Նորվեգական անտառ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Նորվեգական անտառ
ノルウェイの森
Belly Band of Norwegian Wood 1st edition.jpg
ՀեղինակՀարուկի Մուրակամի
Տեսակգրավոր աշխատություն և կոշտ կազմ
Ժանրսիրավեպ և վեպ
Թեմաերաժշտություն
Բնօրինակ լեզուճապոներեն
Ստեղծման տարեթիվ1987
ԵրկիրFlag of Japan (1870–1999).svg Ճապոնիա
ՀրատարակիչԿոդանսյա
Հրատարակման տարեթիվ1987 և սեպտեմբերի 4, 1987
ԳՄՍՀ4-06-203515-4 և 4-06-203516-2
OCLC42692182 և 16954838

«Նորվեգական անտառ» (ճապ.՝ ノルウェイの森 Նորուվեյ նո մորի), ճապոնացի գրող Հարուկի Մուրակամիի 1987 թվականին գրված վեպը։ Վեպի անվանումը The Beatles խմբի Norwegian Wood երգի անվանման թարգմանությունն է[1]

Մուրակամին ժխտում է այն, որ գիրքը ինքնակենսագրային է․ «Ուղղակի ես պատկանում եմ մարդկանց այն տեսակին, ովքեր ոչինչ չեն կարողանում հասկանալ, մինչև չփորձեն այդ ամենը գրառել թղթի վրա»։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իրադարձությունները տեղի են ունենում Տոկիոյում 1960–ական թվականներին, երբ ճապոնացի ուսանողները ամբողջ աշխարհի ուսանողների հետ բողոքում էին հաստատված կարգերի դեմ[2]։ Մուրակամիին հետաքրքում են այն կորուստները, որոնք յուրաքանչյուր մարդ իր կյանքի ընթացքում ունենում է[3]։ Գլխավոր հերոսը և պատմողը՝ Տորու Վատանաբեն հիշում է իր անցած–գնացած օրերը, որպես համալսարանի ուսանող[4]։ Իր հիշողությունների շնորհիվ ընթերցողը ծանոթանում է նրա հարաբերությունների զարգացմանը երկու տարբեր աղջիկների հետ․ գեղեցիկ, սակայն հոգեպես թույլ Նաոկոն, և զգացմունքային, կյանքով լեցուն Միդորին[5]։

Գրքի սկզբում 37–ամյա Վատանաբեն նոր է եկել Համբուրգ։ Նա լսում է The Beatles խմբի Norwegian Wood երգի նվագախմբային տարբերակը, և հանկարծ լցվում է հիշողություններով։ Մտքով նա վերադառնում է 1960–ականներ, երբ բազմաթիվ իրադարձություններ փոխեցին նրա կյանքը։

Վատանաբեն իր դպրոցական ընկերոջ Կիդզուկիի և նրա ընկերուհի Նաոկոյի հետ լավ ընկերներ են; Կիդզուկին և Նաոկոյին համախոհներ են, ամուր ընկերություն ունեն, իսկ Տորուին հաճելի է զգալ բանդայի անդամ։ Բայց այդ ընկերական իդիլիան կտրվեց Կիդզուկիի անսպասելի ինքնասպանությունից, երբ նա ընդամենը 17 տարեկան էր։ Կիդզուկիի մահը խոչապես վնասում է երկու մյուս ընկերներին․ Վատանաբեն զգում էր մահվան շունչը, որտեղ որ գնում էր, իսկ Նաոկոյին թվում էր, որ իր հոգու մի մասը անվերադարձ անհայտացել է։ Նաոկոն և Վատանաբեն անցկացնում են ավելի շատ ժամանակ իրար հետ՝փորձելով օգնել մեկը մյուսին։ Այն գիշեր, երբ Նաոկոն պետք է դառնար 20 տարեկան, Նաոկոն զգացմունքային էր և նրանք սեռական կապ են ունենում։ Այդ ժամանակ Վատանաբեն հասկանում է, որ սիրում է Նաոկոյին։ Բայց Նաոկոյի համար դա ամենևին էլ սեր չէր։ Նրա սերը Կիդզուկին էր, իսկ Վատանաբեի հետ հարաբերություններն ավելի շատ կապվածություն էր։ Նա սովոր էր Վատանաբեին և նրա նամակներին, և դա միակ թելն էր, որը կապում էր Նաոկոյին շրջակա աշխարհի հետ։ Դա սեր չես կոչի, Նակոկոն չէր էլ կարող լինել Վատանաբեի հետ․ աղջիկն ուներ շատ հոգեբանական և ֆիզիոլոգիական խնդիրներ։ Հետո Նաոկոն Վատանաբեին նամակ է ուղարկում, որում գրում է, որ նա պետք է վերականգնի իր ուժերը և որոշ ժամանակով գնում է կլինիկա՝ բուժում ստանալու։ Նրանց հարաբերությունների արևածագը անցնում է հասարակական անկարգությունների ֆոնի վրա։ Վատանաբեի քոլեջի ուսանողները գործադուլ են անում, նրանք հեղափոխության եզրին են, սակայն Վատանաբեն չի մասնակցում այդ շարժմանը․ նա այդ աշխարհից չէ և չի զգում կապ գործադուլ անողների հետ։ Նրա միակ ընկերը Նագասավան է, ով 2 կուրս բարձր է, երկրորդը և վերջինը համալսարանում, ով կարդացել է Մեծն Գեթսբին։ Արդյունքում բոլոր գործադուլներն ավարտվում են ապարդյուն։ Վտանաբեն ապրում է Նաոկոյին ուղղված իր նամակներով․ այդպես շարունակվում է նրանց սիրավեպը։

