Բերնարտ դը Վենտադորն
Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Բերնարտ դը Վենտադորն- (12-րդ դար) տրուբադուրական պոեզիայի ամենանշանավոր դեմքը:
Բերնարտ դը Վենտադորնը ապրել է ասպետական լիրիկայի ծաղկման շրջանում: Ստեղծագործությունների մեջ համատեղել է կուրտուազական սիրո բարդ ուսմունքը և անկեղծ զգացմունքն ու ներշնչանքը: Սիրահարվելով իր սենյորի տիկնոջը` Բերնարտը նվիրել է նրան մի շարք սիրերգեր: Տրիբադուրի պաշտամունքի առարկան է եղել նաև Անգլիայի թագուհի Էլեոնոր Աքվիտանցին, որի արքունիքում նա որոշ ժամանակ ծառայել է: Բերնարտ դը Վենտադորնի գրական ժառանգությունից պահպանվել են չորս տասնյակից ավելի կանցոններ, որոնք միջնադարյան քնարական պոեզիայի լավագույն նմուշներից են:
- Օ~ Սեր, կրկին պաղատանքով
- Քեզ է դիմում սիրող հոգիս.
- Անգամ չնչին մի բերկրանքով
- Դու կամոքես ցավը վերքիս:
- Միթե այսպես միանգամից
- Իմ ուզածը մերժում ես ինձ:
- Օ~ Սեր, դաժան ես դու որքան.
- Ինձ ի վերուստ վիճակված է
- Քո տառապանքը անսահման.
- Եվ չեմ կարող, ավա~ղ, երբեք
- Արժանանալ երջանկության:[1]
-
- (Թարգ. Հենրիկ Բախչինյան)
-
[խմբագրել] Տես նաև`
[խմբագրել] Աղբյուրներ
- ↑ Հենրիկ Բախչինյան (2004). Դրվագներ ֆրանսիական գրականության պատմությունից. Երևան: Երևանի համալսարանի հրատարակչություն, էջ 14.
