Բերնարտ դը Վենտադորն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Բերնարտ դը Վենտադորն

Բերնարտ դը Վենտադորն- (12-րդ դար) տրուբադուրական պոեզիայի ամենանշանավոր դեմքը։

Բերնարտ դը Վենտադորնը ապրել է ասպետական լիրիկայի ծաղկման շրջանում։ Ստեղծագործությունների մեջ համատեղել է կուրտուազական սիրո բարդ ուսմունքը և անկեղծ զգացմունքն ու ներշնչանքը։ Սիրահարվելով իր սենյորի տիկնոջը՝ Բերնարտը նվիրել է նրան մի շարք սիրերգեր։ Տրիբադուրի պաշտամունքի առարկան է եղել նաև Անգլիայի թագուհի Էլեոնոր Աքվիտանցին, որի արքունիքում նա որոշ ժամանակ ծառայել է։ Բերնարտ դը Վենտադորնի գրական ժառանգությունից պահպանվել են չորս տասնյակից ավելի կանցոններ, որոնք միջնադարյան քնարական պոեզիայի լավագույն նմուշներից են։

Օ~ Սեր, կրկին պաղատանքով
Քեզ է դիմում սիրող հոգիս.
Անգամ չնչին մի բերկրանքով
Դու կամոքես ցավը վերքիս:
Միթե այսպես միանգամից
Իմ ուզածը մերժում ես ինձ:
Օ~ Սեր, դաժան ես դու որքան.
Ինձ ի վերուստ վիճակված է
Քո տառապանքը անսահման.
Եվ չեմ կարող, ավա~ղ, երբեք
Արժանանալ երջանկության:[1]
(Թարգ. Հենրիկ Բախչինյան)

Տես նաև՝[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  1. Հենրիկ Բախչինյան (2004)։ Դրվագներ ֆրանսիական գրականության պատմությունից։ Երևան: Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, էջ 14։