Հյուսվածքաբուժություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Հյուսվածքաբուժություն, բուժական մեթոդ, կենդանիների կամ բույսերի պահածոյացված հյուսվածքների (մաշկ, եղջերաթաղանթ, հալվեի տերևներ) կամ դրանց պատրաստուկների ներմուծումը (կտրելով կամ ներարկելով) մաշկի կամ աչքի շաղկապենու մեջ։ Առաջարկել է Վ. Ֆիաովը, 10 դ. 30-ական թթ.։ Համաձայն նրա կոնցեպցիայի, ցածր ջերմաստիճանում պահած (կամ այլ մեթոդով պահածոյացված) հյուսվածքներում, միջավայրի անբարենպաստ պայմաններին հարմարվելու պրոցեսում, կուտակվում են կենսաբանական բարձր ակտիվությամբ օժտված նյութեր՝ կենսածին խթանիչներ, որոնք և որոշում են հյուսվածքաբուժության բուժիչ արդյունքը։ Հյուսվածքաբուժությունը բուժման ոչ սպեցիֆիկ մեթոդներից է։ Ակտիվացնելով օրգանիզմի իմունային և վերականգնողական ֆունկցիաները՝ հաճախ արդյունավետ է ազդում դանդաղ ընթացող տարբեր ծագման ախտաբանական պրոցեսների (բորբոքային, կազմափոխական, ապաճական) դեպքում։ Արդի բժշկությունում այն կիրառվում է գլխավորապես աչքի և մաշկային որոշ հիվանդությունների ժամանակ։

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 6, էջ 456 CC-BY-SA-icon-80x15.png