Autobianchi
| Autobianchi | |
|---|---|
 | |
| Տեսակ | ավտոմեքենա արտադրող և բիզնես ձեռնարկություն |
| Երկիր | .svg){kind=small} Իտալիա |
| Կարգախոս | Autobianchi è una firma Lancia |
| Հիմնադրված | 1955 |
| Լուծարված | 1992 |
| Գլխադասային գրասենյակ | Միլան, Իտալիա |
| Անվանված է | Edoardo Bianchi? |
| Վերադաս կազմակերպություն | Ֆիատ և Bianchi? |
Autobianchi, իտալական ավտոարտադրող ընկերություն, որը 1955 թվականին համատեղ ստեղծել են Բիանկին, Պիրելին և Ֆիատը: Իր գոյության ընթացքում Աուտոբիանկին արտադրել է ընդամենը մի քանի մոդել, որոնք գրեթե բացառապես փոքր մեքենաներ են եղել, իսկ դրանցից ամենամեծը կարճ կյանք ունեցած Աուտոբիանկի Ա111 փոքր ընտանեկան մեքենան է եղել: Աուտոբիանկիի մոդելները գնահատվել են ավելի բարձր, քան նույն չափսի Ֆիատ մոդելները, և Ֆիատն այս բրենդն օգտագործել է նորարարական գաղափարներ փորձարկելու համար, որոնք հետագայում իրենց տեղն են գտել Ֆիատի հիմնական մեքենաներում. այս գաղափարները ներառել են ապակեպլաստե թափքեր և առջևի առաջատար անիվներ:
Աուտոբիանկիի ամենահայտնի մոդելների թվում են 1969 թվականին թողարկված Ա112-ը՝ Իտալիայում մրցույթների համար շատ տարածված մի փոքր հեչբեք, որի արտադրությունը դադարեցվել է 1986 թվականին, ինչպես նաև Իպսիլոն10-ը, որն առաջին մեքենան է եղել, որտեղ կիրառվել է Ֆիատի նոր FIRE (Fully Integrated Robotised Engine) շարժիչը: Պրիմուլա մոդելի միջոցով Ֆիատը կարողացել է ներդնել և հաջողությամբ փորձարկել առջևում տեղադրված շարժիչով ու առջևի առաջատար անիվներով նորարարական կառուցվածքը, ինչը հնարավորություն է տվել ապահովել հատկապես մեծ ներքին ծավալ և ի վերջո դարձել է առջևի շարժիչով ու առջևի առաջատար անիվներով մեքենաների գերիշխող կառուցվածքն ամբողջ աշխարհում[1]։
Աուտոբիանկին հետագայում գնվել է Ֆիատ խմբի կողմից և ինտեգրվել Լանչիայի գործունեության մեջ: Աուտոբիանկի ապրանքանիշը Իտալիայում պահպանվել է մինչև 1995 թվականը, երբ ավարտվել է Իպսիլոն10-ի արտադրությունը:
Պատմություն
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Ծագում
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Բիանկին, որը 1885 թվականին հիմնադրել է Էդոարդո Բիանկին և այժմ հիմնականում հայտնի է որպես հեծանիվներ արտադրող ընկերություն, 1899 թվականից ակտիվ գործունեություն է ծավալել նաև մարդատար ավտոմեքենաների արտադրության ոլորտում: Բիանկիի մեքենաներն ընդհանուր առմամբ եղել են բարձր դասի շքեղ ավտոմեքենաներ՝ պատրաստված դետալների նկատմամբ մեծ ուշադրությամբ: Աբրուցիում գտնվող ընկերության գործարանը ավերվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ տեղի ունեցած ռմբակոծության հետևանքով: Ինքը՝ Էդոարդո Բիանկին, մահացել է 1946 թվականին ավտովթարից, և ընկերության սեփականության իրավունքն անցել է նրա որդուն՝ Ջուզեպեին: Չնայած պատերազմից հետո Դեզիոյում նոր, ժամանակակից գործարան է կառուցվել, տնտեսական պայմանները ստիպել են Ջուզեպեին չվերսկսել մարդատար մեքենաների արտադրությունը, այլ փոխարենը կենտրոնանալ հեծանիվների, մոտոցիկլետների և կոմերցիոն մեքենաների վրա[2][3][4]։ Բիանկի հեծանիվներն արտադրվում են մինչ օրս:
