Վլադիմիր Բարովիչ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վլադիմիր Բարովիչ
սերբախորվաթ․՝ Vladimir Barović
նոյեմբերի 7, 1939(1939-11-07) - սեպտեմբերի 21, 1991(1991-09-21) (51 տարեկանում)
ԾննդավայրԲանյա Լուկա, Բոսնիայի և Հերցեգովինայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՀՍՖՀ
Մահվան վայրVis, Սպլիտսկո Դալմատինսկա, Խորվաթիա
ԶորատեսակYugoslav Navy?
Կոչումկոնտր-ադմիրալ

Վլադիմիր Բարովիչ (սերբախորվաթ․՝ Vladimir Barović, նոյեմբերի 7, 1939(1939-11-07), Բանյա Լուկա, Բոսնիայի և Հերցեգովինայի Սոցիալիստական Հանրապետություն, ՀՍՖՀ - սեպտեմբերի 21, 1991(1991-09-21), Vis, Սպլիտսկո Դալմատինսկա, Խորվաթիա), հարավսլավացի կոնտր-ադմիրալ։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1939 թվականի նոյեմբերի 7-ին Բանյա-Լուկայում։ Հայրը՝ չերնոգորեց գեներալ Յունան, Հարավսլավիայի Ժողովրդական ազատագրական պատերազմի մասնակից և Պրիշտինայի առաջին պարետն է: Մայրը՝ սլովենուհի է: Հայրը կարճ ժամանակ զբաղեցրել է Պրիշտինայի պարետի պաշտոնը, քանի որ անընդունելի էր գտնում անտառներում թաքնված ալբանացիների դեմ պայքարը և դեմ է հանդես եկել բռնությանը, հետևելով եղբայրության ու միասնության գաղափարախոսությանը։ Վլադիմիր Բարովիչի ծառայակիցները գրել են. ինչպես ասում է հին ասացվածքը, եթե լավ արմատներ կան, ապա յուրաքանչյուր թերթ էլ լավն է[1]։

Բարովիչը 1960 թվականից ծառայել է հարավսլավական նավատորմում՝ ստանալով 1990 թվականի դեկտեմբերի 22-ին կոնտր-ադմիրալի կոչում և Պուլի ռազմածովային շրջանի հրամանատարի պաշտոն։ Ավելի վաղ նա ղեկավարում էր Կոտորյան ծոցի ռազմածովային շրջանը։ Որպես Պուլիի կայազորի հրամանատար՝ նա բանակցություններ էր վարում Խորվաթիայի հետ, որոնք հանդես էին գալիս երկրի՝ ՀՍՖՀ-ից դուրս գալու օգտին, և հույս ուներ հասնել Պուլայից Յունայի զորամասերի խաղաղ դուրսբերմանը: Նա հայտարարել է, որ չի հանդուրժի ոչ մի ավերածություն այնքան ժամանակ, քանի դեռ ծովային հատվածի հրամանատարն է, և վայր կդնի բոլոր լիազորությունները, եթե նման հրաման ստանա ուժի կիրառման համար: Պուլայի ռազմածովային շրջանի հրամանատարի պաշտոնից հեռացումից հետո նա նշանակվել է Վիս կղզու Սպլիտի ռազմական օկրուգի հրամանատար՝ այդ պաշտոնում փոխարինելով ադմիրալ Միլե Կանդիչին։

1991 թվականի սեպտեմբերի 29-ին Հարավսլավական ժողովրդական բանակի շտաբ-բնակարանից կրակ է բացել խորվաթական զինվորական կազմավորումների վրա, որոնք չեն ենթարկվում ՀԺԲ-ին և ամրապնդվել են Դալմացիայում[2]։ Բարովիչը հրաժարվել է կատարել հրամանը՝ այն համարելով անազնիվ, և նույն երեկոյան ինքնասպան է եղել։ Բարովիչը իր մահվան թղթում հայտնել է․ «Ես չեմ ցանկանում պատերազմ հրահրել եղբայրական խորվաթ ժողովրդի դեմ»՝ դա բացատրելով հետևյալ կերպ. «Այս արարքն ինձ համար արարք է Չեռնոգորիայի պատվի դեմ, քանի որ չերնոգորցիները չեն կարող կռվել և ոչնչացնել ժողովրդին, որը նրանց ոչ մի վատ բան չի արել»[3][4]։

Վլադիմիր Բարովիչի հուղարկավորությունը տեղի կունենա Գերցեգ-Նովի քաղաքում[5]։ 2016 թվականի հուլիսի 13-ին հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» շքանշանով՝ Չեռնոգորիայի նախագահ Ֆիլիպ Վույանովիչի հրամանագրով՝ «Բացառիկ խիզախության և անձնազոհության համար», որոնք դրսևորվել են չափազանց վտանգավոր իրավիճակներում՝ մարդկային կյանքերի և նյութական բարիքների փրկության տեսքով[6]։

Կոչումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Փոխ-տեղակալ (1960)
  • 1-ին կարգի կապիտան (1982)
  • Դերծովակալ (դեկտեմբերի 22, 1990)[7][8]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Veseljko Samardžić: Fate of the Montenegrin Admirals who refused to serve to the 1990's evil: Honor more expensive than life
  2. «Hrvatski memorijalno-dokumentacijski centar Domovinskog rata»։ centardomovinskograta.hr։ Վերցված է 29 September 2015 
  3. «Vladimir Barović, kontraadmiral vrijedan poštovanja»։ mojotokvis.com։ Վերցված է 29 September 2015 
  4. «SEEbiz.eu / Vladimir Barović i Krsto Đurović, crnogorski časnici koji su odbili pucati na Hrvatsku»։ seebiz.eu։ Վերցված է 29 September 2015 
  5. «Prije točno 24 godine ubio se Crnogorac koji je radije pucao u sebe nego razarao hrvatske gradove»։ index.hr։ Վերցված է 29 September 2015 
  6. Screenshot: YouTube (2016-07-13)։ «Crnogorski predsjednik posthumno odlikovao admirala koji je odbio napasti dalmatinske gradove! -Jutarnji List»։ Jutarnji.hr։ Վերցված է 2017-03-05 
  7. Nazor, Ante (2010), JNA command (January 1990 - May 1992), Zagreb: Ministry of Defense of the Republic of Croatia, the Croatian Memorial Documentation Center of the Croatian War of Independence. ISBN 978-953-7439-28-6-p.245-286
  8. 22. prosinca 1990. Ukaz Predsjednika predsjedništva SFRJ-a br. 1/76.