Քաաբա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Քաաբայի տաճարը խորանարդաձև կառույց է Մեքքայի կենտրոնում, որը մուսուլմանների գլխավոր սբավայրն է: Ավանդության համաձայն՝ երբ ծնվեց Աբրահամի և Հագարի որդի Իսմաիլը, նրա մյուս կինը՝ Սառան խանդեց ու խնդրեց Աբրահամին, որ նրանց իրենից հեռու ուղարկի: Այդ ժամանակ Ամենազոր Ալլահը լուսավորեց Աբրահամին(Իբրահիմին), որ նա տանի նրանց Մեքքա: Նրանց այնտեղ թողնելուց հետո Աբրահամը ժամանակ առ ժամանակ այցելում էր նրանց: Որոշ ժամանակ անց Աբրահամը այցելության գնաց այնտեղ և տեսավ Իսմաիլին, որ նետեր էր կրակում Զամզամ աղբյուրի մոտ: Նրան տեսնելիս Աբրահամը փաթաթվեց նրան հարազատ հոր պես ու ասաց, որ Ալլահը հրամայել է, որ այստեղ մի Տուն կառուցի:

Այսպիսով՝ Աբրահամը և Իսմաիլը կառուցում են Ալլահի Տան պատերը: Իսմաիլը քարեր էր հավաքում և Աբրահամը կառուցում դրանցով պատերը: Երբ պատը հասավ որոշ բարձրության, Աբրահամը իր կանգնած տեղը մի քար տեղադրեց, և իր որդու հետ միասին Աղաչեցին Ալլահին ասելով, որ ընդունի տունը: Դրանից հետո Իսմաիլի սերունդները շարունակեցին ապրել այդ տարածքներում, հայտնի դառնալով որպես հագարացի՝ իր մոր անունով, կամ արաբ՝ անապատաբնակ, քոչվոր: Մեկ այլ ավանդության համաձայն՝ Քաաբան կառուցել էր Ադամը, իսկ Իբրահիմն ու Իսմաիլը միայն վերակառուցել են այն: Այսօր այն ողջ աշխարհի մուսուլմանները աղոթելիս ուղղվում են դեպի Քաաբա: Քաաբան Ալլահի առաջին Տունն է, որ խորհրդանշում է մուսուլմանների միասնությունը և մուսուլմանները դեպի Մեքքա են ուղղում իրենց սրտերն ու մարմինները: