Տերամար մշակույթ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Տերամար մշակույթը, Տերամարները (անգլ. Terramare culture,գերմ. Terramare-Kultur, իտալ. Civiltà terramare) բրոնզե դարի հնագիտական մշակույթ է, որը գոյություն է ունեցել Հյուսիսային Իտալիայում` Պո գետի հովտում: Ծաղկումը տեղի է ունեցել մ.թ.ա. երկրորդ հազարամյակի երկրորդ կեսին, ձևավորումը` մ.թ.ա. երկրորդ հազարամյակի առաջին կեսին` այն ցեղերի կողմից, որոնք եկել են Ալպերից: Մեր օրերի հետազոտողները այն դասում են տվյալ ժամանակաշրջանի ազգակից եվրոպական մշակույթների խմբին` թաղման աճյունասափորների դաշտերի Մշակույթի, որի միջոցով Ապենինյան թերակղզի ներխուժեց թաղման նոր տեսակ` աճյունասափորային նեկրոպոլիսները: Ենթադրվող կրողները` իտալիկների առաջին ալիքը, հավանաբար, լատինո–ֆալիսկյան լեզուների կրող ցեղերն են, որոնք տարբերվում էին տնտեսության վարման եղանակներով, արտադրության զարգացմամբ, առևտրով և յուրօրինակ ավան-ամրոցների կառուցմամբ:

Հետազոտության պատմությունը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

19-րդ դարավերջի հետազոտողները անվանեցին նոր, Պո գետի ավազնում հայտնաբերված հնագիտական մշակույթը դրա բնակչության ընդունված անվանմամբ` տերամարամ (իտալ.` terramare), որոնք, իրենց հերթին, կոչվել են տեղի սևահողերով հարուստ ոչ բարձր բլուրների անվանմամբ: Նմանատիպ բլուրների կուտակումները հիմնականում ձևավորվել են աղբի մնացորդրենրի կույտերի հաշվին` բրոնզե դարի մարդկանց երկար ժամանակ ապրելու ընթացքում: Բլուրների անվանումների նշանակությունը Էմիլիա շրջանի բարբառով` «սև/յուղոտ հող», թարգմանության մեկ այլ տարբերակի համաձայն` terra - «հող» և marna «մերգել»: Երբեմն գիտական և գիտահանրամատչելի գրականությունում մշակույթի նշման համար կարող է կիրառվել ուղղակի «տերամարներ» բառը: Ինչպես նաև ռուսալեզու գրականությունում բնակավայրերի անվանումը երբեմն տառադարձվում է որպես «տերամարե», և, համապատասխանաբար, մշակույթի անվանումը` «տերամարե մշակույթ»:

Անդրեածին տարբերակի հիմնավորումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էտրուսկների ծագման անդրեածին տարբերակի համաձայն` մ.թ.ա. VIII նրանց տարածումը Միջին և Հյուսիսային Իտալիայում հանդիսանում էր նախորդ Վիլլանովա մշակույթի բնական զարգացում: Այդպիսի տեսություն շարադրվել է մ.թ.ա. I դարում Դիոնիսոս Հալիկարնասցու կողմից, բայց նրա կողմից բերված փաստերը կասկածներ են առաջացնում: Հնէաբանական պեղումները վկայում են ժառանգության մասին, որն անցել է Վիլկլանովա I մշակույթից Վիլլանովա II մշակույթին` Հարավային Միջերկրածովի և Հունաստանի ապրանքների ներմուծմամբ մինչ օրիենտալիզացման ժամանակաշրջանը, երբ ծագեցին Էտրուրիայիում էտրուսկների դրսևորման առաջին վկայությունները: Ներկա պահին Վիլլանովա մշակույթը ասոցացվում է ոչ թե էտրուսկների, այլ իտալիկների հետ:

Միգրացիոն տարբերակի հիմնավորումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երկրորդ տեսության օգտին են խոսում Հերոդոտոսի աշխատությունները, որոնք առաջացել են մ.թ.ա. V դարում: Ինչպես փաստում էր Հերոդոտոսը` էտրուսկները Լիդիայի գաղթականներ են, Փոքր Ասիայի շրջանից, տիրեններ կամ տիրսեններ, որոնք ստիպված են եղել լքել հայրենիքը սարսափելի անբերքատվության և սովի պատճառով: Հերոդոտոսի կարծիքով դա տեղի է ունեցել գրեթե Տրոյական պատերազմին համընթաց: Լեսբոս կղզուց Հելլանիկոսը փաստում էր պելասգների մասին ավանդությունը, որոնք ժամանել են Իտալիա և սկսել կոչվել տիրեններ: Հենց այդ ժամանակ է փլուզվել միկենյան քաղաքակրթությունը և ընկել խեթերի թագավորությունը, այսինքն պետք է թվագրել տիրենների ծագումը սկսած մ.թ.ա. XIII դարից, կամ ավելի ուշ ժամանակահատվածում: Հնարավոր է` այդ ավանդության հետ է կապված տրոյական հերոս Էնեի` դեպի արևմուտք փախուստի և հռոմեական պետության հիմնադրման մասին առասպելը, որը մեծ կարևորություն ուներ էտրուսկների համար: Հերոդոտոսի վարկածը հաստատում են գենետիկ վերլուծության տվյալները, որոնք հաստատում են էտրուսկների ազգակցությունը Թուրքիայի բնակիչների հետ:

