Մասնակից:Hasmik Tadevosyan/Սևագրություն 2

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Picto infobox masks.png
Hasmik Tadevosyan/Սևագրություն 2


Լև Դոդին (ռուս.՝ Лев Абрамович Додин, ), խորհրդային և ռուս թատերական գործիչ, Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ (1993)[1], ԽՍՀՄ պետական մրցանակի (1986) և Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակների դափնեկիր (1992, 2002, 2015):

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լև Դոդինը ծնվել է Ստալինսկում (այժմ` Նովոկուզնեցկ), որտեղ նրա ծնողները աքսորվել են: 1945 թվականին ընտանիքը վերադարձավ Լենինգրադ: Լև Դոդինը  մանկուց տարվել է թատրոնով և  իր դասընկերոջ Սերգեյ Սոլովյովի հետ միասին, Մաթևոս Դուբրովինի ղեկավարությամբ պարապել է Լենինգրադի Պիոներների պալատին կից Պատանի ստեղծագործական  թատրոնում: Դպրոցից անմիջապես հետո, 1961 թ. Նա ընդունվել է Լենինգրադի թատրոնի, Բորիս Զոն-ի երաժշտության և կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտ[2]: Դերասանական խմբում նրա հետ միասին սովորել են՝ Օլգա Անտոնովան, Վիկտոր Կոստեցկին, Լեոնիդ Մոզգովոյին, Սերգեյ Նադպորժոսկին, Նատալյա Տենյակովան, Վլադիմիր Տուկկեն: Но завершил обучение Л. А. Додин на год позднее своих однокурсников на режиссёрском отделении в мастерской Зона[3].

Окончив в 1966 году институт, Додин дебютировал как режиссёр телеспектаклем «Первая любовь» по повести И. С. Тургенева[2]. Работал в Ленинградском ТЮЗе, где поставил, в частности, «Свои люди — сочтёмся» А. Н. Островского (1973) и несколько спектаклей вместе с Зиновием Корогодским.

В 1967 году Лев Додин начал преподавать актёрское мастерство и режиссуру в ЛГИТМиКа, воспитал не одно поколение актёров и режиссёров.

В 1975` 1979 годах работал в Театре драмы и комедии на Литейном, поставил спектакли «Недоросль» Д. И. Фонвизина, «Роза Берндт» Г. Гауптмана и др.

Ставил спектакли на Малой сцене БДТ — моноспектакль Олега Борисова «Кроткая» по повести Ф. М. Достоевского (1981)[4] и во МХАТе — «Господа Головлёвы» по роману М. Е. Салтыкова-Щедрина с Иннокентием Смоктуновским (1984), «Кроткая» с Олегом Борисовым (1985).

В 1975 году постановкой спектакля «Разбойник» по пьесе К. Чапека началось сотрудничество Льва Додина с Малым драматическим театром. С 1983 года он является художественным руководителем театра, а с 2002 года и директором[2].

В 1992 году Лев Додин и руководимый им театр были приглашены в состав Союза Театров Европы, а в сентябре 1998 года Малый драматический получил статус «Театра Европы», — третьим, после Театра Одеон в Париже и театра «Пикколо» Джорджо Стрелера[2].

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Կինը` Ռուսաստանի ժողովրդական արտիստուհի Տատյանա Շեստակովա:
  • Եղբայրը` երկրաբանահանքաբանական գիտությունների դոկտոր, Ռուսական գիտությունների  ակադեմիայի թղթակից անդամ Դավիթ Դոդին:[5].
  • Զարմուհին` ակադեմիական փոքր դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարի տեղակալ՝ Դինա Դոդինայի Եվրոպայի թատրոն

Ամուսնացած էր դերասանուհի Նատալյա Տենիակովոյի հետ:

Արտադրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լենինգրադի պատանի հանդիսատեսի թատրոն
  • 1968` Ըստ` Զինովայա Կարագոսկոյի, Լև Դոդինի, Վենիամին Ֆիլշիտինսկոյի` «Մեր կրկեսը» շարադրությունը և բեմադրությունը: Նկարիչ` Զավեն Արշակունիներ
  • 1969` Ըստ` Զ. Կարագոսկոյի, Լ. Դոդինի, Վ. Ֆիլշիտինսկոյի «Մերը, միայն մերը....» շարադրությունը և բեմադրությունը: Նկարիչ` Մ. Ազիզյան
  • 1970` «Չուկովսկի հեքիաթներ» («Մեր Չուկովսկի»): Շարադրությունը և բեմադրությունը` Զ. Կարագոսկոյ, Լ. Դոդին, Վ. Մ. Ֆիլշիտինսկոյ: Նկարիչներ` Զավեն Արշակունիներ, Ն. Պոլյակով, Ա. Ե. Պորայ-Կոշից (Ն. Իվանովայի ղեկավարությամբ)
  • 1971` «Բաց դաս»: Շարադրությունը և բեմադրությունը` Զ. Կարագոսկոյ, Լ. Դոդին, Վ. Մ. Ֆիլշիտինսկոյ: Նկարիչ Ա. Ե. Պորայ-Կոշից
  • 1971` Ա. Կուրգատնիկովա «Իսկ, ահա, դու ինչ կնտրեիր...»: Նկարիչ` Մ. Սմիրնով
Փոքր դրամատիկական թատրոն
  • 1974՝ Կարել Չապեկ «Ավազակը»: Ձևավորում` Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ` Իլյա Գաբայ:
  • 1977՝ Թենեսի Ուիլյամս «Դաջված վարդը»: Ձևավորում՝ Մատվեևիչ Կատաև, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ:
  • 1978՝ Ալեքսանդր Վոլոդինա «Նշանակումը»: Նկարիչ՝ Մատվեևիչ Կիտաև
  • 1979՝ Ըստ Վալենտին Ռասպուտինի «Ապրիր և հիշիր» վիպակից: Ձևավորումը՝ Էդուարդ Կոչերգինի , կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ
  • 1980՝ Ըստ` Ֆեոդոր Աբրամովի «Տունը» վեպից: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ
  • 1984՝ Ալեքսանդր Գելման «Նստարան»: Ռեժիսոր՝ Եվգենին Արե: Նկարիչ՝ Դ. Կրիմով (բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար)
  • 1985՝ «Եղբայրներ և քույրեր»՝ ըստ Ֆեոդոր Աբրամովի «Պրյասլինի» եռերգության: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ
  • 1986՝ Ըստ Վիլյամ Գոլդինգ «Ճանճերի տերը» վեպից: Նկարիչ՝ Դավիլ Լվովիչ Բորովսկի
  • 1987՝ Ըստ Ալեքսանդր Վոլոդինի «Դեպի արևի կողմը» մեկ գործողությամբ պիեսի: Նկարիչ՝ Միխայլովիչ Կիտաև
  • 1987՝ Ալեքսանդր Գալինա «Աստղերը առավոտյան երկնքում»: Ռեժիսոր՝ Տատյանա Շեստակով: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից (բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար):
  • 1988՝ Ըստ Յուրա Տրիֆոնովի «Ծերունին» վեպից: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ
  • 1988՝ «Վերադարձված էջեր» (գրական երեկո): Բեմադրությունը՝ Դոդին: Ռեժիսոր՝ Վալերի Գալենդեև: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից
  • 1990՝ «Գաուդեմաուս», Սերգեյ Կալեդինի «Ստորյբագտ» վիպակի հիման վրա: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից
  • 1991՝ Ֆեոդոր Միխայլովիչ Դոստոևսկի «Դևեր»: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ
  • 1992՝ Հենրիխ ֆոն Կլեյստ «Կոտրված կուժը»: Ռեժիսոր՝ Վենիամին Ֆիլշտինսկի: Ձևավորում՝ Ալեքսեյ Օռլովա, կոստյումներ՝ Օլգա Սավարենսկոյ (բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար )
  • 1994՝ Յուջին ՕՆիլ «կապկպված սեր»: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ Իլյա Գաբայ
  • 1994՝ Անտոն Պավլովիչ Չեխովի «Բալենու այգին»: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգինա, կոստյումներ՝ Իլյա Գամբայ
  • 1994՝ «Կլաուստրոֆոբիա», ըստ ժամանակակից ռուսական արձակի: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորա-Կոշից
  • 1997՝ Անտոն Պավլովիչ Չեխովի «Անվերնագիր պիեսը»: Ձևավորում՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից, կոստյումներ՝ Իվանովնա Ցվետաևա
  • 1999՝ Անդրեյ Պլատոնով «Չևենգուռ» : Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից
  • 2000՝ Բրայան Ֆրիլ «Մոլլի Սուինի»: Նկարիչ՝ Դավիլ Բորովսկի
  • 2001՝ Ա. Պ. Չեխով «Ճայը»: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորա-Կոշից
  • 2002՝ Լյուդմիլա Պետրուշևսկո «Մոսկվայի երգչախումբը» (բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար)
  • 2003` Ա. Չեխով «Քեռի վանյան»: Նկարիչ` Դ. Բորովսկի
  • 2006՝ Ուիլյամ Շեքսպիր «Արքա Լիրը»: Նկարիչ՝ Դավիլ Լվովիչ Բորովսկի
  • 2007՝ Ըստ Վասիլի Գրոսմանի «Կյանք և ճակատագիր» վեպից, բեմականացում՝ Լև Դոդին:
  • 2007՝ Լեոնիդ Զորինա «Վարշավայի մեղեդի» (բեմադրության գեղարվեստական ղեկավար) բեմադրությունը՝ Դավիլ Լվովիչ Բորովսկի: Նկարիչ՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորայ-Կոշից
  • 2008՝ Յուջին Օնիլ «Երկարատև ճամփորդություն գիշերով»
  • 2008՝ Ուիլյամ Շեքսպիր «Սիրո անպտուղ ջանքերը»:
  • 2009՝ Վիլյամ Գոլդինգ «Ճանճերի տերը» բեմադրություն և կոստյումներ՝ Դավիլ Լվովիչ Բորովսկի, բեմադրության իրականացումը՝ Ալեքսեյ Եվգենևիչ Պորա-Կոշից
  • 2009՝ Թենեսի Ուիլյամս «Հիանալի կիրակի կոտրված սրտի համար»: Նկարիչ՝ Ալեքսանդր Բորովսկի
  • 2010՝ Անտոն Պավլովիչ Չեխով «Երեք քույրերը»:
  • 2011՝ Ըստ Ալեքսանդր Վոլոդինա «Դիմանկարը անձրևի հետ» կինոսցենարի: Նկարիչ՝ Ալեքսանդր Բորովսկին
  • 2012՝ Ֆրիդրիխ Շիլլեր «Դավաճանություն և սեր»: Նկարիչ՝ Ալեքսանդր Բորովսկի
  • 2013՝ Հենրիկ Իբսենա «Ժողովրդի թշնամին»
  • 2014՝ Անտոն Պավլովիչ Չեխով «Բալենու այգին»
Այլ թատրոններ
  • 1975` Գերհարդ Հաուպտման «Ռոզա Բերնդ»: Նկարիչ` Լ. Միխայլով: Լենինգրադի դրամայի և կատակերգության շրջանային թատրոն:
  • 1977` Դ. Ֆոնվիզինա «Դեռահասը»: Ձևավորում` Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ` Ի. Գաբայ: Լենինգրադի դրամայի և կոմեդիայի շրջանային  թատրոն:
  • 1980` Է. Ռադզինսկոյ «Դոն Ժունի շարունակությունը»: Ձևավորում` Մ. Կիտաև, կոստյումներ` Օ. Սավարենսկոյ: Լենինգրադի կոմեդիայի թատրոն:
  • 1981` Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Հեզաբարոն» պատմվածքը: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ: Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն:
  • 1984` Ըստ Մ.Ե. Սալտիկով-Շչեդրին «Պարոնայք Գալավլյովներ»: Ձևավորում Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ` Ի. Գաբայ: Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն:
  • 1985` Ֆեոդոր Դոստոևսկու «Հեզաբարոն» պատմվածքը: Ձևավորում՝ Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ՝ Իլյա Գաբայ: Մոսկվայի Մ. Գորկու անվան գեղարվեստական ակադեմիական թատրոն:
  • 2017` Պ. Ի. Չայկովսկի «Կինը գագաթնակետին»: Դիրիժոր` Մ. Յուրովսկի: Նկարիչ` Դավիլ Բորովսկի: Մոսկվայի մեծ թատրոն[6]
Ելույթներ արտերկրում
  • 1986` Ալեքսանդր Օստրովսկի «Սնանկը» («Մեր մարդիկ են`կհարմարվենք»): Ձևավորում` Էդուարդ Կոչերգին, կոստյումներ Իլյա Գաբայ: Ֆինլանդիայի և Հելսինկի ազգային թատրոն:
  • 1995` Ռիխարդ Շտրաուս «Էլեկտրա»: Դիրիժոր՝ Կլաուդիո Աբադո: Նկարիչ` Դավիլ Բորովսկին: Զալցբուրգի զատկի փառատոն:
  • 1996` Ռիխարդ Շտրաուս «Էլեկտրա»: Դիրիժոր՝ Կլաուդիո Աբադո: Նկարիչ` Դավիլ Բորովսկին: Կոմունալե թատրոն, Ֆլորենցիայի երաժշտական մայիս:
  • 1998` Դմիտրի Շոստակովիչ «Լեդի Մակբեթը Մցենսկի գավառից»: Դիրիժոր՝ Սեմյոն Բիչկով: Նկարիչ՝ Դավիլ Բորովսկի: Կոմունալե թատրոն, Ֆլորենցիայի երաժշտական մայիս:
  • 1998` Պյոտր Չայկովսկի «Պիկովայա Դամա»: Դիրիժոր՝ Սեմյոն Բիչկով: Նկարիչ՝ Դավիլ Բորովսկի: Նիդերլանդական օպերա (Ստոպերա), Ամստերդամ

