Երևակայության խաղ
Արտաքին տեսք
Երևակայության խաղ ռուս.՝ Игра воображения | |
|---|---|
| Երկիր | |
| Ժանր | կինոկատակերգություն և մելոդրամա |
| Թեմա | ամուսնական դավաճանություն |
| Թվական | 1995 |
| Լեզու | ռուսերեն |
| Ռեժիսոր | Միխայիլ Պտաշուկ |
| Պրոդյուսեր | Եվգենի Կրավցով և Liudmyla Tymoshenko? |
| Սցենարի հեղինակ | Էմիլ Բրագինսկի |
| Դերակատարներ | Իգոր Կոստոլևսի, Իրինա Սելեզնյովա, Լյուբով Պոլիշչուկ, Ալեքսանդր Ֆիլիպենկո, Ստեֆանյա Ստանյուտա և Յուլիա Վիսոցկայա |
| Օպերատոր | Վլադիմիր Սպորիշկով |
| Երաժշտություն | Մաքսիմ Լեոնիդով |
| Պատմվածքի վայր | Մինսկ |
| Նկարահանման վայր | Մինսկ |
| Կինոընկերություն | Բելառուսֆիլմ |
| Տևողություն | 73 րոպե |
«Երևակայության խաղ» (բելառուս․՝ Гульня ўяўлення), կինոֆիլմ, որը թողարկվել է 1995 թվականին «Բելառուսֆիլմ» կինոստուդիայում[1][2]։ Նկարահանվել է Էմիլ Բրագինսկու համանուն պիեսի հիման վրա։
Սյուժե
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Անտոշինների ընտանիքին չի հաջողվել պահպանել սերը 20 տարվա համատեղ կյանքից հետո։ Կինը ամուսնուն ծանոթացնում է իր ընկերուհու հետ, որպեսզի նա այնքան էլ չտարվի և սխալ չգործի։
Դերերում
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- Յուլյա Վիսոցկայա – Ժենյա
- Իգոր Կոստոլևսկի – Պավել Անտոշին
- Լյուբով Պոլիշչուկ – Ռիտա
- Իրինա Սելեզնյովա – Լարիսա
- Անժելիկա Պտաշուկ – Լարիսայի ընկերուհին
- Ստեֆանիա Ստանյուտա – գլխարկով պառավ
- Ալեքսանդր Ֆիլիպենկո – Լամպասով
Նկարահանող խումբ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- Սցենարի հեղինակ՝ Էմիլ Բրագինսկի
- Բեմադրող ռեժիսոր՝ Միխայիլ Պտաշուկ
- Պրոդյուսերներ՝ Վլադիմիր Եսինով, Լյուդմիլա Տիմոշենկո, Եվգենի Կրավցով
- Բեմադրող օպերատոր՝ Վլադիմիր Սպորիշկով
- Կոմպոզիտոր՝ Մաքսիմ Լեոնիդով
- Բեմադրող նկարիչ՝ Ալեքսանդր Չերտովիչ
- Հնչյունային ռեժիսոր՝ Սերգեյ Չուպրով
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ «Երևակայության խաղ» ֆիլմը kino-teatr.ru կայքում
- ↑ «Երևակայության խաղ» ֆիլմը kinopoisk.ru կայքում
Գրականություն
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- Истомина Е. Игра воображения! Ау, где ты?..: О фильме «Игра воображения» // Искусство кино. — 1996. — № 6. — С. 52—53.
- Шумяцкая О. Рейтинг: О новых российских фильмах «Одинокий игрок», «Сын за отца», «Игра воображения» // Экран. — 1996. — № 3—4. — С. 9.
|