Մասնակից:Գայանե Մարգարյան/Ավազարկղ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Գայանե Մարգարյան/Ավազարկղ

Ժան Ժորժ Նովերր ֆրանսիացի բալետի պարող, խորեոգրաֆ և բալետի տեսաբան, создатель балетных реформ: Համարվում է ժամանակակից բալետի հիմնադիրը: Նրա ծննդյան օրը` ապրիլի 29ը ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի որոշմամբ 1982 թվականից նշվում է որպես պարի միջազգային օր:

Նրա ուսուցիչների կազմում եղել են ֆրանսիացի հայտնի բալետի պարող Լուի Դյուպրեն և Թագավորական երաժշտական ակադեմիայի պարող Ֆրանսուա Ռոբեռ Մարսելը:

Առաջին ելույթը կայացել է 1742 կամ 1743 թվականներին ֆոնտոնեբլոյում Ֆրանսիաի թագավոր Լյուդովիկ 15-րդի պալատում: Հաջող դեբյուտից հետո Նովերին Հենրիխ Պռուսկովոն անմիջապես հրավիրում է Բեռլին: Երբ վերադարնում է Փարիզ Նա ընդունվում է Կոմիկական թատրոնին կից գործող բալետային տրուպա, շուտով 1748 թվականին ամուսնանում է դերասանուհի, պարուհի Մարգարիտե Լուիզ Սավյորի հետ: 1748 թվականին, երբ կոմիկական թատրոնը կրկին անգամ փակվում է Նովերրն շրջում է ԵՎրոպական քաղաքների թատրոններով և 1752 թվականին ելույթ է ունենում Ստրասբուրգում և Լեոնում, իսկ հետո գնում է Լոնդոն, որտեղ բրիտանացի դերասան Դեյվիդ Գարիկի խմբում մնում է երկու տարի, որի հետ ընկերությունը նա պահպանում է մինչև կյանքի վերջ և Դեյվիդին անվանում է «Շեքսպիր պարի մեջ»: Աշխատելով այնտեղ նա որոշում է ստեղծել օպերայից անկախ պարային ներկայացում, սկզբոմ բալետ պարը գտնվելով օպերայի կազմի մեջ հանդես էր գալիս որպես անբովանդակ բալետային հատված: Նա մտածել է լուրջ պարային թեմատիկա և մշակել է պարային դրամատուրգիան և ստեղծել է բալետային ավարտուն ներկայացում զարգացած գործողություններով բնորոշ կերպարներով:

1754 թվականին նա վերադարնում է փարիզ կրկին վերաբացված կոմիկական օպերա և նույն թվականին ստեղծում է իր առաջին մեծ բալետային ներկայացումը «Չինական խնջույք»: Հետո նա կրկին գնում է Լոնդոն որտեղ ապրում է 1758 թվականից մինչև 1760 թվականը:

Այնտեղ Նովերրը բեմադրեց մի քանի բալետային ներկայացումներ և հրապարակեց իր գլխավոր տեսական աշխատանքը «Նամակ Պարի և բալետի մասին»: նա իմաստավորեց ամբողջ он осмыслил весь предыдущий балетный опыт и охватил все аспекты современного ему танца; он разрабатывал теоретические задачи пантомимы, обогащая современный ему балет новыми элементами, дающими возможность вести самостоятельный сюжет; он ввел новый балетный термин pas d’action — действенный балет[6]; требуя отмены театральных масок у танцоров, он тем самым способствовал большей выразительности танца и понимания его у зрителя; он уходил от балета как вычурного танца самого по себе, жившего в других видах театрального искусства, вызвав резкую критику приверженцев старых танцевальных устоев. նա գրել է. « Там Новерр поставил несколько балетных спектаклей и опубликовал свой главный теоретический труд «Записки о танце и балете» («фр. Lettres sur la danse et les ballets») — он осмыслил весь предыдущий балетный опыт и охватил все аспекты современного ему танца; он разрабатывал теоретические задачи пантомимы, обогащая современный ему балет новыми элементами, дающими возможность вести самостоятельный сюжет; он ввел новый балетный термин pas d’action — действенный балет[6]; требуя отмены театральных масок у танцоров, он тем самым способствовал большей выразительности танца и понимания его у зрителя; он уходил от балета как вычурного танца самого по себе, жившего в других видах театрального искусства, вызвав резкую критику приверженцев старых танцевальных устоев. Он писал: «Театр не терпит ничего лишнего; поэтому необходимо изгонять со сцены решительно все, что может ослабить интерес, и выпускать на неё ровно столько персонажей, сколько требуется для исполнения данной драмы. … Композиторы, в большинстве своем, все ещё, повторяю, держатся старинных традиций Оперы. Они сочиняют паспье, потому что их с такой грацией „пробегала“ м-ль Прево, мюзетты, потому что некогда их изящно и сладостно танцевали м-ль Салле и г-н Демулен, тамбурины, потому что в этом жанре блистала м-ль Камарго, наконец, чаконы и пассакайли, потому что они были излюбленным жанром знаменитого Дюпре, наилучшим образом соответствуя его склонности, амплуа и благородной фигуре. Но всех этих превосходных артистов ныне уже нет в театре…»[4]. Главным выразительным средством балетов Новерра стала пантомима — до него, вплоть до середины XVIII в. актеры балета-пантомимы выходили на сцену в масках, порой пантомима даже заменяла оперные арии, но никогда до Новерра не несла основной своей собственной смысловой нагрузки. У Новерра мимика была подчинена танцам, которые, по его мнению, должны заключать в себе драматическую мысль[4].