Ռոբերտ (տիկնիկ)

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Ռոբերտ, քրջե տիկնիկ ԱՄՆ-ից, այժմ ներկայացված է մասնավոր թանգարանի ցուցադրությունում, որի հետ կապված են բազմաթիվ քաղաքային սարսափելի լեգենդներ: Ըստ մի քանի տեղեկությունների՝ այս պատմության հիման վրա 1988 թվականին նկարահանվել է «Մանկական խաղ» և Չակի տիկնիկ-մարդասպանի մասին ֆիլմերը[1]:

Տիկնիկ Ռոբերտը ունի մարդ-նավաստու կերպարանք: Նրա հասակը կազմում է 1,02 մ, տիկնիկի մեջ լցված է խարտուք: Դեմքի շրջանակում ներկի հետքերի առկայությունը թույլ է տալիս ենթադրել, որ նա նախկինում ներկված է եղել[2]: Տիկնիկը հագնված է 20-րդ դարում տարածում ունեցած սպիտակ նավաստու համազգեստ: Չնայած տարածված բամբասանքների՝ տիկնիկի մազերը ստեղծված են ոչ թե մարդու մազերից, այլ ինչ-որ տեսակի սինթետիկ բրդե թելից[1]:

Լեգենդ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռոբերտը թանգարանում

Տիկնիկի հայտնվելը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Տիկնիկ Ռոբերտի առաջին հայտնի սեփականատերը եղել է Քի Ուեսթից գրող և նկարիչ Ռոբերտ «Ջին» Յուջին Օտտոն: Ենթադրվում է՝ Ռոբերտը նրա մոտ հայտնվել է 1903 թվականին, երբ Յուջինը 4 տարեկան էր. այն նրան է նվիրել սպասուհին, որը աշխատում էր Օտտոյի տանը: Համաձայն լեգենդի՝ այդ սպասուհին վուդույի հզոր կախարդ էր, որը իր ողջ կայնքը նվիրել էր սև մոգության ուսումնասիրությանը: Կինը Յուջինին նվիրել էր տիկնիկը չար դիտավորությամբ՝ որպես իր նկատմամբ տղայի վատ պահվածքի փոխհատուցում: Հենց Յուջինը դարձավ տիկնիկի տերը, համաձայն ենթադրյալ վկաների, տանը սկսեցին սարսափելի և վախեցնող իրադարձություններ տեղի ունենալ. տան բնակիչները և հյուրերը տեսել են, թե ինչպես է տիկնիկը թարթել կամ մեծ արագությամբ տեղաշարժվել սենյակից սենյակ: Յուջինն ինքն էլ սկսում է իրեն տարօրինակ պահել: Տղային տեսել էին, թե ինչպես է տիկնիկի հետ զրուցում, ընդ որում, ըստ լեգենդի, վերջինս էլ նույնիսկ նրան պատասխանում էր: Յուջինի ծնողներն ու հարազատները սկզբում մտածում էին, որ նա իր երևակայական ընկերոջ հետ է խոսում, բայց հետո սկսեցին հաստատել, որ Ռոբերտի ձայնը գալիս է հենց տիտնիկից[1][3]:

Համաձայն լեգենդի՝ որոշ ժամանակ անց տանը սկսեցին տեղի ունենալ տարօրինակ իրադարձություններ, ներառյալ կահույքի տեղաշարժումը, իսկ հարևանները իբր տեսել են, թե ինչպես է Ռոբերտը մի պատուհանից մյուս պատուհանը տեղաշարժվում և անգամ լսել են, որ տիկնիկը խոցող ծիծաղի ձայներ է արձակում: Բացի այդ, ծնողները գիշերները հաճախ արթնանում էին Յուջինի ճիչերից: Երբ նրանք գալիս էին նրա սենյակ, այնտեղ միշտ ինչ-որ իր կամ տեղափոխված կամ ջարդված էր լինում, իսկ ինքը Յուջինը միշտ պնդում էր, որ «դա Ռոբերտն է արել!»[1][3]:

Հետագա իրադարձությունները[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Յուջիինի ամուսնությունից հետո նրա կինը՝ Էննին նույնպես դարձավ տիկնիկ Ռոբերտի զոհերից մեկը: Ըստ լեգենդի՝ մի անգամ տիկնիկը կնոջը փակել էր նկուղում, իսկ մյուս անգամ էլ քերծվածքներ էր պատճաել: Տան հյուրերն ու աշխատողները նույնպես վկա էին լինում Ռոբերտի գործողություններին: Սակայն Էննի դեպքում, ասվում է, որ Յուջինը իր ընտանիքի հանդեպ հակված էր բռնություն գործադրել և մեղքը գցել տիկնիկի վրա: Հավանական է, որ նա հենց այդպես էլ վարվում էր մանկության տարիներին[1][3]:

