Զուգաբանություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Զուգաբանություն.

  1. քերականական միջոց, որի դեպքում որևէ բառի քերականական ձևերը կազմվում են թեև նույնիմաստ, սակայն տարբեր արմատներով։ Օրինակ՝ հայերեն ուտել բայի անորոշի հիմքը կազմվում է ուտ (ուտել, ուտում), անցյալ կատարյալը՝ կեր (կերա, կերեք) արմատներով։ Զուգաբանությունները առկա են նաև հայերենի դերանունների հոլովման մեջ՝ ես-իմ-ինձ, մենք-մեր-մեզ, դու-քո-֊քեզ։ Հնդեվրոպական լեզուներում նույնպես նկատելի են զուգաբանական ձևեր։
  1. Զուգաբանական ձևերի գոյությունը և նրանց ամբողջությունը որևէ լեզվում։
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 3, էջ 713 CC-BY-SA-icon-80x15.png