Շուտով Վատանաբեն ծանոթանում է իր թատերագրության դասերի համակուրսեցի Միդորի Կոբայասիի հետ։ Նա Նաոկոյի հակապատկերն է․ կյանքով լեցուն, ուրախ, ինքնավստահ։ Չնայած Նաոկոյի հանդեպ իր զգացմունքներին, նա հետաքրքրվում է Միդորիով։ Վերջինս այնպես է ձգում Վատանաբեին, որ նրանց հարաբերությունները հանգեցնում են ավելիին։ Զուգահեռ դրան Վատանաբեն մասնակցում է Նագասավայի հետ աղջիկների որոնումներին, որոնց հետ շանոթնաում է բարերում և մոռանում հաջորդ օրը։

Վատանաբեն այցելում է Նաոկոյին Կիոտոյի մոտ գտնվող կլինիկա։ Այնտեղ նա ծանոթանում է Իսիդա Ռեյկոյի հետ, ով կլինիկայի այլ հիվանդներից էր։ Ռեյկոն և Նաոկոյին անկեղծանում են Վատանաբեի հետ՝ հիշելով իրենց անցյալը։ Նաոկոն պատմում է իր քրոջ հանկարծակի մահվան մասին, որը տեղի է ունեցել մի քանի տարի առաջ։ Վերադառնալով Տոկիո՝ Վատանաբեն Ռեյկոյին նամակ է գրում և խորհուրդ հարցնում։ Նա չգիտի, թե ով է իրեն հարազատ․ Նաոկոն, թե Միդորին։ Նա չի ցանկանում վնասել առանց այդ էլ զացմունքային Նաոկոյին, սակայն չի ցանկանում Միդորիին կորցնել։ Ռեյկոն խորհուրդ է տալիս մնալ Միդորիի հետ և նայել, թե ինչ կստացվի այդ հարաբերություններից։

Հետո Վատանաբեին լուր է հասնում Նաոկոյի հանկարծակի մահվան մասին։ Տխրության և տարակուսանքի մեջ ճամփորդում է Ճապոնիայով, իսկ Միդորին, չիմանալով տեղի ունեցածի մեջ, փորձում է իմանալ, թե ինչ է պատահել Վատանաբեի հետ։ Մեկ ամիս անց նա վերադառնում է Տոկիա, որտեղ հանդիպում է Ռեյկոյի հետ։ Վատանաբեն հասկանում է, որ Միդորին ամենակարևոր անձնավորությունն է իր կյանքում։ Նա զանգահարում է Միդորիին, որպեսզի սեր խոստովանի[6]։

Հերոսներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Տորու Վատանաբե, վեպի գլխավոր հերոսը, ում դեմքից պատմվում է պատմվածքը։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Այս երգը հաճախ հիշատակվում է վեպում որպես Նաոկոյի սիրելի երգ։ Թեման և անտառի նկարագրությունները նույնպես կան գրքում։
  2. Houpt, Simon (August 1, 2008)։ «The loneliness of the long-distance writer»։ Globe and Mail։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-02-20-ին։ Վերցված է 2008-12-20 
  3. Bauer, Justin (October 5, 2000)։ «This Bird Has Flown»։ Philadelphia City Paper։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-02-20-ին։ Վերցված է 2008-12-20 
  4. Poole, Steve (May 27, 2000)։ «Tunnel vision»։ The Guardian։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-02-20-ին։ Վերցված է 2008-12-20 
  5. Lindquist, Mark (June 3, 2001)։ «Japanese author's focus, flavor appeal to younger interests»։ Seattle Times։ Արխիվացված է օրիգինալից 2012-02-20-ին։ Վերցված է 2008-12-20 
  6. Rubber Souls — NYTimes.com