Սանթոս Վեգա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սանթոս Վեգա
Տեսակմարդ
Սեռարական
ՔաղաքացիությունFlag of Argentina (alternative).svg Արգենտինա
Մահվան տարեթիվ1825
Մասնագիտությունgaucho? և Q28869817?
Ռաֆայել Օբլիգադոյի ,,Սանթոս Վեգա,, պոեմի 1937 թ. հրատարակության տիտղոսաթերթը

Սանթոս Վեգա (իսպ.՝ Santos Vega), արգենտինացի գաուչո (որպես կանոն՝ գյուղական ծագում ունեցող, խիզախ, հնարամիտ հեծյալ), որի մասին գրեթե ոչինչ հայտնի չէ, բացի նրանից, որ առիթ է տվել ծնունդ առնելու մի լեգենդի, ըստ որի՝ 1824 թվականին տեղի ունեցած մի պայադայի (թափառաշրջիկ աշուղների երգի ու սրախոսության մրցույթ, յուրօրինակ միջլիս) ժամանակ մրցել է Խուան Գալբերտո Գոդոյի (1793-1864 թթ.) հետ և այդ մենամարտում պարտություն է կրել

Ըստ լեգենդի՝ Խուան Ալբերտո Գոդոյի կամ Զգեստազուրկ Խուանի անվան տակ թաքնված՝ Սանթոս Վեգայի հետ երգով ու սրախոսությամբ մենամարտել է ոչ այլ ոք, քան հենց ինքը՝ սատանան, որին էլ հաջողվել է հաղթանակ տանել անպարտելի համարվող պայադորի՝ թափառաշրջիկ գուսանի նկատմամբ: Նրա աճյունը 1945 թվականին հայտնաբերվել է Բուենոս Այրես պրովինցիայի Խեներալ Լավալ քաղաքի մերձակայքում՝ Լաս Տիժերաս կոչվող վայրում: 1948 թվականի փետրվարի 28-ին նշանավոր պայադորի դին հանդիսավոր արարողությամբ վերահուղարկավորվել է Սան Կլեմենտե դե Տույի քաղաքից մոտավորապես տասը կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող մի գեղատեսիլ վայրում, որտեղ ի պատիվ նրա՝ շքեղ զբոսայգի է հիմնվել, տեղադրվել է նրա հուշարձանը, որն անվանի քանդակագործ Լուիս Պերլոտիի վերջին ավարտուն աշխատանքն է: 1983 թվականի մարտին Սանթոս Վեգայի շիրիմն ու հուշարձանն այստեղից տեղափոխվել և իրենց վերջնական հանգրվանն են գտել Խեներալ Լավալ քաղաքում գործող տարածաշրջանային պատմության թանգարանին կից զբոսայգում, որտեղ ամեն տարի անց է կացվում Սանթոս Վեգային և պայադորների արվեստին նվիրված համազգային տոնախմբությունների շաբաթ՝ մշակութային մի անչափ հետաքրքիր իրադարձություն, որին հաճույքով մասնակցում են ոչ միայն տեղացիներ, այլև բազմաթիվ զբոսաշրջիկներ:

Քաղաքական գործիչ և գրող Բարտոլոմե Միտրեն արգենտինական գրականության պատմության մեջ առաջինն էր, որ Սանթոս Վեգայի մասին հորինված ժողովրդական զրույցների հիման վրա մի պոեմ գրեց և հրատարակեց 1854 թվականին; Դրանից տասնութ տարի անց բանաստեղծ Հիլարիո Ասքասուբին լույս ընծայեց մի ավելի ընդարձակ չափածո ստեղծագործություն՝ "Santos Vega o los Mellizos de la Flor" վիպերգը, որտեղ գլխավոր հերոսը հենց ինքն է իր իսկ անունից պատմում գլխով անցած-դարձածը, ներկայացնում իր հորինած երգերը: Կարճ ժամանակ անց Էդուարդո Գուտիերեսը (1851-1889 թթ.) տպագրեց ժողովրդական կատակաբանությունների հիման վրա ստեղծած ,,Սանթոս Վեգայի և նրա ընկերոջ՝ Կարմոնայի պատմությունը,, երգիծավեպը: Այս ստեղծագործությունից ներշնչված՝ նշանավոր բանաստեղծ Ռաֆայել Օբլիգադոն (1851-1920 թթ.) 1885 թվականին ռոմանտիկական ոգով արարեց «Սանթոս Վեգա» անմահ պոեմը, որը համարվում է արգենտինական գրականության գոհարներից մեկը:

Անպարտելի պայադորի արկածալից կյանքին ու ստեղծագործությանը անդրադարձել են նաև արգենտինացի կինոգործիչները, որոնք տարբեր ժամանակներում (1917, 1936, 1947 և 1971 թթ.) նրա մասին արդեն չորս կինոֆիլմ են նկարահանել:

Տես նաև[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]