Իվան Պացայկին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Իվան Պացայկին
Ivan Patzaichin 1990cr.jpg
Անձնական տեղեկություն
Սեռ`արական
Բնօրինակ անուն`ռում.՝ Ivan Patzaichin
Մասնագիտացում`կանոեիստ
Երկիր`Flag of Romania.svg Ռումինիա
Ծննդյան ամսաթիվ`նոյեմբերի 26, 1949(1949-11-26) (69 տարեկան)
Ծննդավայր`Mila 23, Crișan, Tulcea County, Ռումինիա
Հասակ`176 սմ[1]
Քաշ`79 կգ

Իվան Պացայկին(iˈvan paˈt͡sajkin, նոյեմբերի 26, 1949(1949-11-26), Mila 23, Crișan, Tulcea County, Ռումինիա), ռումինացի մարզիկ, նախկին կանոեիստ։ Մասնակցել է 1968 թվականից մինչև 1984 թվականն անցկացված բոլոր խոշոր մրցաշարերին, այդ թվում՝ 5 Օլիմպիական խաղերի և նվաճել 7 օլիմպիական ու 22 աշխարհի առաջնությունների մեդալներ, այդ թվում՝ 4 օլիմպիական ոսկե մեդալ։ Դրա շնորհիվ նա դարձել է բոլոր ժամանակների լավագույն ռումինացի կանոեիստը[1]։ Նա աշխատել է որպես կանոեի մարզիչ՝ մասնակցելով ևս 5 Օլիմպիական խաղերի[2]։ 1990 թվականին նա պարգևատրվել է Օլիմպիական շքանշանով, իսկ 2006 թվականին համազգային հարցման արդյունքում ընդգրկվել է բոլոր ժամանակների հարյուր մեծագույն ռումինացիների ցանկում։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պացայկինը դստեր հետ 1984 թվականի Օլիպիական խաղերից հետո

Պացայկինը ծնվել է Միլա 23 գյուղում, ռուսաստանից գաղթած Լիպովանների ընտանիքում։ Հայրը՝ Վիկոլը, եղել է ձկնորս, իսկ մայրը՝ Ալեքսանդրան՝ դերձակուհի: Նա, պապիկից ոգեշնչվելով, վաղ տարիքում սկսել է զբաղվել թիավարությամբ[3] և որոշել է դառնալ կանոեիստ՝ հեռուստատեսությամբ դիտելով իր 2 համագյուղացիներին` Վիկոլ Ցալաբիկիովին և Սերգեյ Կովալյովին, որոնք 1966 թվականին հաղթել են աշխարհի առաջնությունում: 1967 թվականին 18 տաերկանում նա տեղափոխվել է մայրաքաղաք Բուխարեստ, որտեղ նա միացել է «Դինամո» ակումբին: 1968 թվականին արդեն ներառվել է ազգային հավաքականում և նվաճել օլիմպիական ոսկե մեդալ՝ մրցմանը մասնակցելով Կովալյովի հետ միասին: 1972 թվականի Օլիմպիական խաղերում Պացայկինը կոտրել է իր թին և գրավել վերջին տեղը միայնակ թիավարությունում: Այնուամենայնիվ, նա կարողացել է ավարտել մրցավազքը[4]՝ թիավարելով նավակի հատակից պոկած փայտակտորով, և ընդգրկվել է repechage ցանկում[5]։ Նա հաղթել է repechage մրցումում և եզրափակչում: Զույգով թիավարությանը նա կրկին մասնակցել է Կովալյովի հետ և գրավեց 2-րդ տեղը՝ հաղթողից հետ մնալով 0,03 վայրկյանով[6]:

Պացայկինը իր ողջ կարիերան անցկացրել է «Դինամո» ակումբում՝ նախ որպես մարզիկ[2], ապա` մարզիչ: Նրա ամենահայտնի աշակերտները եղել են օլիմպիական չեմպիոններ Ֆլորին Պոպեսկուն և Միտիկե Պրիկոպը։ «Դինամոյի» գլխավոր գրասենյակի դիմաց տեղադրված է Պացայկինի արձանը[2]: Նա հիմնել է «Իվան Պացայկին Միլա 23» ասոցացիան և սկսել Ռոումանիա ազգային ծրագիրը, որի նպատակն է նպաստել մշակութային զբոսաշրջության և ակտիվ հանգստի այլ ձևերի զարգացմանը[7]: Պացայկինն ունի բնական նյութերից պատրաստվով հագուստների արտադրամաս[2]:

1976 թվականին Պացայկինը ամուսնացել է Գեորգիանայի հետ, որի հետ ծանոթացել է 1975 թվականի օգոստոսին: Նրանք ունեն 1 դուստր` Իվոնա Բեատրիսը (ծնվել է 1979 թվականին), ովրաշխատում է Հիվանդանոցային հավատարմագրման ազգային հանձնաժողովում[2][3][8]:

Մրցանակներ և պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Օլիմպիական արծաթե շքանշան (1990 թվական)
  • Հավատարիմ ծառայության շքանշան (2000)
  • Սպորտային վաստակի շքանշան (ռում.՝ Meritul Sportiv, 2008)
  • Բրիգադի գեներալի ռազմական կոչում ( 2004 թվականի դեկտեմբերի 1)
  • Nihil Sine Deo (2010)[7]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]