Օտարերկրյա քաղաքացի

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Օտարերկրյա քաղաքացի է համարվում այն ֆիզիկական անձը, որի քաղաքացիությունը չի համընկնում այն երկրին, որտեղ նա գտնվում է։

Օտարերկացիների նկատմամբ կարող է տարածվել ազգային ռեժիմը (երբ նրանք օգտվում են նույն իրավունքներից, ինչ պետության քաղաքացիները), ամենամեծ առավելությունների ռեժիմը (երբ բոլոր օտարերկրացիներին, առանց խտրականության, տրվում են հավասար իրավունքներ) կամ հատուկ ռեժիմը (երբ նրանք օգտվում են միայն որոշակիորեն սահմանված իրավունքներից)։

ԽՍՀՄ–ում օտարերկրացիների իրավական ռեժիմը կարգավորող հիմնական ակտերն են՝ ԽՍՀՄ սահմանադրությունը (հոդվածներ 37, 38), ԽՍՀՄ–ում օտարերկրացիների իրավական դրության մասին 1981 թվականի հունիսի 24–ի օրենքը, ինչպես նաև ԽՍՀՄ–ի կնքած միջազգային համաձայնագրերը։

ԽՍՀՄ–ում օտարերկրացիների նկատմամբ տարածվում է ազգային ռեժիմը (եթե սահմանադրությամբ կամ օրենքով այլ բան չի նախատեսված)։ Օտարերկրացիների նկատմամբ կարող են սահմանվել պատասխան սահմանափակումներ, եթե նրանց երկրներում սահմանափակումներ են սահմանված ԽՍՀՄ քաղաքացիների նկատմամբ։

Ըստ ՀՀ օտարերկրյա քաղաքացիների մասին օրենքի օտարերկրյա քաղաքացիներ են համարվում նաև քաղաքացիություն չունեցող անձինք։

Սահմանում օրենքում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հոդված 2.

«օտարերկրացիներ» հասկացության մեջ ներառվում են Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի չհամարվող այն անձինք, որոնք ունեն այլ պետության քաղաքացիություն (օտարերկրյա քաղաքացիներ) կամ չունեն որևէ պետության քաղաքացիություն (քաղաքացիություն չունեցող անձինք)։»

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 12, էջ 576 CC-BY-SA-icon-80x15.png