Իվան Պացայկին

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Իվան Պացայկին
Ivan Patzaichin 1990cr.jpg
Անձնական տեղեկություն
Սեռ՝արական
Բնօրինակ անուն՝ռում.՝ Ivan Patzaichin
Մասնագիտացում՝կանոեիստ
Երկիր՝Flag of Romania.svg Ռումինիա
Ծննդյան ամսաթիվ՝նոյեմբերի 26, 1949(1949-11-26)
Ծննդավայր՝Mila 23, Crișan, Տուլչա, Ռումինիա
Մահվան ամսաթիվ՝սեպտեմբերի 5, 2021(2021-09-05)[1] (71 տարեկան)
Մահվան վայր՝Emergency University Hospital Elias, Բուխարեստ, Ռումինիա[2]
Հասակ՝176 սմ[3]
Քաշ՝79 կգ

Իվան Պացայկին (iˈvan paˈt͡sajkin, նոյեմբերի 26, 1949(1949-11-26), Mila 23, Crișan, Տուլչա, Ռումինիա - սեպտեմբերի 5, 2021(2021-09-05)[1], Emergency University Hospital Elias, Բուխարեստ, Ռումինիա[2]), ռումինացի մարզիկ, նախկին կանոեիստ։ Մասնակցել է 1968 թվականից մինչև 1984 թվականն անցկացված բոլոր խոշոր մրցաշարերին, այդ թվում՝ 5 Օլիմպիական խաղերի և նվաճել 7 օլիմպիական ու 22 աշխարհի առաջնությունների մեդալներ, այդ թվում՝ 4 օլիմպիական ոսկե մեդալ։ Դրա շնորհիվ նա դարձել է բոլոր ժամանակների լավագույն ռումինացի կանոեիստը[3]։ Նա աշխատել է որպես կանոեի մարզիչ՝ մասնակցելով ևս 5 Օլիմպիական խաղերի[4]։ 1990 թվականին նա պարգևատրվել է Օլիմպիական շքանշանով, իսկ 2006 թվականին համազգային հարցման արդյունքում ընդգրկվել է բոլոր ժամանակների հարյուր մեծագույն ռումինացիների ցանկում։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պացայկինը դստեր հետ 1984 թվականի Օլիպիական խաղերից հետո

Պացայկինը ծնվել է Միլա 23 գյուղում, ռուսաստանից գաղթած Լիպովանների ընտանիքում։ Հայրը՝ Վիկոլը, եղել է ձկնորս, իսկ մայրը՝ Ալեքսանդրան՝ դերձակուհի։ Նա, պապիկից ոգեշնչվելով, վաղ տարիքում սկսել է զբաղվել թիավարությամբ[5] և որոշել է դառնալ կանոեիստ՝ հեռուստատեսությամբ դիտելով իր 2 համագյուղացիներին` Վիկոլ Ցալաբիկիովին և Սերգեյ Կովալյովին, որոնք 1966 թվականին հաղթել են աշխարհի առաջնությունում։ 1967 թվականին 18 տաերկանում նա տեղափոխվել է մայրաքաղաք Բուխարեստ, որտեղ նա միացել է «Դինամո» ակումբին։ 1968 թվականին արդեն ներառվել է ազգային հավաքականում և նվաճել օլիմպիական ոսկե մեդալ՝ մրցմանը մասնակցելով Կովալյովի հետ միասին։ 1972 թվականի Օլիմպիական խաղերում Պացայկինը կոտրել է իր թին և գրավել վերջին տեղը միայնակ թիավարությունում։ Այնուամենայնիվ, նա կարողացել է ավարտել մրցավազքը[6]՝ թիավարելով նավակի հատակից պոկած փայտակտորով, և ընդգրկվել է repechage ցանկում[7]։ Նա հաղթել է repechage մրցումում և եզրափակչում։ Զույգով թիավարությանը նա կրկին մասնակցել է Կովալյովի հետ և գրավեց 2-րդ տեղը՝ հաղթողից հետ մնալով 0,03 վայրկյանով[8]։

Պացայկինը իր ողջ կարիերան անցկացրել է «Դինամո» ակումբում՝ նախ որպես մարզիկ[4], ապա` մարզիչ։ Նրա ամենահայտնի աշակերտները եղել են օլիմպիական չեմպիոններ Ֆլորին Պոպեսկուն և Միտիկե Պրիկոպը։ «Դինամոյի» գլխավոր գրասենյակի դիմաց տեղադրված է Պացայկինի արձանը[4]։ Նա հիմնել է «Իվան Պացայկին Միլա 23» ասոցացիան և սկսել Ռոումանիա ազգային ծրագիրը, որի նպատակն է նպաստել մշակութային զբոսաշրջության և ակտիվ հանգստի այլ ձևերի զարգացմանը[9]։ Պացայկինն ունի բնական նյութերից պատրաստվով հագուստների արտադրամաս[4]։

1976 թվականին Պացայկինը ամուսնացել է Գեորգիանայի հետ, որի հետ ծանոթացել է 1975 թվականի օգոստոսին։ Նրանք ունեն 1 դուստր` Իվոնա Բեատրիսը (ծնվել է 1979 թվականին), ովրաշխատում է Հիվանդանոցային հավատարմագրման ազգային հանձնաժողովում[4][5][10]։

Մրցանակներ և պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Օլիմպիական արծաթե շքանշան (1990 թվական)
  • Հավատարիմ ծառայության շքանշան (2000)
  • Սպորտային վաստակի շքանշան (ռում.՝ Meritul Sportiv, 2008)
  • Բրիգադի գեներալի ռազմական կոչում ( 2004 թվականի դեկտեմբերի 1)
  • Nihil Sine Deo (2010)[9]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]