Կանաչ կամուրջ (Վիլնյուս)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox bridge1.png
Կանաչ կամուրջ
լիտ.՝ Žaliasis tiltas
Green Bridge of Vilnius 2015.JPG
ԵրկիրFlag of Lithuania.svg Լիտվա
ՏեղանքԼիտվա Լիտվա, Վիլնյուս
Տեսակավտոմոբիլային
հետիոտնային
Հատում էՎիլիա
Կառուցող1952 թվական
Երկարություն102,9 մետր
Լայնություն24 մետր[1]
Բարձրություն24 մետր
Բացման տարեթիվ1952
Կոորդինատներ: 54°41′29.000000100405″ հս․ լ. 25°16′48.000000100004″ ավ. ե. / 54.69138888891677652° հս․. լ. 25.28000000002777981° ավ. ե. / 54.69138888891677652; 25.28000000002777981

Կանաչ կամուրջ (լիտ.՝ Žaliasis tiltas), Լիտվայի մայրաքաղաք Վիլնյուսում գտնվող կարևորագույն կամուրջներից մեկը, որը կառուցվել է Վիլիա գետի վրա[2][3]:

Կամուրջը բազմիցս քանդվել և վերակառուցվել է։ կամրջի ներկայիս տարբերակը կառուցվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո և կանգուն է մինչ օրս։ Համարվում է Վիլնյուսի ամենաերկար կամուրջը[4]:

Քաղաքը համարվում է նաև ավտոմոբիլային և հետիոտնային ճանապարհ[5][6]:

Պատմություն և կառուցվածք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կանաչ կամուրջը ժամանակակից տեսքով ստեղծվել է Լենինգրադի «Проектстальконструкция» նախագծի շրջանակներում[7] : 1948-1952 թվականներին խորհրդային ռազմական ինժեներական ուժերը, որոնք գտնվում էի Մերձբալթիկայում, կազմեցին կամրջի կառուցման նախագիծը։

Կամուրջը նախկինում գործում էր և կառուցվել էր դեռևս Լեհաստանի և Լիտվայի մեծ իշխանության թագավոր Սիգիզմունդ I-ի կողմից։ Կամուրջը ուներ 102,9 մետր երկարություն և 24 մետր լայնություն։

Կամուրջը տեղակայված էր ծովի մակարդակից 15 մետր բարձրության վրա[4]:

Կամրջի շինարարական կառուցվածքի հիմքում ընկած էր ակոսված գրանիտը։ Ծրագրի ճարտարապետական և դեկորատիվ մասը իրականացրել են դիզայներներ Վիկտոր Անիկինը, Է. Պոպովը, քանդակագործներ Բրոնիուս Պունզիուսը, Յուոզաս Միկենասը, Պետրաս Վայվադեն, Նապոլեոնաս Պյատրուլիսը, Բերնարդաս Բուկասը և Բրոնիուս Վիշնիաուսկասը։

Կամուրջը զարդարված է չորս ճարտարապետական կարևոր նշանակություն ունեցող քանդակներով։ 2006 թվականին կամուրջը վերանորոգվել է և փոխարինվել է ջրամեկուսացումը։

Լիտվայի անկախության հռչակագրից հետո եղան առաջարկներ, որի համաձայն քանդակները պետք է ապամոնտաժվեին, սակայն հասարակությունը դեմ գնաց այս որոշմանը և պլանը ձախողվեց[8]:

2009 թվականին Վիլնյուսի քաղաքապետարանը հրաժարվել է կամուրջը նորոգել։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. http://runet.lt/express_nedelia/ekspress-nash-byt/ekspress-gorod/8560-proshloe-i-nastojashheee-mostov-cherez-neris.html
  2. Kirkoras, Adomas Honoris. Pasivaikščiojimai po Vilnių ir jo apylinkės = Przechadzki po Wilnie i jego okolicach / vertė Kazys Uscila. — Vilnius: Mintis, 1991. — С. 108. — 280 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-417-00514-2(լիտվ.)
  3. Мацейка Ю., Гудинас П. Вильнюс. Путеводитель по городу / Перевод с литовского Д. Гельпернаса. — Вильнюс: Государственное издательство политической и научной литературы Литовской ССР, 1962. — С. 95—97. — 392 с. — 15 000 экз.
  4. 4,0 4,1 65. I. Černiachovskio tiltas // Lietuvos TSR istorijos ir kultūros paminklų sąvadas. — Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija, 1988. — Т. 1. — С. 126-127. — 592 с. — 25 000 экз.(լիտվ.)
  5. Пунин А. Л. Архитектура отечественных мостов. — Стройиздат. Ленинградское отделение, 1982. — С. 62. — 152 с.
  6. Venclova, Tomas. Wilno. Przewodnik / Tłumaczenie Beata Piasecka. — R. Paknio leidykla, 2006. — С. 194. — 216 с. — ISBN 9986-830-47-8(լեհ.)
  7. Прошлое и настоящее мостов через Нерис
  8. Lietuvos Respublikos kultūros ministro 2005 m. balandžio 29 d. įsakymas Nr. ĮV-190 «Dėl nekilnojamųjų kultūros vertybių pripažinimo saugomomis», текст

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Мацейка Ю., Гудинас П. Вильнюс. Путеводитель по городу / Перевод с литовского Д. Гельпернаса. — Вильнюс: Государственное издательство политической и научной литературы Литовской ССР, 1962. — С. 95—97. — 392 с. — 15 000 экз.
  • Drėma, Vladas. Dingęs Vilnius. — Vilnius: Vaga, 1991. — С. 376. — 388 с. — 15 000 экз. — ISBN 5-415-00366-5(լիտվ.)
  • Vilnius 1900—2005. Naujosios architektūros gidas. A guide to modern architecture / redaktoriai Darius Osteika, Jūratė Tutlytė.. — Vilnius: Architektūros fondas, 2005. — С. G 2. — ISBN 9955-9812-0-2
  • Venclova, Tomas. Wilno. Przewodnik / Tłumaczenie Beata Piasecka. — R. Paknio leidykla, 2006. — С. 194. — 216 с. — ISBN 9986-830-47-8(լեհ.)

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]