվականին Ելցինյան հեղաշրջման ժամանակ եղել է Ռուսաստանի խորհրդարանի պաշտպաններից:

1995 թվականի մայիսի 5-ին ինքնասպանություն է գործել՝ իրեն կախելով Պերեդելկինոյի իր տանը՝ թողնելով գրություն. «Երեք ճանապարհներ ունի Ռուսաստանը. ես ընտրում եմ մահը: Յուլիա Վլադիմիրովնա Դրունինան ինձ կանչել է ... Տհաճ է դավաճանների հետ ապրելը՝ Լուժկովի և Ելցինի... Սթափվի՛ր, ազգ ... նման բան չի եղել ու չի լինի աշխարհում»:

Բորիս Պրիմերովը թաղված է Պերեդելկինոյի գերեզմանատանը[3]:

Հիշատակ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Պրիմերովի հիշատակին նվիրված 1998 թվականի հուլիսի 1-ից Մեչետինսկայա կայանում ամեն տարի կազմակերպվում է Պրիմերովյան ընթերցումներ և «Երգող ամառ» ավանդական գրական-երաժշտական փառատոնը[4][5]
  • 2002 թվականին Մեչետինսկայա կայանի փողոցներից մեկն անվանվել է Պրիմերովի անունով[4]
  • 2003 թվականին Մեչետինսկայա կայանի գրադարանը կոչվել է Բորիս Պրիմերովի անունով: Գրողի երկու եղբայրների և հարազատների մասնակցությամբ բացվել է նրան նվիրված սենյակ-թանգարան[4]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Соколкин С. Ю. Падший ангел, отбывший свой срок // Литературная Россия, № 30, 2009.
  • Бондаренко В. Г. С открытым сердцем // Завтра, № 10 (28), 12 октября 1999.
  • «Высотой своей убит…» // Завтра, № 28 (241), 14 июля 1997.
  • Стихотворение «Молитва» // Завтра, март 1994.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Терентий Примеров — Родовод»։ ru.rodovid.org (ռուսերեն)։ Վերցված է 2017-10-04 
  2. «Журнальный зал | Надежда Кондакова»։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2013-04-05-ին։ Վերցված է 2013-03-24 
  3. Могила Б. Т. Примерова на Переделкинском кладбище
  4. 4,0 4,1 4,2 Скурыдина Н. Поющее лето Бориса Примерова // Литературная газета. — 2003. — № 31 (5934) (30 июля — 5 августа). Архивировано из первоисточника 6 Սեպտեմբերի 2003.
  5. «Примеровское лето…»։ Бортжурнал издательства «Ковчег»։ 2010-07-14։ Արխիվացված օրիգինալից-ից 2012-04-09-ին։ Վերցված է 2011-12-29 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]