Ճահճային բու (Asio flammeus), տարածված է աշխարհի բոլոր երկրներում, բացառությամբ Ավստրալիայից: Նման է ականջավոր բուին, սակայն փետրավորումը քիչ ավելի շիկավուն է, մեջքը շիկագորշագույն է, որովայնը սպիտակ, մարմնի կողային փետուրները դրոշմված են լայնակի շերտերով, ականջանման փետուրները շատ կարճ են և հազիվ նկատելի, ոտքերը փետրավորված են մինչև մագիլների հիմքը, չորս մատներից երկուսը ուղղված են դեպի առաջ, երկուսը` ետ: Աչքերը դեղին գույնի են և բավականին մեծ Էգերի քաշը 400-4300 գրամ է, իսկ թևերի բացվածքը` 92-110 սմ: Արուների քաշը 320-385 գրամ է, իսկ թեվերի բացվածքը` 87-101 սմ:
Հայաստանի Հանրապետությունում համարվում է գարնանային ու աշնանային չուի ընթացքում հանդիպող փոքրաքանակ թռչուն: Հանդիպում է բաց տարածություններում, որտեղ կան ճահիճներ, մարգագետիններ, առանձին դեպքերում հանդիպում է նաև լճափերում և նույնիսկ ցանկատարածություններում: Գարնանային վերադարձը տեղի է ունենում մարտ ամսին իսկ աշնանային չուն` սեպտեմբերին: Չուի ընթացքում որոշ տարիներին կենտրոնանում է Արարատյան դաշտավայրի խոնավ ու ճահճային վայրերում: Ծառերին չի նստւոմ, օրը անցկացնում է գետնին: Որսի է դուրս գալիս մթնշաղին, սնվում է առավելապես դաշտամկներով և այլ մկնակերպ կրծողներով: Չափազանց օգտակար թռչուն է միջավայրի համար:[1]
- ↑ Մ. Ս. Ադամյան (1988). Հայաստանի թռչունները. Երևան: «Արևիկ», էջ 196.
https://www.acopiancenter.am/
