Արտակարգ դրություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Կանոնակարգ, որը մտցվում է երկրում (կամ նրա առանձին մասերում) հատուկ իրավիճակների դեպքում, կատարման որոշակի ժամկետով։ ԽՍՀՄ-ում սահմանվել է ԳԽ նախագահության 1990-ի հունվարի 15-ի հրամանագրով և գործել մինչև 1988-ի օգոստոսի վերջը՝ օգոստոսյան խռովության, Արտակարգ դրության պետական կոմիտեի պարտությունը։ Արտակարգ դրությունը մտցվել է ԼՂԻՄ-ում, նրա սահմանակից ադրբեջանական շրջաններում, ՀԽՍՀ Գորիսի շրջանում, ինչպես նաև Ադրբեջանական ԽՍՀԻրանի հետ պետական սահմանի երկայնքով ընկած տարածքում։ Պետական իշխանության և կառավարման մարզային ընտրովի մարմինների լիազորությունները տրվել է զինվորական պարետատանը, որը սահմանել է քաղաքացիական բնակչության որոշակի պարտականություններ, իրականացրել սահմանափակումներ (պարետային ժամ, որոշակի վայրից հեռանալու կամ մուտք գուժելու արգելք են)։ Զինվորական իշխանությունների կարգադրությունները չկատարողները ենթարկվել են վարչական և քրեական պատասխանատվության։ Սակայն պարետատան աջակցությամբ ակտիվացել է Ադրբեջանի հանրապետական մարմինների հակահայկական գործունեությունը (բռնապատումներ, էթնիկ զտումներ, սպառնալիքներ, Ղարաբաղյան շարժման ակտիվիստների հետապնդումներ ու ձերբակալություններ են)։ 1991-ի հունվար-հունիսին Արտակարգ դրությանը հետևել է «Օղակ» գործողությունը։

Այս հոդվածի նախնական տարբերակը կամ նրա մասը վերցված է Ղարաբաղյան ազատագրական պատերազմ (1988—1994) հանրագիտարանից, որի նյութերը թողարկված են՝ Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) թույլատրագրի ներքո։ CC-BY-SA-icon-80x15.png