Հարվահանագեղձեր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Հարվահանագեղձեր (glandulae parathyreoideae), մարդու և ողնաշարավոր կենդանիների (բացառությամբ ձկների), ներզատական (ներքին սեկրեցիայի) օրգաններ։ Արտադրում են պարաթիրեոիդին հորմոն (պարաթհորմոն, պարաթիրին), որն օրգանիզմում մասնակցում է կալցիումի և ֆոսֆորի փոխանակության կարգավորմանը։ Հարվահանագեղձերի գերֆունկցիայի (հիպերպարաթիրեոզ) դեպքում ոսկրերը կակղում են, դառնում փխրուն և աննշան հարվածից կոտրվում։ Թերֆունկցիայի (հիպոպարաթիրեոզ) դեպքում նկատվում է ատամների զարգացման դանդաղում։ Հարվահանագեղձերի հեռացումը առաջ է բերում ջղաձգության երևույթներ (տետանիա), որը պայմանավորված է արյան մեջ կալցիումի կոնցենտրացիայի կտրուկ նվազմամբ։

Հարվահանագեղձեր (կանաչով)

Պատմական ակնարկ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հարվահանագեղձերն առաջին անգամ հայտնաբերել է Ռիչարդ Օուենը՝ 1852 թվականին, հնդկական ռնգեղջյուրի մոտ: Մարդու մոտ առաջին անգամ նկարագրվել են Շվեդիայի Ուպսալա համալսարանի բժշկական ֆակուլտետի ուսանող Իվար Վիկտոր Սանդստրյոմի կողմից 1880 թվականին:

Հարվահանագեղձի պարաթիրին հորմոնը հայտնագործել է Ադոլֆ Հանսոնը 1923 թվականին: Այդ հորմոնի ուսումնասիրությունների շնորհիվ Գիլեմինը, Շալլին և Սուսման-Յալոուն մշակեցին օրգանիզմի տարբեր նյութերի հայտնաբերման իմունաբանական եղանակ և 1977 թվականին արժանացան Նոբելյան մրցանակի:

Տեղակայումը և կառուցվածքը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ինչպես հուշում է անվանումը, հարվահանագեղձերը գտնվում են պարանոցի շրջանում՝ վահանագեղձի աջ և ձախ բլթերի հետին մակերեսին կպած, երբեմն նաև դրանց մեջ: Հետևաբար, պարանոցը շոշափելով դրանք անհնար է հայտնաբերել:

Հարվահանագեղձերը փոքր, դեղնա-դարչնավուն, ոսպաձև ներզատիչ օրգաններ են: Հիմնականում թվով 4-ն են՝ 2-ական վերին և ստորին հարվահանագեղձեր, յուրաքանչյուրն ունի մոտ 6մմ երկարություն, 3-4մմ լայնություն և 1-2մմ հաստություն: Տղամարդկանց մոտ դրանք կշռում են 30-ական միլիգրամ (մգ), իսկ կանանց մոտ մի փոքր ավելի ծանր են՝ 35-ական մգ:

Յուրաքանչյուր հարվահանագեղձ շրջապատված է բարակ շարակցահյուս­վածքային թաղանթով: Պարենքիման կազմում են հարվահանաբջիջները՝ պարաթիրոցիտները, որոնք փուխր շարակցական հյուսվածքի բարակ միջնաշերտերով բաժանվում են խտրոցների՝ էպիթելային ձգանների: Պարաթիրոցիտները հարուստ են ընկալիչներով, որոնք ընկալում են կալցիումի մակարդակն արյան մեջ:

Ֆունկցիան՝ դերն օրգանիզմում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հարվահանագեղձի բջիջները՝ պարաթիրոցիտները, արտադրում են պարաթիրեոիդին (պարաթիրին, պարաթհորմոն) հորմոնը: Դրանք իրենց վերոնշյալ ընկալիչների միջոցով հակադարձ կապի սկզբունքով արագ պատասխանում են արյան մեջ կալցիումի մակարդակի փոքրագույն տատանմանը: Այսպես, արյան մեջ կալցիումի քանակի անկման՝ հիպոկալցիեմիայի դեպքում պարաթիրոցիտների կողմից պարաթիրինի ներզատումն ուժեղանում է: Հիպոկալցեմիայի դեպքում պարաթիրինը ոսկրերի կալցիումը վեր է ածում կալցիումական իոնների, որոնք անցնում են արյան մեջ, և զարգանում է հիպերկալցիեմիա, իսկ ոսկրերում տեղի է ունենում կալցիումի քանակի նվազում (դեմիներալացում՝ ապահանքայնացում): Բացի այդ, պարաթիրինը մեծացնում է աղիներից կալցիումի ներծծումը, ակտիվացնելով վիտամին D-ն, ինչպես նաև նպաստում է երիկամներում կալցիումի հետներծծմանը: Այսինքն, պարաթիրինը թողնում է հիպերկալցիեմիկ ազդեցություն:

Այսպիսով, պարաթիրինը և վահանագեղձի մեկ այլ հորմոն՝ կալցիտոնինը, որն ունի հակառակ՝ հիպոկալցիեմիկ ազդեցություն, հակազդող հորմոններ են, և դրանց փոխազդեցությունն ապահովում է կալցիումի հաստատուն մակարդակն արյան մեջ (կալցիումական հոմեոստազ), ինչը շատ կարևոր է նյարդային և մկանային համակարգերի բնականոն աշխատանքի, ինչպես նաև ոսկրերի ու ատամների համար: 

Կալցիումի նյութափոխանակությունից (մետաբոլիզմից) բացի պարաթիրինը կարգավորում  է նաև ֆոսֆորի նյութափոխանակությունը. երիկամներում արգելակում է (ընկճում է) ֆոսֆորի հետներծծումը, իսկ աղիներում վիտամին D-ի միջոցով մեծացնում է ֆոսֆորի ներծծումը:

Այսպիսով, հարվահանագեղձերը կարգավորում են կալցիումի և ֆոսֆորի մետաբոլիզմը:

Հիվանդությունները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հարվահանագեղձի ախտահարման ժամանակ, կախված նրանից, թե որքան պարաթիրին է արտադրվում, հնարավոր է զարգանա հիպերպարաթիրեոզ կամ հիպոպարաթիրեոզ:

Հիպերպարաթիրեոզ (պարաթիրինի գերարտադրություն) կարող է դիտվել հարվահանագեղձ(եր)ի բարորակ ուռուցքների ժամանակ:  Դրա ժամանակ զարգանում է հիպերկալցիեմիա, ոսկրերը դառնում են փխրուն, բեկուն ու ցավոտ:

Հիպոպարաթիրեոզ (պարաթիրինի թերարտադրություն) կարող է դիտվել հարվահանագեղձ(եր)ի վիրահատական վնասումից կամ հեռացումից հետո:  Այդ դեպքում զարգանում է հիպոկալցիեմիա, որը բուժվում է վիտամին D-ի անալոգների միջոցով:

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 314 CC-BY-SA-icon-80x15.png