Սուշչյովոյի ոստիկանության բաժին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Museum Silhouette.svg
Սուշչյովոյի ոստիկանության բաժին
Moscow, Seleznevskaya, Fire watchtower.jpg
ՏեսակՌԴ մշակութային ժառանգության օբյեկտ
ԵրկիրFlag of Russia.svg Ռուսաստան
ՏեղագրությունՄոսկվա և Սելեզնյովսկայա փողոց
Ժառանգության կարգավիճակՌԴ մշակութային ժառանգության օբյեկտ
Կոորդինատներ: 55°46′50.000000101597″ հս․ լ. 37°36′16.000000098396″ ավ. ե. / 55.78055555558377421° հս․. լ. 37.60444444447177403° ավ. ե. / 55.78055555558377421; 37.60444444447177403

Սուշչյովոյի ոստիկանության բաժին(ռուս.՝ Сущёвская полицейская часть), Մոսկվայի Սելեզնյովսկայա փողոցի 11-րդ շենքի 1-ին կառույց, դաշնային նշանակության մշակութային ժառանգության օբյեկտ[1]:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սուշչյովոյի ոստիկանության բաժինը համայնքային շենքերի ալբոմում, 1913 թ.

18-րդ դարի վերջին այստեղ էր գտնվում պետական խորհրդական Դ. Ի. Կիսիլյովի առանձնատունը, որը բաղկացած էր գլխավոր մասնաշենքից և մի քանի ծառայողական շինություններից: Մոսկովյան հրդեհից մի քանի տարի անց, 1817 թվականին պետությունը Լիսելյովից գնեց նրա կալվածքը Սուշչյովսկի ոստիկանական բաժնի և հրշեջ դեպոի կազմակերպման նպատակով: 19-րդ դարի կեսերին գլխավոր մասնաշենքը վերակառուցվեց, նախագիծը իրականացրեց Միխայիլ Դորիմեդոնտովիչ Բիկովսկին: Միաժամանակ մոտակայքում կառուցվեցին ոստիկանական և հրշեջ ծառայությունները և կալանատունը: Գլխավոր մասնաշենքի վրա կառուցվեց հրդեհադիտանոցը, որը հետագայում մի քանի անգամ աննշան վերակառուցվեց: Դիտապահը հրդեհադիտանոցից հետևում է քաղաքում ծագող հրդեհներին, գնդերի, դրոշների, իսկ գիշերը լամպերի միջոցով, որոնցով ցույց է տրվում հրդեհի տեղը և ուժգնությունը[2]:

Ոստիկանական բաժնի կալանատանը տարբեր ժամանակներում պահվել են նշանավոր կալանավորներ: 1870-ական թվականներին այստեղ է գտնվել մայրապետ Միտրոֆանիան (Ռոզեն): 1909 թվականին Նովինսկի բանտից քաղբանտարկյալ կանանց փախուստի գործով մեղսակցության կասկածանքով կարճ ժամանակով այստեղ տեղափոխվեց բանաստեղծ Վլադիմիր Մայակովսկին: Խցում նստած նա գրում էր քրոջը. «Թանկագին Լյուդա … Դարձյալ նստած եմ Սուշչյովոյում, խցում երեք հոգով ենք, նրանք մեզ շատ լավ են կերակրում», ինչպես նաև խնդրում էր նրան ուղարկել գրքեր և նկարչական պիտույքներ: Թերթերից մեկում հաղորդվում էր բանտարկյալների փախուստի մասին. «Փետրվարի 24-ին Սուշչյովկայի կալանատանը երեք բանտարկյալներ՝ գյուղացիներ Ալեքսեյ Ռումյանցևը, Կոնստանտին Մոնախովը և Վասիլի Սվետցովը, կոտրելով խորդանոցի հատակը, իջել են բացված անցքից և փոսի միջով դուրս են եկել բակ ու անհետացել»[2]:

Սուշչյովոյի ոստիկանական բաժնում այրում էին գրաքննության կողմից արգելված գրքերը: 1888 թվականի հունվարին այստեղ այրեցին Վլադիմիր Գիլյարովսկու «Ետնախորշերի մարդիկ» գրքի տպաքանակը: Պահպանվել են հեղինակի հիշողությունները այս դրվագի մասին. «Մի քանի րոպե անց ես արդեն Սուշչյովկայի բաժնում էի: Այգու մոտ գտնվող մեծ բակում կանգնած էին մի քանի մարդիկ հրշեջներ և երեխաներ: Ձյունը ծածկված էր այրված թղթի կտորներով: Ես տեսա բարձր ցանցավոր վառարանը, որտեղ բոցկլտում էր կրակը»: Գիլյարովսկու գիրքը դարձավ վերջին այրվածը, հետագայում արգելված գրքերը ուղարկվում էին վերամշակման[2]:

1898 թվականին Մոսկվայում բացվեցին «Շտապ օգնության» առաջին երկու կայանները, այստեղ և Սրետենսկի ոստիկանական բաժնում[2]:

Նախկին Սուշչյովոյի ոստիկանական բաժնի շենքը պահպանվել է մինչև մեր ժամանակները, այն վերականգնվել է, գլխավոր մասնաշենքում տեղակայված է Ռուսաստանի ՆԳՆ-ի կենտրոնական թանգարանը[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. «Главное здание Сущевской части, XIX в.» (ռուսերեն)։ Департамент культурного наследия города Москвы։ Վերցված է 2015-05-26 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Дедушкин, Алексей։ «Ансамбль Сущевской части» (ռուսերեն)։ Узнай Москву։ Վերցված է 2015-05-26