Լուսնին նայող տղան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox architecture.png
Լուսնին նայող տղան
Pojke som tittar på månen Bollhustäppan flickr brionv.jpg
'
Կոորդինատներ59°19′31″ հս․ լ. 18°04′20″ ավ. ե.HGЯO

Լուսնին նայող տղան (շվեդերեն՝ Pojke som tittar på månen) կամ Երկաթե տղան (շվեդերեն՝ Järnpojken), հուշարձան Ստոկհոլմի Գամլա Ստանում (Հին քաղաք), որտեղ պատկերված է նստած տղան` ծնկները գրկած:

Նկարագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հուշարձանը ստեղծել է քանդակագործ Լիս Էրիկսոնը: Տեղադրվել է 1967 թվականին և դարձել Շվեդիայում ամենափոքր հուշարձանը. նրա բարձրությունը կազմում է շուրջ 15 սմ[1]: Հուշարձանը հայտնի է նաև Ուլլե (շվեդերեն՝ Olle) ժողովրդական մականունով:

Հուշարձանը պատրաստված է ավազաքարից և կռած երկաթից: Տղան նստած է մահճակալին, որը տեղադրված է բավականին լայն պատվանդանի վրա: Լիս Էրիկսոնը հուշարձանը ստեղծել է 1954 թվականին: Այն արտացոլում է քանդակագործի մանկության մասին հիշողությունները, երբ անքուն գիշերներին նստում էր մահճակալին և պատուհանից նայում լուսնին:

Հուշարձանը գտնվում է Ֆիննական եկեղեցու (շվեդերեն՝ Finska kyrkan) ետևում, Ստոկհոլմի թագավորական պալատից մի քանի մետր հեռավորության վրա և ոչ միշտ է հիշատակվում քաղաքի զբոսաշրջային ուղեցույցներում, բայց այն մեծ մասսայականություն է վայելում զբոսաշրջիկների շրջանում: Ենթադրվում է, որ տղայի գլուխը շոյելը հաջողություն է բերում և օգնում է ցանկությունների կատարմանը, ինչի արդյունքում էլ մշտական շոյելուց տղայի գլուխը փայլում է: Հուշարձանի պատվանդանին հաճախ մետաղադրամներ և քաղցրավենիք են նետում, իսկ ձմռանը երկաթե տղային գլխարկ և շարֆ են հագցնում[2]:

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Britt Peruzzi. Järnpojken – en riktig turgubbe...
  2. «Konst i Gamla stan»։ gamla-stan-stockholm.se։ 2006։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-01-17-ին։ Վերցված է 2007-02-16 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Linnell, Stig, Stockholms spökhus och andra ruskiga ställen (2003)
  • Skulptur i Stockholm. Redaktion: Philippe Legros, Kaj Larsson. Stockholm: Konstkansliet, Utbildningsförvaltningen, 2005. S. 4