Ճանաչում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակի հանձման ժամանակ
2016 թվականի հունիսի 12
  • Ռուսաստանի Խորհրդային Ֆեդերատիվ Սոցիալիստական Հանրապետության վաստակավոր գործիչ (1986)
  • Ռուսաստանի Դաշնության ժողովրդական արտիստ (1993 թվականի հոկտեմբերի 26-ին)` թատերական արվեստի շրջանում մեծ վաստակների համար[1]
  • ԽՍՀՄ Պետական մրցանակ (1986)՝ Ֆյոդոր Աբրամովի «Տունը» և «Եղբայրները և քույրերը» ներկայացումները` Փոքր դրամատիկական թատրոնում
  • Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ (1992)՝ за спектакль «Для веселья нам даны молодые годы» по мотивам повести С. Каледина «Стройбат» в Малом драматическом театре, г. Санкт-Петербург[7]
  • Ռուսաստանի Դաշնության պետական մրցանակ (2002)՝ Ակադեմիական փոքր դրամատիկական թատրոն` Եվրոպական թատրոնի «Մոսկովյան խոռ»
  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» III աստիճանի շքանշան (2009 թվականի մարտի 24-ին)՝ հայրենական թատերական արվեստի զարգացման և բազմամյա ստեղծագործ գործունեության մեջ` մեծ ներդրման համար
  • «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» IV աստիճանի շքանշան (2004 թվականի մայիսի 9-ին)` թատերական արվեստի զարգացման մեջ` մեծ ներդրման համար
  • Պատվո շքանշան (2015 թվականի, փետրվարի 3-ին)՝ Հայրենական կուլտուրայի և արվեստի զարգացման մեծ վաստակի համար` հեռուստառադիո, եթեր, տպագիր և բազմամյա արդյունավետ գործունեություն[8]
  • Ռուսաստանի Դաշնության նախագահի մրցանակը` գրականության և արվեստի շրջանում 2000 թվականին[9]
  • Արվեստի և գրականության սպայի շքանշան (1994 թվական, Ֆրանսիա)` Ռուսական և Ֆրանսիական մշակութային գործերի փոխհարաբերություններում ունեցած հսկայական ներդրման համար
  • Իտալական աստղ դաշինքի կամանդոր (Իտալիա, 2016 թվականի դեկտեմբերի 12)[10][11]
  • Եվրոպայի թատերական մրցանակ (2000)
  • Գեորգի Տովստոնոգովայի անվան մրցանակ (2002)
  • Սանկտ-Պետերբուրգի հումանիտար համալսարանի արհմիությունների` պատվավոր դոկտոր (2006)
  • «Տարվա մարդ» մրցանակը` Ռուսաստանում հրեական համայնքի ֆեդերացիայի կողմից (2007)
  • Ռուսաստանի գեղարվեստի ակադեմիայի պատվավոր անդամ[12]
  • Եվրոպայի թատրոնների միության պատվավոր նախագահ (2012)
  • Թատերական մրցանակ` «Ոսկե սոֆիտ» (2013)[13][14]
  • Ռուսաստանի Դաշնության ղեկավարության կողից մրցանակ, կուլտուրայի բնագավառում ստեղծած թատերական բեմադրություն` ըստ Ֆրիդրիխ Շիլլերի նենգություն և սեր ողբերգությանն համար[15]
  • Ռուսաստանի Դաշնության 2015 թվականի պետական մրցանակ գրականության և արվեստի բնագավառում (2016)

Գրքեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Додин Л. А. Путешествие без конца. Погружение в миры. «Три сестры» / Запись репетиций и составление Анны Огибиной. — СПб.: Балтийские сезоны, 2011. — 408 с. — ISBN 978-5-903368-59-4
  • Додин Л. А. Путешествие без конца. Погружение в миры. Чехов / Запись репетиций и составление Анны Огибиной. — СПб.: Балтийские сезоны. 2010. — ISBN 978-5-903368-45-7
  • Додин Л. А. Путешествие без конца. Погружение в миры / Запись репетиций и составление Анны Огибиной. — СПб.: Балтийские сезоны, 2009. — 432 с. — 48 ил. — ISBN 978-5-903368-28-0
  • Додин Л. А. Путешествие без конца. Диалоги с миром / Сост. А. Огибиной. — Կաղապար:СПб: Балтийские сезоны, 2009. — 546 с. — ISBN 978-5-903368-19-8
  • Додин Л. А. Репетиции пьесы без названия / Лит. запись репетиций А. Огибиной. — Կաղապար:СПб: Балтийские сезоны, 2004. — 480 с. — ISBN 5-902675-01-4
  • Lev Dodin. Journey Without End. Reflections and Memoirs. Platonov Observed: Rehearsal Notes / Foreword by Peter Brook. London: Tantalus Books, 2005.
  • Додин Л. А. Погружение в миры. «Вишневый сад» / Запись репетиций и сост. А. Огибиной. — СПб.: Балтийские сезоны. — 2016. — 476 с.

