Վահրամ Սահակյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Picto infobox auteur.png
Վահրամ Սահակյան

Vahram-Sahakyan.jpg

Ծնվել է սեպտեմբեր 22, 1964
Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն Երևան, ՀԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մասնագիտություն բանաստեղծ, թատերագիր, դերասան
Լեզու հայերեն
Ազգություն հայ
Քաղաքացիություն Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետությունների Միություն ԽՍՀՄՀայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետություն Հայկական ԽՍՀՀայաստան Հայաստան

Վահրամ Սահակյան (ծնվ. 1964, սեպտեմբերի 22, Երևան), հայ ժամանակակից գրող, բանաստեղծ, թատերագիր, դերասան։

Ստեղծագործությունն ու հայացքները[խմբագրել]

Վահրամ Սահակյանը 1988 թվականին Վարդան Պետրոսյանի հետ ստեղծել է Երիտասարդ Ոզնիներ թատրոնը, որը, այնուհետև վերանվանվելով «Ոզնիներ», առաջին հայկական ոչ պետական երիտասարդական թատրոնն էր։ Բազում հոդվածների, էսեների, վեպերի, պիեսների և տեսաֆիլմերի հեղինակ է։ Սահակյանի գրականությունը աչքի է ընկնում բառապաշարի ազատ գործածմամբ՝ ընդհուպ մինչև փողոցային հայհոյանքների կիրառում, ցինիզմով, և տրագիկոմեդիայի ժանրի տարրերով։

Գրքեր[խմբագրել]

  • «Սև աչքեր, ճերմակ սփռոց» 2002 թ., Վերատպագրվել է մի քանի անգամ։
  • «Թերիները»՝ էսսեների և հոդվածների շարք 2005 թ.
  • «Հավերժ կախաղան» 2009 թ.

Պիեսներ[խմբագրել]

  • «Ժանգոտ բանալին» 2008
  • «Երկու ընկեր, չհաշված կյանքը» 2006
  • «Ինչու է աղմկում քաղաքը» 2003
  • «Մեա, Կուլպա՝ Իմ մեղքը» 2002
  • «Բարև, ես մնում եմ» 2000
  • «Ծերունին և սովը» 1999
  • «Խաթաբալադա» (1996)
  • «Մեկ անգամ Հայաստանում» 1991
  • «Նույն ինքը՝ Պեպոն» 1990
  • «Ոզնիները եթերում» 1988 (Վարդան Պետրոսյանի հետ)

Տեսաֆիլմեր[խմբագրել]

  • «Անիմաստ ֆիլմ» 2007
  • «Պիրատի մահը» 2006
  • «Վարդանը և Մարգարիտան» 2005
  • «Անկախ, զամբախ կատակներ-2» 2003
  • «Գցողների աշխարհում» 2002
  • «Անկախ, զամբախ կատակներ» 2000
  • «Մեր վերջը» (1998)
  • «Ամենավերջին տանգոն Փարիզում-2» 1998 (Վարդան Պետրոսյանի հետ)
  • «Օդում, ջրում և ցամաքում» 1995
  • «Ամեն ձև» 1993 (Դեր. Վարդան Պետրոսյան, Մարինե Գաբրիելյան, Վահրամ Սահակյան)
  • «Ամենավերջին տանգոն Փարիզում» 1993 (Վարդան Պետրոսյանի հետ)
  • «Մեկ անգամ Երևանում» 1991

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]