Էլեկտրակիթառ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Էլեկտրոկիթառ

Էլեկտրակիթառ, կիթառի տարատեսակ էլեկտրական պիկապներով, որոնք առաջանում են էլեկտրական հոսանքի տատանումների արդյունքում առաջացող մետաղական լարերի տատանումների շնորհիվ։ Պիկապների ձայնն օգտագործվում է հատուկ ձայնային էֆֆեկտներ ստանալու նաև բարձրախոսներին հեշտությամբ միանալու նպատակով։ «Էլեկտրակիթառ» բառն առաջացել է «էլեկտրական կիթառ» բառակապակցությունից։

Առավել տարածված են վեցլարանի էլեկտրակիթառները։ Վերջիններիս դասական կառուցվածքը նման է ակուստիկ կիթառի կառուցվածքին. մի լյա ռե սոլ սի մի (E A D G B E)։ Բավական հաճախ օգտագործվում է «dropped D» կառուցվածքը, որի ժամանակ ներքին լարը ներկայանում է ռե-ն (D) և ավելի ցածր պարամետրեր (Drop C, Drop B)։ Սա օգտագործում են մետալ և ալտերնատիվ երաժշտություն նվագելիս։

Էլեկտրակիթառի պատմությունը[խմբագրել]

Էլեկտրակիթառը՝ առաջին մագնիսական ձայն հանող սարքը՝ ստեղծել է Լլոիդ Լոեռը (անգլ.՝ Lloyd Loar), 1924 թվականին: Ինժեներ, գիտնական, ով աշխատում էր Գիպսոն (անգլ.՝ gibson) [1] ընկերությունում։ Իսկ ո՞վ է առաջին անգամ նվագել էլեկտրակիթառով։ Դա առաջին անգամ արեց Լես Պոլը, ով եղել է դաշնակահար։

Էլեկտրակիթառը Ռոքի ասպարեզում[խմբագրել]

Ռոքի ծնունդից սկսած կիթառը եղել է ռոքի անբաժան մաս։ Երբ առաջին անգամ կիթառով նվագեցին, մարդկանց վրա թողեց անմոռանալի տպավորություն: Մարդիկ սկսեցին ավելի հաճախ գտնվել համերգների ժամանակ, որտեղ կար էլեկտրոկիթառ։ Հենց այսպես էլ կիթառը դարձավ հայտնի։ Ցավոք սրտի հիմա կիթառը համարվում է հասարակ գործիք և կիթառահարները ավելի հայտնի չեն, որքան, օրինակ՝ վոկալիստները։

Էլեկտրակիթառները, որպես կանոն, պատրաստվում են փայտից։ [2] Ամենատարածված նյութերն են լաստենու, հացենու, կարմրափայտ ծառի, թխկու բնափայտերը։ Գրիֆի նշագրման համար օգտագործում են պալիսանդր, սև ծառի փայտ կամ թխկու փայտ։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել]