Էլեկտրակիթառ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Էլեկտրոկիթառ

Էլեկտրակիթառ, կիթառի տարատեսակ էլեկտրական պիկապներով, որոնք առաջանում են էլեկտրական հոսանքի տատանումների արդյունքում առաջացող մետաղական լարերի տատանումների շնորհիվ։ Պիկապների ձայնն օգտագործվում է հատուկ ձայնային էֆֆեկտներ ստանալու նաև բարձրախոսներին հեշտությամբ միանալու նպատակով։ «Էլեկտրակիթառ» բառն առաջացել է «էլեկտրական կիթառ» բառակապակցությունից։

Առավել տարածված են վեցլարանի էլեկտրակիթառները։ Վերջիններիս դասական կառուցվածքը նման է ակուստիկ կիթառի կառուցվածքին. մի լյա ռե սոլ սի մի (E A D G B E)։ Բավական հաճախ օգտագործվում է «dropped D» կառուցվածքը, որի ժամանակ ներքին լարը ներկայանում է ռե-ն (D) և ավելի ցածր պարամետրեր (Drop C, Drop B)։ Սա օգտագործում են մետալ և ալտերնատիվ երաժշտություն նվագելիս։

Էլեկտրակիթառի պատմությունը[խմբագրել]

Էլեկտրակիթառը՝ առաջին մագնիսական ձայն հանող սարքը՝ ստեղծել է Լլոիդ Լոեռը (անգլ.՝ Lloyd Loar), 1924 թվականին։ Ինժեներ, գիտնական, ով աշխատում էր Գիպսոն (անգլ.՝ gibson) [1] ընկերությունում։ Իսկ ո՞վ է առաջին անգամ նվագել էլեկտրակիթառով։ Դա առաջին անգամ արեց Լես Պոլը, ով եղել է դաշնակահար։

Էլեկտրակիթառը Ռոքի ասպարեզում[խմբագրել]

Ռոքի ծնունդից սկսած կիթառը եղել է ռոքի անբաժան մաս։ Երբ առաջին անգամ կիթառով նվագեցին, մարդկանց վրա թողեց անմոռանալի տպավորություն։ Մարդիկ սկսեցին ավելի հաճախ գտնվել համերգների ժամանակ, որտեղ կար էլեկտրոկիթառ։ Հենց այսպես էլ կիթառը դարձավ հայտնի։ Ցավոք սրտի հիմա կիթառը համարվում է հասարակ գործիք և կիթառահարները ավելի հայտնի չեն, որքան, օրինակ՝ վոկալիստները։

Էլեկտրակիթառները, որպես կանոն, պատրաստվում են փայտից։ [2] Ամենատարածված նյութերն են լաստենու, հացենու, կարմրափայտ ծառի, թխկու բնափայտերը։ Գրիֆի նշագրման համար օգտագործում են պալիսանդր, սև ծառի փայտ կամ թխկու փայտ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]