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Указ Президента Российской Федерации от 26 октября 1993 года № 1756 «О присвоении почётного звания „Народный артист Российской Федерации“ Додину Л. А.»
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Лев Абрамович Додин // Академический Малый драматический театр (официальный сайт)
  3. Сб. «Школа Бориса Зона. Уроки актёрского мастерства и режиссуры» / Сост. В.Львов. — СПб., 2011. стр. 13-93, 280.
  4. Дмитревская М. Обращаясь к Достоевскому
  5. Давид Абрамович Додин // Информационная система «Архивы Российской академии наук»
  6. «Большой театр посвятил «Пиковую даму» в постановке Льва Додина 175-летию Чайковского»։ www.mkrf.ru։ Վերցված է 2018-02-22 
  7. Указ Президента Российской Федерации от 25 декабря 1992 года № 1637 «О присуждении Государственных премий Российской Федерации в области литературы и искусства 1992 года»
  8. Указ Президента Российской Федерации от 3 февраля 2015 года № 48 «О награждении государственными наградами Российской Федерации»
  9. Указ Президента Российской Федерации от 25 апреля 2001 года № 460 «О присуждении премий Президента Российской Федерации в области литературы и искусства 2000 года»
  10. Decreto del presidente della Repubblica 12 dicembre 2016
  11. Маэстро Додин стал Командором Ордена Звезды Италии
  12. Состав РАХ Արխիվացված է Հունվար 28, 2012 Wayback Machine-ի միջոցով:
  13. Лев Додин получил «Золотой софит» за лучший спектакль и режиссуру
  14. Додин получил в Петербурге «Золотой софит» за режиссуру и спектакль | РИА Новости
  15. Распоряжение Правительства Российской Федерации от 17 декабря 2014 N 2565-р «О присуждении премий Правительства Российской Федерации 2014 года в области культуры»

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • Га­лен­де­ев В. Н. Ме­тод и шко­ла Л. До­ди­на. СПб., 2004;
  • Shevtsova M. Dodin and the Maly Drama theatre: process to perfor­mance. L., 2004.

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]