Անդրես Մանուել Լոպես Օբրադոր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Անդրես Մանուել Լոպես Օբրադոր
իսպ.՝ Andrés Manuel López Obrador
Lenín Moreno con el líder mexicano López Obrador (Recortado).png
Ծնվել է նոյեմբերի 13, 1953(1953-11-13)[1] (64 տարեկան)
Ծննդավայր Macuspana, Տաբասկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ
Քաղաքացիություն Flag of Mexico.svg Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ
Մայրենի լեզու իսպաներեն
Կրոն քրիստոնեա[2]
Կրթություն Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարան
Մասնագիտություն president-elect և քաղաքական գործիչ
Ամուսին Beatriz Gutiérrez Müller
Զբաղեցրած պաշտոններ Head of Mexico City government, President of the Democratic Revolution Party, President of National Regeneration Movement և Մեքսիկայի նախագահ
Քաղաքական կուսակցություն National Regeneration Movement, Հեղափոխական դեմոկրատներ և Ինստիտուցիոնալ հեղափոխական կուսակցություն
Կայք lopezobrador.org.mx
Andrés Manuel López Obrador Վիքիպահեստում

Անդրես Մանուել Լոպես Օբրադոր (իսպ.՝ Andrés Manuel López Obrador, նոյեմբերի 13, 1953(1953-11-13)[1], Macuspana, Տաբասկո, Մեքսիկայի Միացյալ Նահանգներ), մեքսիկացի քաղաքական գործիչ։ Հաղթել է 2018 թվականի հուլիսի 1-ի Մեքսիկայի նախագահական ընտրություններում։

2006, 2012 և 2018 թվականների նախագահի ընտրությունների թեկնածու, դաշնային շրջանի նախկին ղեկավար։

2006 թվականի ընտրություններում պարտություն է կրել նվազագույն տարբերությամբ, ինչի արդյունքում նրա կողմնակիցները բողոքի զանգվածային ակցիաներ են սկսել և նրան նախագահ են հռչակել։ Դեմոկրատական հեղափոխության կուսակցության, այնուհետև՝ Ազգային վերածննդի շարժման անդամ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ավարտել է Մեքսիկայի ազգային ինքնավար համալսարանը (քաղաքագիտության և հանրային կառավարման մասնագետի դիպլոմ, իսպ.՝ Ciencias Políticas y Administración Pública)։ Քաղաքական կարիերան սկսել է Ինստիտուցիոնալ-հեղափոխական կուսակցությունից, որը երկար ժամանակ անփոփոխ կառավարել է Մեքսիկայում: 1988 թվականին միացել է Դեմոկրատական հոսանք (իսպ.՝ Corriente Democrática) շարժմանը, որը ստեղծվել էր Կուատեմոկո Կարդենասի՝ ԻՀԿ ազդեցիկ անդամի և նախկին նախագահ Լասարո Կարդենասի տղայի կողմից։ 1989 թվականին Դեմոկրատական հոսանքը վերակազմավորվել է` դառնալով Դեմոկրատական հեղափոխության կուսակցություն։

1996-99 թվականներին գլխավորում էր ԴՀԿ-ն, 2000 թվականին ընտրվել է Դաշնային շրջանի կառավարության ղեկավար (իսպ.՝ Jefe de Gobierno del Distrito Federal, պաշտոնը մոտավորապես համապատասխանում է քաղաքապետի պաշտոնին՝ առանց ագլոմերացիաների)։ Այդ պաշտոնում նա մասնավորապես ուշադրություն էր դարձնում սոցիալական ծրագրերին և անշարժ գույքի հետ կապված խնդիրների լուծմանը։ Նրա նախաձեռնությամբ բացվել է էքսպրես ավտոբուսների համակարգ` Metrobús ուղեգծով։ Միևնույն ժամանակ, նրա ընդդիմախոսները քննադատում էին նրան Մեխիկոյի մետրոպոլիտենի զարգացմանը բավարար ուշադրություն չդարձնելու համար։ 2004-05 թվականներին Կոնգրեսը զրկել է նրան անձեռնմխելիությունից` դատական գործի պատճառով, ինչը երբեմն դիտվում է որպես բացառապես նրա հակառակորդների կողմից իրականացված քաղաքական ակցիա[3]։ Այնուամենայնիվ, Օբրադորը դառնում է ազգային մասշտաբով հայտնի քաղաքական գործիչ[3]:

2006 թվականին Օբրադորը մասնակցել է Մեքսիկայի նախագահական ընտրություններին` որպես ԴՀԿ-ի թեկնածու։ Ընտրություններին գործող նախագահ Վիսենտե Ֆոքսի կուսակից աջակենտրոն Ֆելիպե Կալդերոն ստացել է 35,89 % (15 000 284 ձայն), Օբրադորը՝ 35,31 % (14 756 350), ձախակողմ կուսակցության (ԻՀԿ) թեկնածու Ռոբերտո Մադրասոն ստացել է 22,26 % (9 301 441)։ Քանի որ Մեքսիկայի ընտրական օրենսդրությունը չի նախատեսում երկրորդ փուլ անցկացնելու հնարավորությունը, նոր նախագահ է դառնում Կալդերոնը։ Սակայն Օբրադորի կողմնակիցները պահանջում են ընտրությունների արդյունքներն անվավեր հայտարարել։ Նրանք մասնավորապես ընդգծում էին, որ քվեաթերթիկների 90 տոկոսը հաշվելուց հետո Օբրադորը հաղթել է Կալդերոնին ավելի քան մեկ տոկոս տարբերությամբ, և ենթադրում էին, որ մնացած 10 % քվեաթերթիկների հաշվարկումների ժամանակ օգտագործվել են Կալդերոնի հաղթանակին նպաստող անօրինական միջոցներ։ Ընտրություններից հետո սկսված բողոքները կոչվում էին «Կակտուսների հեղափոխություն»:

Մասնակցել է 2012-ի նախագահական ընտրություններին, և հավաքելով 31,6 %, գրավել է երկրորդ տեղը։

Ընտրություններից հետո դուրս է եկել ԴՀԿ-ից և սկսել է ղեկավարել Ազգային վերածննդի կուսակցությունը։

2018 թվականի նախագահական ընտրությունների թեկնածու է առաջադրվել «Միասին մենք պատմություն կստեղծենք» կոալիցիայի կողմից, որի մեջ մտնում են Ազգային վերածննդի շարժումը (MORENA), Աշխատանքի կուսակցությունը (PT) և Սոցիալական համերաշխության կուսակցությունը (PES)[4]: Նա հաղթեց ընդհանուր ընտրություններում, որոնք տեղի ունեցան 2018 թվականի հուլիսի 1-ին[5]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]