Միջուկային իզոմերիա

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Միջուկային իզոմերիա, ատոմային որոշ միջուկների՝ կյանքի մեծ (չափելի) տևողությամբ գրգռված վիճակներ ունենալու հատկությունը։ Այդ վիճակները կոչվում են տվյալ միջուկի իզոմեր վիճակներ, իսկ միջուկները՝ իզոմերներ։ Դրանց տրոհումը հիմնականում ուղեկցվում է y-ճառագայթումով կամ կոնվերսիոն էլեկտրոնների առաքումով, որի արգասիքն է նույն իզոտոպի միջուկը, սակայն ավելի ցածր էներգետիկ վիճակում։ Որոշ դեպքերում ավելի հավանական է լինում բետա տրոհումը, որը հանգեցնում է հարևան իզոբարի առաջացմանը։ Ծանր տարրերի իզոմերները կարող են տրոհվել ինքնակամ բաժանման միջոցով։ Իզոմեր վիճակներ են առաջանում, երբ արգելված է միջուկի անցումը էներգետիկորեն բարձր վիճակից ավելի ցածրին։ Իզոմեր վիճակներն ունեն կյանքի տարբեր տևողություն՝ 10−9 վրկ-ից մինչև հազարավոր տարի¬ ներ. օրինակ, 236Np իզոմերի կիսատրոհման պարբերությունը 5500 տարի է։ Իզոմերները հաճախ հանդես են գալիս նաև իզոմերային կղզյակների ձևով (զանգվածի թվի արժեքների որոշակի տիրույթներում), որոնց գոյությունը հաջողությամբ բացատրվում է միջուկի թաղանթային մոդելով։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 4, էջ 315 CC-BY-SA-icon-80x15.png