Այախոսություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Այախոսություն, (ռուս.՝ Аканье) անշեշտ վանկում o-ի փոխարեն a-ին մոտ արտասանելը, որը հատուկ է ռուս և բելառուս գրական լեզուներին, հարավ-ռուսական ու մասամբ կենտրոնական-ռուսական խոսվածքներին և բոլոր բելառուսերենի բարբառներին. ոչ կանոնավոր ձևով հանդիպում է նաև ուկրաիներենի բարբառներում[1]: Բուլղարերենում այախոսություն կա ռոդոպյան խոսվածքներում, ընդ որում Տիխոմիր և Տրիգրադ գյուղերի խոսվածքում այախոսվում են ինչպես շեշտավոր, այնպես էլ անշեշտ վանկերը[2]:

Այախոսությունը բնորոշ է նաև սլովեներենին[3]:

Այախոսության տեսակներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսերենում այախոսությունը հասկանում են ինչպես լայն իմաստով՝ վերին բարձրացման ձայնավոր հնչյունների նմանությունը անշեշտ վանկերում, նեղ իմաստով՝ բաղաձայններից հետո անշեշտ դիրքով ձայնավորների չտարբերակմանը[4][5]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. Назарова, 1977, էջ 211
  2. Георгиев, 1963
  3. Риглер, 1964, էջ 36-45
  4. Русская диалектология, 2005, էջ 37
  5. Шаульский Е. В., Князев С. В., 2005, էջ 8

Աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]