Իրավական ուժ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Իրավական ուժ, տվյալ տարածքում և տվյալ պահին օրենքի կամ այլ իրավական փաստաթղթի կիրառելիությունը: Նորմատիվ իրավական ակտերը իրավական ուժ ստանում են ուժի մեջ դրվելու օրվանից մինչև բեկանումը։

Որպես կանոն, պետական փաստաթղթերը իրավական ուժ են ունենում մեկ պետության տարածքում (բացառությամբ միջազգային մի շարք պայմանագրերի): Ներկայումս՝ Հայաստանի Հանրապետությունում բարձրագույն իրավական ուժն ունի սահմանադրությանը։

Փաստաթղթի ուժի մեջ մտնելու գործընթաց[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրությունը ուժի մեջ է մտել պաշտոնական հրապարակման օրվանից՝ հանրաքվեի արդյունքների հիման վրա։ Միևնույն իրավական փաստաթուղթը սահմանում է նաև, որ օրենքների մայր ժողովածուի մեջ կատարված փոփոխությունները պետք է համաձայնեցվեն ժողովրդաիշխան երկրի օրինաչափություններին՝ օրենսդիր մարմնի անմիջական համաձայնությամբ և վավերացմամբ։

Միջազգային պայմանագրերը ուժի մեջ են մտնում վավերացումից հետո։ ՀՀ սահմանադրության 170-րդ հոդվածի համապատասխան՝ Սահմանադրական դատարանի որոշումները և եզրակացությունները վերջնական են և ուժի մեջ են մտնում հրապարակման պահից[1]։ Սահմանադրական դատարանն իր որոշմամբ կարող է սահմանել Սահմանադրությանը չհամապատասխանող նորմատիվ իրավական ակտի կամ դրա մի մասի իրավական ուժը կորցնելու ավելի ուշ ժամկետ:

Ուժի կորուստ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական դատարանի կողմից հակասահմանադրական ճանաչված բոլոր ակտերը և դրանց առանձին դրույթները անվավեր են։ Բացի այդ, օրենքները ուժը կորցրած են ճանաչվում որոշ օրենսդրական մարմինների կողմից։

Որոշ փաստաթղթեր (հատկապես միջազգային համաձայնագրերը) ուժի մեջ են մնում սահմանափակ ժամանակով և այդ ժամկետի ավարտին կորցնում են իրենց սահմանադրաիրավական կարգավիճակը:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]