Բաբինսկի բուժիչ աղբյուր

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Museum Silhouette.svg
Բաբինսկի բուժիչ աղբյուր
Տեսակաղբյուր
ԵրկիրFlag of Russia.svg Ռուսաստան
ՏեղագրությունՊետրովկա (Մյասնիկովի շրջան)
Կոորդինատներ: 47°28′56.000000099197″ հս․ լ. 39°26′48.000000101198″ ավ. ե. / 47.48222222224977429° հս․. լ. 39.44666666669477451° ավ. ե. / 47.48222222224977429; 39.44666666669477451

Բաբինսկի բուժիչ աղբյուր (ռուս.՝ Бабинский целебный источник), բուժիչ ջրի աղբյուր Ռուսաստանի Ռոստովի մարզի Մյասնիկովի շրջանի Պետրովկա գյուղում։

Գտնվում է Աստվածամոր «Կենսակիր աղբյուր» սրբապատկերի եկեղեցու մոտ։ Աղբյուրի ջուրը երկաթյա խողովակի միջով հասնում է հատուկ կառուցված տաղավար։ Ջուր վերցնելու տեղում փակցված են աղոթքներ։ Եկեղեցու մոտ կառուցված են լողարաններ, որտեղ կարելի է աղբյուրի ջրով ցայվել` այն դույլերով բերելով տաղավարից։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Աղբյուրի պատմությունը սկիզբ է առնում 1841 թվականից։ 19-րդ դարում այն տեղը, որտեղ այժմ գտնվում է տաճարը, հայտնի է դարձել տեղի աղբյուրի մոտ Աստվածամոր սրբապատկերի հայտնությունով։ Աղբյուրը ստացել է հիվանդներին բուժողի համբավ։

Ըստ ավանդության՝ 1841 թվականի ամռանը մի քանի գյուղացիներ մնում են գիշերելու Պետրովկա գյուղի մոտ։ Հաջորդ օրը նրանցից ամենաերիտասարդը գնում է աղբյուրի մոտ՝ ջուր բերելու և այնտեղ տեսնում է աջ ձեռքին Մանուկով Աստվածամոր սրբապատկերը։ Ընդ որում, սրբապատկերը ոչ թե լողում էր, այլ կանգնած էր ուղղահայաց՝ հենվելով ջրհորի հատակի քարին։ Գյուղացին սա պատմում է մյուսներին։ Բոլոր գյուղացիները գնում են աղբյուրի մոտ և տեսնում նույն բանը։ Այնուհետև նրանք տեսածը պատմում են Բաբինսկի բնակավայրի ղեկավարին։ Լուրն արագորեն տարածվում է շրջակա գյուղերում։ Հավատացյալները սկսում են գալ նոր սրբավայր։ Աղբյուրը հայտնի է դառնում «Բաբինսկի» անվամբ, իսկ ավելի հաճախ այն կոչվում էր «Կրինիչկի»[1]։

1848 թվականին աղբյուրի մոտ կառուցվում է մատուռ, որը զարդարված է լինում սրբապատկերներով։ 1849 թվականի վերջին գնդապետ Պյոտր Իլովայսկու և եսաուլ Իվան Կարշինի ջանքերով այստեղ կառուցվում է փայտե եկեղեցի՝ հանուն Աստվածամոր Կենսակիր աղբյուրի։ Բաբինսկի բուժիչ աղբյուրին կից ստեղծվում է ծուխ։

1850 թվականի օգոստոսի 6-ին ատաման Միխայիլ Գրիգորևիչ Խոմուտովի մասնակցությամբ տեղի է ունենում ներկայում գոյություն ունեցող եկեղեցու հիմնարկեքը։

20-րդ դարի սկզբին աղբյուր հաճախող ուխտավորների թիվը սկսեց նվազել։ Պատճառներից մեկն այն էր, որ 1905-1907 թվականների հեղափոխության ժամանակ տեղի ունեցան անկարգություններ, տեղի ունեցան կողոպուտներ և մի քանի սպանություն։ Բացի այդ, աղբյուրը բավական անհասանելի տեղում էր, երկաթուղուց հեռու[2]։

Խորհրդային իշխանության տարիներին տաճարը փակվել է, սուրբ աղբյուրն անտերության է մատվել։ 20-րդ դարի կեսերին քանդվել են տաճարի գմբեթները, հանվել են զանգերը։ Որոշ ժամանակ տաճարում գործել է գյուղատնտեսական տեխնիկայի արհեստանոց։ Աղբյուրը ծածկվել է աղբով, բայց ջուրը միևնույն է դուրս է եկել գետնի տակից[2]։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Алексий, иерей. Описание Кринички // Донские епархиальные ведомости. 1914. № 15. С. 620—624; № 16 (1 июня). С. 681—685.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Указ Св. Синода от 5 авг. 1842 г. за № 11981 в Донскую духовную Консисторию
  2. 2,0 2,1 «Крыничка | Меотида: История, культура, природа нижнего Дона и приазовья» (ռուսերեն)։ meotyda.ru։ Վերցված է 2017-03-25