Ազգայնացում

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Ազգայնացում[1], մասնավոր սեփականության վերածումը պետական սեփականության։ Ազգայնացման հակառակ գործընթացը ապազգայնացումն է։ Մասնավոր սեփականության (այդ թվում օտարերկրացու) ազգայնացումը համարվում է ինքնիշխան պետության լիիրավ իրավունքը։

Ազգայնացումը կարող է իրականացվել ինչպես միջազգային իրավունքով, այնպես էլ ազգային օրենսդրությամբ։

ՀՀ սահմանադրությամբ նախատեսվում է, որ սեփականության օտարումը հասարակության և պետության կարիքների համար կարող է իրականացվել միայն բացառիկ դեպքերում, օրենքի հիման վրա նախնական համարժեք փոխհատուցմամբ։ Այն ճանաչվել է ժամանակակից միջազգային իրավունքում տեղ գտնելով միջազգային իրավական բազմաթիվ գործիքներում, ինչպիսիք են ՄԱԿ-ի ԳԱ բանաձևերը, միջազգային դատարանների և տրիբունալների որոշումները և այլն։

Ազգայնացման իրավունքին անդրադարձ է կատարվել 1925-1974 թթ. բնական ռեսուրսների մշտական ինքնիշխանության սկզբունքին վերաբերող ՄԱԿ-ի ԳԱ բանաձևերում։

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 1-12, 1974-1986 թթ, Երևան
  • Է․ Աղայան «Արդի հայերենի բացատրական բառարան», հատոր 1-2, 1976 թ, Երևան
  • А․ Б. Барихин "Большой юридический словарь", 2002 թ, Москва

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Համբարձում Ա. Գրիգորյան (1982)։ Պատմական տերմինների դպրոցական համառոտ բառարան։ Երևան: Լույս։ էջ 6 
Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 1, էջ 110 CC BY-SA icon 80x15.png