Դերասանի տուն (Տագանրոգ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Museum Silhouette.svg
Դերասանի տուն
2015 Taganrog Frunze 55.JPG
Տեսակ ՌԴ մշակութային ժառանգության օբյեկտ
Երկիր Ռուսաստան
Տեղագրություն Տագանրոգ
Ճարտարապետական ոճ Կոնստրուկտիվիզմ
Դերասանի տուն (Տագանրոգ)ը գտնվում է Ռուսաստանում
Դերասանի տուն (Տագանրոգ)
Կոորդինատներ: 47°12′56.999999998807″ հս․ լ. 38°55′24.999999999602″ ավ. ե. / 47.21583333333300203° հս․. լ. 38.92361111111100058° ավ. ե. / 47.21583333333300203; 38.92361111111100058

Դերասանի տուն (ռուս.՝ Дом актёра), բազմահարկ բնակելի շենք Ռուսաստանի Դաշնության Ռոստովի մարզի Տագանրոգ քաղաքում (Ֆրունզեի փողոց, շենք թիվ 55)։ Ճարտարապետությունում կոնստրուկտիվիզմի վառ նմուշ[1]։

Ճարտարապետություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վեցհարկանի շենքը Ֆրունզեի փողոցի կողմից ճարտարապետները դուրս են բերել կարմիր գիծ ոչ թե գլխավոր ճակատով, այլ կողաճակատով։ Այն ժամանակ դա նախագծի հեղինակների համարձակ քայլ էր[1]։

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Շենքը կառուցվել է Ֆրունզեի փողոցում 1929 թվականին[1]` 1920-ական թվականների խորհրդային արվեստի տարբեր ճյուղերին` ճարտարապետությանը, ձևավորմանը, թատերադեկորացիոն արվեստներին, գրքարվեստին, գեղարվեստական ձևաստեղծմանն ու նախագծմանը, նաև գրականությանը, բնորոշ կոնստրուկտիվիզմի ուղղությամբ։ Սկզբնապես այս շենքը նախատեսված էր Տագանրոգի թատրոնների և տեղի սիմֆոնիկ նվագախմբի արտիստների համար[1]։ Նախագծի հեղինակները կարծում էին, որ արվեստի խորհրդային աշխատողները բնակարանի խոհանոցում սնունդ պատրաստելու համար ժամանակ ծախսելու կարիք չունեն, և շենքի ցոկոլում կազմակերպել էին ռեստորան։ Այդ պատճառով էլ բնակարաններում խոհանոցներ նախատեսված չէին։ Արդյունքում պարզվեց, որ դերասանների ընտանեկան բյուջեն ստիպում է անտեսել ռեստորանը, քանի որ այնտեղ սնվելու համար գումարը չէր բավականացնում։ Հետագայում յուրաքանչյուր բնակարանի սենյակներից մեկը վերակահավորվեց որպես խոհանոց[1]։

Շենքի մոխրագույն սվաղած ճակատային մասը հասել է մինչև մեր օրերը գրեթե նախնական տեսքով[1]։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Кукушин В. С. История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГо, 1996. — С. 121.