Բիանկիի գլխավոր տնօրեն Ֆերուչո Կվինտավալեն ցանկացել է օգտագործել մեքենաների արտադրության ոլորտում ընկերության ունեցած հարուստ փորձը և հանձնարարել է պատրաստել հնարավոր նոր մոդելների նախագծեր ու նախատիպեր: Շուտով ակնհայտ է դարձել, որ մարդատար ավտոմեքենաների արտադրության վերսկսումն անհնար կլինի առանց ավելի հզոր գործընկերոջ աջակցության: Այդ պատճառով Բիանկին դիմել է խոշոր արդյունաբերական խմբերին՝ Ֆիատին և Պիրելիին՝ առաջարկելով ավտոմեքենաներ արտադրող նոր ընկերություն հիմնել: Այսպիսով ծնվել է Աուտոբիանկի ընկերությունը, որի ստեղծման համաձայնագիրը երեք կողմերը ստորագրել են 1955 թվականի հունվարի 11-ին՝ 3 միլիոն լիրա կապիտալով, որի 33%-ը պատկանել է Բիանկի ընտանիքին: Աուտոբիանկի մեքենաների արտադրության համար Դեզիոյում՝ 140,000 քառակուսի մետր տարածքի վրա, վեր է եկել նոր, ժամանակակից և հատուկ այդ նպատակով կառուցված գործարան[3][4]։
Գործընկերներից յուրաքանչյուրն ունեցել է հստակ սահմանված դեր ու հետաքրքրություն այս ձեռնարկում: Ֆիատը պետք է ապահովեր տեխնիկական հենքը և բաղադրիչները մեքենաների հավաքման համար: Այն նպատակ է հետապնդել գրավել փոքր մեքենաների շուկայի պրեմիում սեգմենտը, որն այդ ժամանակ զբաղեցրել էին այնպիսի թափքագործներ, ինչպիսիք են Մորետին և Վինյալեն, ովքեր իրենց մոդելները կառուցել են Ֆիատի շասսիների վրա: Պիրելին, որը պետք է անվադողեր մատակարարեր մեքենաների համար, ձգտել է ընդլայնել իր մասնաբաժինը օրիգինալ սարքավորումների արտադրության (OEM) շուկայում: Բիանկիին վերապահվել են թափքերի պատրաստման և ամբողջական մեքենաների հավաքման պարտականությունները, ինչը քայլ է եղել մարդատար ավտոմեքենաների լիարժեք արտադրությանը վերադառնալու իրենց ցանկության ճանապարհին[3][4]։
Բիանկինա
[խմբագրել | խմբագրել կոդը].jpg)
Նոր ընկերության կողմից արտադրված առաջին մեքենան եղել է Բիանկինան, որի անվանումը հարգանքի տուրք է եղել 1899 թվականի Էդոարդո Բիանկիի առաջին մեքենային: Բիանկինան հիմնված է եղել Ֆիատ 500-ի տեխնիկական հենքի վրա՝ հետևի մասում տեղադրված երկգլան, օդային հովացմամբ շարժիչով, սակայն ունեցել է ամբողջությամբ նոր, նրբաոճ թափք, որը նախագծել է Լուիջի Ռապին. վերջինս ղեկավարել է Ֆիատի հատուկ թափքերի ստորաբաժանումը և օգնել է կազմակերպել արտադրությունը Դեզիոյում: Բազմաթիվ պրեմիում դիզայներական լուծումների ու հագեցվածության շնորհիվ Բիանկինան եղել է բարձր դասի քաղաքային մեքենա՝ շուկայում դիրքավորվելով Ֆիատ 500-ից ավելի բարձր: Գովազդվելով որպես «երկրորդ մեքենա ընտանիքում» և շքեղ «ժամանցի մեքենա», ինչպես նաև թիրախավորելով հարուստ միջին դասի կանանց՝ այն արտացոլել է իտալական հասարակության մեջ գնալով աճող բարեկեցությունը[3][4][5][6]։
Առաջին Բիանկինան Դեզիոյի արտադրական հոսքագծերից իջել է 1957 թվականի սեպտեմբերի 11-ին և ունեցել է երկդռնանի լանդոլետի անսովոր թափք, որը կոչվել է Տրասֆորմաբիլե: Այն մնացել է թափքի միակ տարբերակը մինչև 1960 թվականը, երբ ներկայացվել է երկդռնանի Կաբրիոլետը՝ ամբողջությամբ բացվող տանիքով, որին հաջորդել են եռադուռ ունիվերսալ տարբերակը՝ Պանորամիկան, և երկդռնանի սեդանը՝ Բեռլինան: Ի վերջո, թողարկվել է ֆուրգոնի երկու տարբերակ. մեկը նման է եղել Պանորամիկայի երկտեղանոց տարբերակին, իսկ մյուսն ունեցել է բարձրացված ու ընդարձակված բեռնատար հատված[3][4][5][6]։
Ստելինա և Պրիմուլա. Աուտոբիանկին ներդնում է նորարարական գաղափարներ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Բիանկինայի դեբյուտից հինգ տարի անց՝ 1963 թվականի Թուրինի ավտոսրահում, հանդես է եկել ամբողջությամբ նոր Աուտոբիանկի մոդել՝ Աուտոբիանկի Ստելինան: Ֆիատ 600Դ-ի շասսիի վրա հիմնված այս երկդռնանի սպայդերն առանձնացել է իր ապակեպլաստե թափքով, որը նախագծել է Թոմ Տյարդան: Այն եղել է նման թափքով Իտալիայի առաջին սերիական մեքենան։ Մեքենան արտադրվել է ընդամենը երկու տարի (1964 և 1965 թվականներին), և ընդհանուր առմամբ թողարկվել է ընդամենը 502 Ստելինա։ Այնուամենայնիվ, այս մոդելը կարևոր քայլ է եղել Ֆիատի և ողջ ավտոմոբիլային արդյունաբերության համար նոր տեխնոլոգիաների զարգացման գործում։ Դրա բարձր գինը՝ գրեթե մեկ միլիոն լիր, էլ ավելի է ընդգծել Աուտոբիանկի բրենդի բարձր կարգավիճակը Ֆիատի կայսրությունում։
Էլ ավելի կարևոր է եղել հաջորդ տարվա շնորհանդեսը՝ Աուտոբիանկի Պրիմուլան: Այն եղել է Ֆիատի առաջին փորձը՝ ստեղծելու լայնական տեղադրված շարժիչով և առջևի առաջատար անիվներով մեքենա. մի կառուցվածք, որը հանրահռչակել էր բրիտանական Մինին և որը թույլ է տվել չափազանց կոմպակտ ու արդյունավետ օգտագործել թափքի տարածությունը: Մեքենան նախագծել է Ֆիատի տեխնիկական տնօրեն Դանթե Ջակոզան, և այն թողարկվել է Աուտոբիանկի բրենդի ներքո՝ նոր գաղափարի նկատմամբ շուկայի արձագանքը փորձարկելու համար: Պրիմուլայի յուրահատուկ կառուցվածքը՝ առջևի առաջատար անիվներով և լայնական շարժիչով, բայց շարժիչի ծայրին տեղադրված փոխանցման տուփով ու անհավասար երկարության տանող լիսեռներով (այլ ոչ թե Մինիի պես շարժիչի կառտերում տեղադրված փոխանցման տուփով), դարձել է համընդհանուր. նույն կերպ համընդհանուր է դարձել նաև սովորական պողպատե կախոցների կիրառումը գրեթե բոլոր մյուս մեքենաներում, բացառությամբ Սիտրոենի (սովորաբար՝ ՄակՖերսոն տիպի կախոց առջևում և «խուլ» հետևի կամուրջ): Իրականում, Պեժոն 1980-ականների սկզբին իր 305 մոդելների շարքի արդիականացման ժամանակ հրաժարվել է կառտերում տեղադրված փոխանցման տուփից և Մինիի սկզբունքին հավատարիմ մնալու փոխարեն անցել է Պրիմուլայի՝ շարժիչի ծայրին ամրացված փոխանցման տուփի կառուցվածքին: Այսպիսով, Պրիմուլան մեքենայի մի նախագիծ է, որն ունի շատ ավելի մեծ նշանակություն, քան հաճախ պատկերացնում են, քանի որ դրա դիզայներական ազդեցությունը տարածվել է նույնիսկ 1960-ականների վերջի Ֆիատի այնպիսի հիմնական ու մեծածավալ արտադրություն ունեցող մոդելներից հեռու, ինչպիսիք են 127-ը և 128-ը: Չնայած նոր Աուտոբիանկին գնահատվել է ավելի բարձր, քան նույն չափսի Ֆիատ մոդելները, մեքենան արժանացել է ջերմ ընդունելության: Ֆիատն աստիճանաբար իր բոլոր մոդելները փոխադրել է առջևի առաջատար անիվների համակարգի։
Արտադրության ողջ ընթացքում Պրիմուլան հասանելի է եղել երկդռնանի կամ չորսդռնանի սեդան, եռադուռ կամ հնգադուռ հեչբեք, ինչպես նաև երկդռնանի կուպե թափքերով՝ համալրված 1221 կամ 1197 խորանարդ սանտիմետր աշխատանքային ծավալով չորսգլան շարժիչով: Շարքի ամենաբարձր դասի մոդելը՝ Պրիմուլա Կուպե Ս-ն, օգտագործել է Ֆիատ 124 Սպեցիալից վերցված 1438 խորանարդ սանտիմետր ծավալով և 75 ձիաուժ հզորությամբ չորսգլան շարժիչ: Հինգերորդ փոխանցման բացակայությունը սահմանափակել է Պրիմուլայի բոլոր մոդելների հնարավորությունները բարձր արագությունների ժամանակ[7]։
1970-ական թվականներ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Մոտոցիկլետների շուկայում ճգնաժամի հանդիպելով՝ Բիանկին ստիպված է եղել վաճառել Աուտոբիանկիում ունեցած իր բաժնեմասը, և ընկերությունը 1968 թվականին ի վերջո ամբողջությամբ ինտեգրվել է Ֆիատ (Fiat S.p.A.) համակարգի մեջ: 1969 թվականը նշանավորվել է բրենդի համար բազմաթիվ կարևոր զարգացումներով: Նախևառաջ, վերջնականապես դադարեցվել է Բիանկինայի արտադրությունը: Բացի այդ, Աուտոբիանկին Ֆիատ խմբի ներսում անցել է նոր ձեռք բերված Լանչիա շքեղ բրենդի վերահսկողության տակ: Եվ որ շատ նշանակալի է, հենց այս տարի թողարկվել են Աուտոբիանկիի երկու նոր մոդելներ՝ Աուտոբիանկի Ա111-ը և Աուտոբիանկի Ա112-ը[3][4][5][8], որոնք երկուսն էլ իրենց անվանումները ստացել են Ֆիատի ներքին մշակման կոդերից՝ նույն ժամանակաշրջանի Ֆիատ բրենդի մեքենաների նմանությամբ[9]։
Ա111-ը ստեղծվել է Պրիմուլայի տեխնիկական հենքի վրա, սակայն եղել է շատ ավելի մեծ ու ընդարձակ՝ նշանավորելով բրենդի առաջին (և միակ) մուտքը փոքր ընտանեկան մեքենաների դաս: Ինչպես սովորաբար, այն ավելի բարձր է գնահատվել, քան Ֆիատի նմանատիպ մոդելները, հատկապես՝ բուն Ֆիատի առաջին առջևի առաջատար անիվներով մեքենան՝ Ֆիատ 128-ը, և մեծ ճանաչում չի գտել գնորդների շրջանում: Թողարկվելուց հետո, երբ արտադրվել է ընդամենը 50,000-ից մի փոքր ավելի Ա111, դրա արտադրությունը 1972 թվականին դադարեցվել է:
Ա112-ը շատ ավելի հաջողակ է գտնվել: Լինելով ժամանակակից, առջևի առաջատար անիվներով սուպերմինի՝ այն շատ առումներով նման է եղել Ինոչենտի Մինիին (Innocenti Mini), որը զգալի տարածում էր գտել Իտալիայում՝ հետևելով օրիգինալ Մինիի հանրաճանաչությանը ողջ Եվրոպայում: Նմանապես, Ա112-ն ունեցել է մեծ պահանջարկ և ձևավորել է հավատարիմ երկրպագուների բանակ, ինչն էլ ավելի է ամրապնդվել Աբարթ (Abarth) մարզական տարբերակների ներկայացմամբ և այս մոդելի ձևափոխված տարբերակներով մրցարշավներին Աուտոբիանկիի մասնակցությամբ[փա՞ստ]։
1970 թվականին Պրիմուլայի արտադրության դադարեցմամբ և Ա111-ի արագ անհետացմամբ՝ Աուտոբիանկին փաստացի դարձել է մեկ մոդել արտադրող բրենդ: Դրա հետևանքով, 1970-ականների կեսերից սկսած, շուկաների մեծ մասում Ա112-ը գովազդվել և վաճառվել է Լանչիա (Lancia) անվան ներքո, բացառությամբ Իտալիայի, Ֆրանսիայի և Իսրայելի, որտեղ այն պահպանել է Աուտոբիանկի բրենդավորումը մինչև արտադրության ավարտը[փա՞ստ];
Արտադրության դադարեցում
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]Ա112-ի արտադրությունը շարունակվել է 17 տարի՝ պարբերական և հաճախ զգալի փոփոխություններով: Ավելի քան 1,250,000 օրինակ թողարկելուց հետո՝ վերջին Ա112-ն արտադրվել է 1986 թվականի մայիսին և փոխարինվել Աուտոբիանկի Իպսիլոն 10-ով (Autobianchi Y10), որը տեխնիկապես հիմնված էր Ֆիատ Պանդայի վրա: Արտահանման շուկաների մեծ մասում բրենդավորվելով որպես Լանչիա (բացառությամբ Ֆրանսիայի և Իսրայելի՝ մինչև 1989 թվականը)՝ այն պահպանել է Աուտոբիանկիի լոգոտիպն ու բրենդը Իտալիայում: 1992 թվականին Դեզիոյի գործարանը փակվել է, իսկ ավելի ուշ Y10-ին փոխարինել է Լանչիա Իպսիլոնը (Lancia Y), որն արդեն բոլոր շուկաներում, ներառյալ Իտալիայում, վաճառվում էր որպես Լանչիա. Աուտոբիանկի բրենդի պատմությունն ավարտվել է 1996 թվականին։
Բրենդի իրավունքներն այժմ պատկանում են «Ռեջիստրո Աուտոբիանկի»-ին (իտալ.՝ Registro Autobianchi)՝ Իտալիայում ապրանքանիշի պաշտոնական ակումբին[4]։
Ծանոթագրություններ
[խմբագրել | խմբագրել կոդը]- ↑ Brick by Brick: The Biography of the Man Who Really Made the Mini, Martyn Nutland, p. 237. Authorhouse, Bloomington, IN, 2012. ISBN 9781477203170.
- ↑ «Bianchi». The Etceterini pages @ CarsFromItaly.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2005-02-09-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին. (accessed via the Wayback Machine)
- 1 2 3 4 5 6 «Storia dell'Autobianchi». Bianchina Club (իտալերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012-09-17-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին.
- 1 2 3 4 5 6 7 «L'histoire de la marque». Club Autobianchi (ֆրանսերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2007-09-28-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին.
- 1 2 3 «Autobianchi Bianchina». carsfromitaly.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2005-02-09-ին. Վերցված է 2006-08-07-ին. (accessed via the Wayback Machine)
- 1 2 «Storia della Bianchina». Bianchina Club (իտալերեն). Արխիվացված է օրիգինալից 2012-09-16-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին.
- ↑ «A profile of the Autobianchi brand». ranwhenparked.net. Արխիվացված է օրիգինալից 2012-09-08-ին. Վերցված է 2026-07-06-ին.
- ↑ «Autobianchi». carsfromitaly.com. Արխիվացված է օրիգինալից 2005-02-09-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին. (accessed via the Wayback Machine)
- ↑ «Fiat/Lancia/Alfa Romeo mallisarjat». Ajovalo (ֆիններեն). Արխիվացված օրիգինալից 2006 թ․ օգոստոսի 23-ին. Վերցված է 2006-08-08-ին.