Հելլեններ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Հելլեններ, հույների ինքնանվանումը։

Հոմերոսը հելլեններին անվանել է Հարավային Թեսալիայի Հեչևադա մարզի բնակիչներին։ Ծագումնաբանական պոեզիայում հելենների նահապետը համարվել է Հելլենը՝ ջրհեղեղից հետո մարդկային ցեղը վերածնած Դևկալիոնի որդին, Ամփիկտիոնի եղբայրը։ Ամփիկտիոնը համարվում էր մի շարք ցեղերի միավորման անվանահայրը։ Հավանաբար այդ միավորման անդամներն իրենց կոչել են հելեններ և այդ անունը աստիճանաբար տարածել Միջին և Հյուսիսային Հունաստանում, իսկ դորիացիները՝ Պելոպոնեսում։ Ընդհանուր անվանում ունենալու անհրաժեշտությունը հույների մոտ առաջացել է, հավանաբար, գաղութացման ժամանակաշրջանում (մ.թ.ա. VIII —VI դդ.) այլ ժողովուրդների հետ շփվելու կապակցությամբ։ Բոլոր հույների համար «հելեններ» անվանումն առաջին անգամ հանդիպում է բանաստեղծ Արքիլոքոսի (մ.թ.ա. VIII դ. վերջ — VII դ. սկիզբ) մոտ։ Հոնիայում բնակվող հելլեններիի՝ հոնիացիների անունով հայերը հելլեններին անվանել են հույներ։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական տարբերակը վերցված է Հայկական սովետական հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png