Մինչև XX դարի կեսերը «լիդիական տարբերակը» ենթարկվել է խիստ քննադատության, հատկապես լիդիական գրվածքների վերծանումից հետո. նրանց լեզուն ոչ մի կապ չուներ էտրուսկների հետ: Սակայն գոյություն ունի մի տարբերակ, ըստ որի էտրուսկներին պետք է նույնացնել ոչ թե լիդիացիների հետ, այլ ավելի հին, Փոքր Ասիայի արևմուտքի մինչհնդեվրոպական բնկակչության, որոնք հայտնի են «պրոտոլուվիացիներ» անվամբ: Այդ վաղ ժամանակաշրջանի էտրուսկների հետ Ա. Էրմանը նույնացնում էր լեգենդար տուրշա ցեղին, որն ապրել է արևելյան Միջերկրածովում և կատարել զավթողական հարձակումներ Եգիպտոսի ուղղությամբ (մ.թ.ա. XIII—VII դարերում):

Տիտ Լիվիյը առաջարկում է մերձալպյան ցեղերից էտրուսկների հյուսիսային ծագման կիսալեգենդար տարբերակը: Գաղթող հյուսիսային ցեղերի՝ Պրոտովիլլանովա մշակույթի կրողների ներխուժումը Ապենինյան թերակղզի ընդունվում է մասնագետների մեծամասնության կողմից: Տվյալ վարկածի շրջանակներում էտրուսկ-ռասենները արյունակցական կապ են ունեցել ալպիական ռետերի հետ, և այդ դեպքում թույլատրելի է նրանց դիտարկել որպես տեղաբնիկներ, Կենտրոնական Եվրոպայի մինչհնդեվրոպական բնակչություն, որը տարբեր ժամանակաշրջաններում իր մեջ է ներառել նախկին մշակութային և էթնիկ տարրեր Սարդինիայից, և, հնարավոր է, Փոքր Ասիայից:

Ա. Ի. Նեմիրովսկու կարծիքով՝ էտրուսկենրի՝ Փոքր Ասիայից դեպի Իտալիա գաղթի միջժամանակային կետ կարելի է համարել Սարդինիան, որտեղ մ.թ.ա. XV դարից գոյություն է ունեցել էտրուսկներին խիստ նման, բայց անգիր՝ նուրագների շինարարների մշակույթը:

Կոմպլեքսային տարբերակի հիմնավորումը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Անտիկ աղբյուրների նյութի և հնէաբանության տվյալների հիման վրա կարելի է եզրակացնել այն մասին, որ էտրուսկների ծագումնաբանությունում մասնակցություն են ունեցել նախապատմական միջերկրածովյան միության հնագույն տարրերը Արևելքից Արևմուտք շարժման սկզբի ժամանակաշրջանում մ.թ.ա. IV—III հազարամյակներում, ինչպես նաև գաղթականների ալիքը Սև և Կասպից ծովերի արելաից մ.թ.ա. II հազարամյակում. էտրուսկյան ընդհանրության ձևավորման ընթացքում հանդիպել են էգեյան և էգեյաանատոլիական վտարանդիների հետքեր: Որպես այդ ամենի հաստատում բերվում են Լեմոնսում (Էգեյան ծով) կատարված պեղումների արդյունքները, որտեղ հանդիպել են էտրուսկյան լեզվի քերականական կազմին մոտ գրություններ:

Աշխարհագրական դիրք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Էտրուրիայի ճշգրիտ աշխարհագրական տեղադիրքը որոշելը գրեթե անհնար է: Էտրուսկների պատմության և մշակույթի սկիզբը դրված է Տիրենեյան ծովի շրջանում և սահմանափակված է Տիբր և Առնո գետերի ավազանով: Երկրի գետային ցանցի մեջ են մտել նաև Ավենցիա, Վեսեդիա, Ցեցինա, Ալուզա, Ումբրո, Օզա, Ալբինիա, Մարտա, Մինիո, Արո գետերը: Լայն գետային ցանցը պայամաններ է ստեղծել հողագործության համար, ճահճացած հատվածներով ծանրաբեռնված մի շարք տեղերով: Հարավային Էտրուրիան, որի հողերը հաճախ հրաբխային ծագում ունեին, ուներ ընդարձակ լճեր՝ Ցիմինյան, Ալսիեթյան, Ստատոնենյան, Վոլսինյան, Սաբատինյան, Տրազիմենյան: Երկրի տարածքի կեսից ավելին զբաղեցնում էին լեռները և բլուրները: Ըստ նկարազարդումների և ռելիեֆների կարելի է ենթադրել տարածաշրջանի ֆլորայի և ֆաունայի բազմազանության մասին: Էտրուսկները մշակում էին կիպարիս, միրտ, նռնենի, որը Իտալիա է բերվել Կարթագենից /նռան պատկերը հանդիպում է էտրուսկների առարկաների վրա մ.թ.ա. VI դարում: