Ալֆվեն-Կլեյնի տիեզերքի մոդել

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից

Ալֆվեն-Կլեյնի մոդել[խմբագրել]

Մոդելի առաջին տարբերակը առաջարկել է շվեդ ֆիզիկոս Օ.Կլեյնը այնուհետև փոքր ինչ ձևափոխվել է մեկ այլ, հայտնի շվեդ ֆիզիկոս Հ.Ալֆվենի կողմից: Նրանց տարբերակներում որպես ելակետ ընդունվում է, որ Տիեզերքում միաժամանակ գոյություն ունեն նյութ և հականյութ պարունակող տիրույթներ՝ նույնիսկ ամբողջական գալակտիկաներ, գալակտիկաների կույտեր: Դիտարկենք որոշակի մանրամասներ, հետևելով Ալֆվենի տարբերակին: Նա լիովին մերժում է «Մեծ Պայթյունի» մոդելը, համարելով այն ավելի շատ դիցաբանություն, քան ֆիզիկո-մաթեմատիկական տեսություն: Նյութի և հականյութի սիմետրիայի վրա կառուցվող իր տեսությունը հեղինակը հիմնավորում է արդեն մի շարք տասնամյակներ բերելով նորանոր փաստարկներ: Ըստ այդ տեսության, Տիեզերքը սկզբում կազմված է եղել էլեկտրոններից, պոզիտրոններից, պրոտոններից և հակապրոտոններից: Ձգողության ուժի ազդեցության տակ այդ խառնուրդը սկսել է սեղմվել, մեծացնելով մասնիկ-հակամասնիկ բախման հավանականությունը:
Գնալով ավելի հաճախ են դարձել նյութ-հականյութ ոչնչացման ռեակցիաները, հանգեցնելով ճառագայթման ինտենսիվության և ճնշման մեծացմանը: Ինչ որ պահից սկսած ճառագայթման ճնշումը դադարեցրել է ձգողության ուժով պայմանավորված սեղմումը վերածելով մինչև այժմ դիտվող ընդարձակման: Եթե այդ սկզբնական խառնուրդը, որն Ալֆվենն անվանեց ամբիպլազմա, պարունակել է նյութի և հականյութի հավասար քանակներ, ապա պետք է լինեին երեք տիպի տիրույթներ. միայն նյութ պարունակող, միայն հականյութ պարունակող, և դրանց միմյանցից բաժանող տիրույթներ: Առաջին երկու տիպի տիրույթներում ձգողության ուժի ազդեցության տակ նյութի և հականյութի սեղմում է ընթանում և առաջացած նյութի և հականյութի կուտակումներն իրար վանում են, առաջացնելով էլ ավելի մեծ խտացումներ: Եվ այսպես պետք է առաջացած լինեին և այժմ էլ առաջանային նյութի և հականյութի ամենախոշոր մասշտաբի կուտակումներ, հասնելով մինչև գալակտիկաների հսկայական կույտերի: Դիտարկվում է նաև այսպիսի տարբերակ. մեր Մետագալակտիկան կազմված է նյութից, իսկ նրա սահմաններից դուրս գտնվում է հականյութից կազմված նմանատիպ մեծ կուտակումներ: Ընդ որում հնարավոր է, որ մեր Մետագալակտիկայում այժմ բացահայտ գերիշխում է ընդարձակման պրոցեսը, իսկ նրա սահմաններից դուրս դեռ գնում է խտացումների առաջացման պրոցեսը:
Ալֆվենը պնդում է, որ իրենց մոդելի դեմ առարկությունների հիմքը կայանում է նրանում, որ շատերը պարզապես կառչած են իրենց հին պատկերացումներից: Չէ որ հականյութը հայտնաբերվել է ավելի ուշ, քան ստեղծվել են առաջին ֆրիդմանյան մոդելները, որոնք էլ տանում են «Մեծ Պայթյունին»: Կարևոր է այն հանգամանքը, որ նյութը և հականյութը ունեն միևնույն սպեկտրը և հեռավորության վրա հնարավոր չէ պարզել, նյութն է ճառագայթում, թե հականյութը: Ինչպես ինքն է նշում, ոչ մի սպեկտրոսկոպիկ եղանակով հնարավոր չէ պարզել αCen աստղը նյութից է կազմված, թե հականյութից:
Շվեդ գիտնականներն իրենց մոդելի հիման վրա բացատրում են մի շարք կարևոր դիտողական փաստեր, մասնավորապես քվազարների հզոր ճառագայթումը: Այս օբյեկտներում միջուկային ռեակցիաները չեն կարող ապահովել դիտվող ճառագայթումը, մինչ դեռ նյութի և հականյութի ոչնչացման ռեակցիաները ունեն բավարար էֆեկտիվություն, որպեսզի ապահովեն անջատված էներգիաները: Նրանք հնարավոր են համարում, որ այդ կերպ բացատրվի նաև գերնորերի բռնկումների ժամանակ անջատված էներգիաները: Այս մոդելի ընդդիմախոսների առարկությունները բավականին լուրջ են. տեսական բնույթի դժվարություններ, ē+ē→2γ ռեակցիաների ժամանակ անջատվող 0,5 ՄէՎ էներգիայող քվանտների բացակայություն, հականյութի քիչ թե շատ զգալի կուտակման դիտողական բացակայություն, ցածր և միջին էներգիաներով ճառագայթման մեջ հակամասնիկների բացակայություն:

Գրականություն[խմբագրել]

  1. P.Marmet, G.Reber – Cosmic Matter and the Nonexpanding Universe.
  2. P.Marmet – Big Bang Cosmology Meets an Astronomical Death.
  3. ՀP.Marmet – The Cosmological Constant and the Redshift of Quasars.