1974 թվականին Յուջինի մահից հետո տիկնիկ Ռոբերտը տեղափոխվում է նկուղ, որտեղ նույն տարում էլ հայտնաբերում է այդ տուն նոր տեղափոխված ընտանիքի տասնամյա աղջիկը՝ Միրթլ Ռեյթերը: Համաձայն լեգենդի՝ այն բանից հետո, երբ աղջիկը Ռոբերտին տարավ իր ննջասենյակ, նա շարունակեց իրականացնել հարձակումներ և ակտիվություն ցուցաբերել: Ծնողների խոսքերով Միրթլը արթնանում էր կահույքի տեղաշարժման ձայներից: Ինչպես հայտնում են տիկնիկը նստած էր աղջկա մահճակալի հենակին և սպառնում էր երեխային[1][3]: 1994 թվականին Միրթլը տիկնիկին հանձնեց Քի Ուեսթի գեղարվեստական պատկերասրահի տնօրինությանը: Աղջիկը պանդում էր, որ իբր տիկնիկը անիծված է և կարող է ինքնուրույն տեղաշարժվել[2]:

Այժմ Ռոբերտ տիկնիկը ներկայացված է Ֆլորիդայի Քի Ուեսթյան գեղարվեստական և պատմական Մարթելո պատկերասրահում: Նա գտնվում է առանձնացված ապակյա պահարանում, որտեղ նստած է փայտյա աթոռին և ծնկների վրա պահում է դարչնագույն քրջե առյուծի[1][3]:

Մինչ այսօր Ռոբերտ տիկինի հետ կապված են բազմաթիվ տարածված և հայտնի (Ֆլորիդայի տարածքում) լեգենդներ և ասեկոսեներ: Մի քանիսը պատմում են դավդիր և վրիժառու հուգու կամ սատանայի մասին, որը իբր ապրում է տիկնիկի մեջ. նա, ով դառնում է տիկնիկի տերը, կամ ներկա է լինում պարանորմալ երևույթների կամ դժբախտ պատահարի հետևանքով մահանում է: Ռոբերտ տիկնիկը իբր կարողանում է ինքնուրույն տեղաշարժվել կամ թարթել, և, ըստ թանգարանի աշխատակիցների, պարբերաբար նա նմանատիպ գործողություններ է անում[1]: Տիկնիկի անեծքի շուրջ ձևավորված սնահավատությունը հասնում է նրան, որ թանգարանի հաճախորդները պարտավոր են հատուկ թույլտվություն ստանալ նրա ֆոնի ներքո նկարվելու համար[2]: «Դա Ռոբերտն է արել» արտահայտությունը Քի Ուեսթի շրջանում մտել է տեղի բառապաշար և առօրյա կյանքում դարձել է կայուն արտահայտություն, ինչը նշանակում է անմեղության բողոքարկում[4]:

Սկեպտիկ և հրապարակախոս Կարեն Սթոլզնոուն վերանայում է քրջե տիկնիկների լեգենդի առաջացման մասին հնարավոր պատճառները, դրանց «դատարկ» կամ անընդհատ ժպտացող դեմքերը, ինչը, ըստ հետազոտողի, մեծացնում է նեգատիվ ընկալման հավանականությունը: Նա համեմատում է Ռոբերտի պատմություը Անաբելի հետ, մեկ այլ անիծված տիկնիկի, որը նույնպես ներկայացված է մասնավոր թանգարանում. այս երկու տիկնիկների հետ կապված լեգենդները հանդիսացել են գեղարվեստական ֆիլմերի հիմքեր[4]:

Ազդեցությունը մշակույթի վրա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռոբերտ տիկնիկի հետ կապված լեգենդներն ու բամբասանքները, ըստ մի քանի աղբյուների, ընկած են 1988 թվականին մտացված ֆիլմի սերիաների հերոս տիկնիկ-մարդասպան Չակի հիմքում: Դրա հետ մեկտեղ բացի անվան փոփոխությունից, ֆիլմի սցենարում փոխված են նաև տիկնիկի հայտնման պայմաններրը[4]:

2015 թվականին բրիտանացի ռեժիսոր Էնդրյու Ջենսը նկարահանեց «Ռոբերտ» ֆիլմը:

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Robert B. Durham: Modern Folklore. Lulu.com, Raleigh (North Carolina) 2015, ISBN 1-31290-969-2.
  • Jason Karl: 21st Century Ghosts. New Holland Publishers, London 2007, ISBN 1-84537-537-8.
  • Karen Stollznow: Language Myths, Mysteries and Magic. Palgrave Macmillan, New York 2014, ISBN 1-13740-486-8.


Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Robert B Durham: Modern Folklore, P. 335—337.
  2. 2,0 2,1 2,2 Сведения о кукле Роберте на официальном сайте художественной галереи Ки-Уэста kwahs.org(անգլ.).
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Jason Karl: 21st Century Ghosts, P. 140—141.
  4. 4,0 4,1 4,2 Karen Stollznow: Language Myths, Mysteries and Magic, P. 211—212.