Ալեքսանդրյան ոտանավոր

Ալեքսանդրյան ոտանավոր - եվրոպական պոեզիայում լայնորեն գործածվող բանաստեղծական չափ։ Շատ տարածված է եղել հատկապես ֆրանսիական պոեզիայում` սկսած 12-րդ դարից` Ալեքսանդր Մակեդոնացու մասին գրած մի պոեմից։ Այստեղից էլ «ալեքսանդրյան» մակդիրը։

Բանատողը բաղկացած է 12 վանկից, կայուն ռիթմական շեշտեր է կրում 6-րդ և 12-րդ վանկերի վրա և հատածով բաժանվում է երկո հավասար կիսատողերի։ Ռուսական պոեզիայում ալեքսանդրյան ոտանավորը սովորաբար վեցոտնյա յամբական տող է։

12-վանկանի տողերով ոտանավորներ գրվում են նաև հայ պոեզիայում` կամ մեկ հատածով 6-րդ վանկից հետո.

Երբ երկնքի մովում // վերջին աստղը հանգավ`

Նա իր տունը թողեց // ու ճանապարհ ընկավ։

(Եղիշե Չարենց)

և կամ երկու հատածով` 4-րդ և 8-րդ վանկերից հետո.

Ինչ մնաց ինձ // -ոսկյա մի ցանց, // ուրիշ ոչինչ,

Մարգարտաշար // հուշերի գանձ // -ուրիշ ոչինչ։

(Վահան Տերյան)