Բալթիական խութ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Բալթիական խութ (էստ․՝ Balti klint), հանդիսանում է էրոզիայի ենթարկված կրաքարե ժայռ։ Այս գոյացությունը ունի մոտավորապես 1100—1200 կմ երկարություն և սկսում է շվեդական Էլանդ կղզուց, անցնում Էստոնիաով ու ՌԴ–ի Լենինգրադի շրջանով և հասնում մինչև Լադոգա լիճ։ Առավել մեծ խութերը ընդգծված են էստոնական Իդի–Վիրմա կոմսությունում, որտեղ դրանց բարձրությունը հասնում է 56 մ[1]։ Բնական խոչընդոտ հանդիսացող խութը հաճախ օգտագործվել է նաև բնական ամրություն, որի վրա կառուցվել են Լադոգայի հին ամրոցը, Կապորյան, Կինգիսեպ, Իվանգորոդյան ամրոցները[2], հին Տալլինը[3]. Խութից բերված կրաքարով կառուցվել է նաև Օրեշեկի ամրոցը։

Պատկերներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Глинт // Яндекс.Словари › Большая советская энциклопедия — 1969—1978։
  2. «Г. А. Исаченко. Путешествие длиной в 300 километров и 3 миллиарда лет»։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-11-11-ին։ Վերցված է 2013-12-05 
  3. Հյուսիս–էստոնական կրաքարը որպես Էստոնիայի բնության խորհրդանիշ Archived 2013-11-11 at the Wayback Machine. (էստոներեն)