Շրջակա միջավայրի պահպանության միջազգային իրավունք

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Շրջակա միջավայրի պահպանության միջազգային իրավունքը (միջազգային բնապահպանական օրենքի, միջազգային բնապահպանական իրավունքի) մի շարք կանոնների ու սկզբունքների նախագիծ է միջազգային հարաբերութ յունների ոլորտում, բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման ու շրջակա միջավայրի պահպանության համար։ Միջազգային համագործակցությունը իրականացվում է երկու ձևով.

1)Նորմերի ստեղծումը, որը նախատեսում է պաշտպանել առանձին բնական օբյեկտները։

2)Վերահսկողության իրականացում, որ այս կամ այն պետության կամ միջազգային կազմակերպության գործունեությունը իրականացվի շրջակա միջավայրի համար այդ գործունեության հետևանքների հաշվառմամբ և հնարավորության դեպքում նվազեցնել և կարգավորել այդ գործունեության բացասական հետևանքները։

Միջազգային իրավական պահպանությունը ներառում է ջրային ռեսուրսների, շրջակա միջավայրի, էկոհամակարգերի, Անտարկտիդայի և հողային ռեսուրսների օբյեկտները։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կենդանական աշխարհի պահպանության միջազգային-իրավական առաջին պատմական փաստաթուղթը ընդունված է համարել Փարիզյան Կոնվենցիան 1902 թ.-ին նվիրված գյուղատնտեսության համար օգտակար թռչունների պահպանմանը։ Շրջակա միջավայրի պահպանության միջազգային ժամանակակից համակարգը ստեղծվել է 1972 թ.-ի ՄԱԿ-ի Կոնֆերանսում, անցկացված Ստոկհոլմում, մի քանի միջազգային էկոլոգիական համաձայնագրեր, մասնավորապես, ծովային աղտոտվածության վերաբերյալ, ստորագրվել էին դեռ մինչև այդ կոնֆերանսը։ Սակայն միայն Ստոկհոլմյան կոնֆերանսից հետո տեղի ունեցավ գործունեության իրավական նորների խստացում ազգային և միջազգային մակարդակներում։ «Ստոկհոլմյան կոնֆերանսը բերեց UNEP –ի ստեղծմանը(ՄԱԿ-ի շրջակա միջավայրի մասին ծրագիր)»: Այսօր այդ կազմակերպությունը իրականացնում է ադմինիստրատիվ գործունեություններ յոթ հիմնական կոնֆերանսներով, ինչպես նաև տարածաշրջանային համաձագրերի մեծամասնությամբ։ Հաճախ այն անվանում են «էկոլոգիական խիղճ» ՄԱկ։ 1985 թ.-ին ՄԱԿ-ը ստեղծել է Շրջակա միջավայր և զարգացում համաշխարհային հանձնաժողովը, որը 1987 թ.-ին հրապարակել է «Մեր ընդհանուր ապագան» զեկույցը, որտեղ առաջին անգամ ձևակերպվեց կայուն զարգացման հայեցակարգը, որի նպատակն է ապահովել մարդու կյանքը լավագույն պայմաններում, ներդաշմակեցնելով այն բնության հետ։ 1992 թ.-ին Ռիոյի «Շրջակա միջավայր և զարգացում » հռչակագրում ՄԱԿ-ը հռչակել է էկոլոգիական իրավունքի հիմնարար սկզբունքները։

Ռուսաստանի դաշնությունը և նրա դերը միջազգային համագործակցությունում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսաստանի Դաշնությունը համարվում է համաձայնագրի մասնակից՝ Միջազգային նշանակություն ունեցող ջրատարածքները, հատկապես, որպես ջրային թռչունների միջավայր(Րամսարսկայի կոնվենցիա (1976 թ.-ից ))

  1. Վայրի ֆլորայի և ֆաունայի, որոնք գտնվում են անհետացման վտանգի տակ, տեսակների առևտրի միջազգային կոնվենցիա (1976 թ-ից)
  2. Կենսաբազմազանության մասին կոնվենցիա (1995 թ-ից)
  3. Շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության գնահատման մասին կոնվենցիա անդրսահմանային ենթատեքստում
  4. ՌԴ-ի կառավարության և Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության կառավարության վագրի պահպանության մասին արձանագրություն(Պեկին, 1997 թ)
  5. Ջերմոցային էֆեկտի սահմանափակման մասին Կիոտոյի արձանագրություն(Ճապոնիա, Կիոտո)։ Ուժի մեջ է մտել 2005 թ-ի փետրվարի 16-ին։

ՌԴ-ը դիտորդ է.

  1. Վայրի ֆլորայի և ֆաունայի պահպանության և բնական միջավայրը Եվրոպայում կոնվենցիայում 1979 թ,
  2. Միգրիացիոն վայրի կենդանիների տեսակների պահպանման մասին կոնվենցիա 1979 թ։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]