Մահն իմ արհեստն է (վեպ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Մահն իմ արհեստն է
La mort est mon métier
Մահն իմ արհեստն է.jpg
ՀեղինակՌոբեր Մերլ
Տեսակգրավոր աշխատություն
Ժանրպատմավեպ և կենսագրական վեպ
ԹեմաՀոլոքոստ
Բնօրինակ լեզուֆրանսերեն
Նկարագրում էՓարիզ
ԵրկիրFlag of France.svg Ֆրանսիա
Հրատարակման տարեթիվ1952
Թարգմանիչ հայերենՀամլետ Մելիքյան
Հրատարակում հայերենԵրևան, 2012 թ., Լիմուշ հրատարակչություն, 224 էջ

Մահն իմ արհեստն է (ֆր.՝ La mort est mon métier), վեպի հեղինակը ֆրանսիացի գրող Ռոբեր Մերլի է: Վեպը գրվել է 1952 թվականին՝ հիմնված հեղինակի կենսագրականի վրա, որը ներկայացվում է գեղարվեստականորեն։ Վեպի գլխավոր հերոսի՝ Ռուդոլֆ Լանգի կերպարը հիմնված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Գերմանիայի Օսվենցիումի համակենտրոնացման ճամբարի (այնտեղ սպանել են ավելի քան 1մլն մարդ[1][2] ) պարետ Ռուդոլֆ Ֆրանց Ֆերդինանդ Հյոսի կերպարի վրա։

Սյուժե[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Պատմությունն սկսվում է 1913 թվականին, երբ վեպի գլխավոր հերոսը՝ Ռուդոլֆը 13 տարեկան է։ Նրա ծնողները որդուն ուղարկել են կաթոլիկ կրթություն ստանալու, որին Ռուդոլֆը շատ վատ է տրամադրված։ Ռուդոլֆի խիստ հայրը ցանկանում է, որ որդին դառնա հոգևորական։ Երբ նա դառնում է 15 տարեկան, Ռուդոլֆը սկսում է իր զինվորական կարիերան, որը 1943 նրան տանում է Օսվենցիումի համակենտրոնացման ճամբար։ Ռուդոլֆը սկսում է անշեղորեն կատարել հրամանատարների հրամանները և, ի վերջո, նրա գերագույն նպատակներից մեկն է դառնում ավելի շատ թվով մարդկան ոչնչացումը[3]։ «Մահն իմ արհեստն է» վեպը, պատմում է այն մասին, թե ինչպես է աստվածավախ, խստասիրտ, խստականոն ու բծախնդիր հոր զավակն աստիճանաբար վերածվում վերադասների հրամաններն անշեղորեն կատարող անսիրտ մարդասպանի:

Ֆիլմեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1977 թվականին Թեոդոր Կոտուլայի կողմից Արևմտյան Գերմանիայում նկարահանվել է ֆիլմ՝ «Գերմանական կյանքից», վեպի սյուժեի վրա հիմնվելով։ Ֆիլմում Ռուդոլֆի դերում հանդես է եկել գերմանացի դերասան Ջորջ Շուլցը։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Ռոբեր Մերլ - «Մահն իմ արհեստն է» (Վեպ, Ֆրանսերենից թարգմանեց՝ Համլետ Մելիքյանը, Երևան, 2012 թվական, Լիմուշ հրատարակչություն, 224 էջ)

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Commandant of Auschwitz (2000), Appendix 1, p. 193.
  2. Piper, Franciszek & Meyer, Fritjof. "Die Zahl der Opfer von Auschwitz. Neue Erkentnisse durch neue Archivfunde", Osteuropa, 52, Jg., 5/2002, pp. 631–641, (review article).
  3. preface to the work