Ֆրանսուա Պիկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ֆրանսուա Պիկո
ֆր.՝ François-Édouard Picot
François-Edouard Picot BNF Gallica.jpg
Ծնվել էհոկտեմբերի 10, 1786(1786-10-10) կամ հոկտեմբերի 17, 1786(1786-10-17)[1]
ԾննդավայրՓարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն
Վախճանվել էմարտի 15, 1868(1868-03-15)[2][3][4][5][6] (81 տարեկանում)
Մահվան վայրՓարիզ, Ֆրանսիա[2]
ՔաղաքացիությունՖրանսիա
ԿրթությունՓարիզի Գեղեցիկ արվեստների ազգային բարձրագույն դպրոց և Հռոմի ֆրանսիական ակադեմիա[7]
Մասնագիտություննկարիչ և դասատու
Ոճնեոդասականություն
Ժանրդիմանկար, նյու, պատմական գեղանկարչություն, կրոնական նկարչություն և դիցաբանական գեղանկարչություն
Ուշագրավ աշխատանքներThe Siege of Calais?
ՈւսուցիչFrançois-André Vincent? և Ժակ Լուի Դավիդ
ԱշակերտներÉdouard Cibot?, Étienne-Prosper Berne-Bellecour?, Ալեքսանդր Կաբանել, Ուիլյամ Բուգրո, Ulysse Butin?, Jean-Jacques Henner?, Claudius Popelin?, Jehan Georges Vibert?, Ferdinand Chaigneau?, Jules Collinet?, Կամիլ Պիսսարո, Georges Lafosse?, Édouard Baille? և Victor Mottez?
ՊարգևներՀռոմեական մրցանակ
ԱնդամակցությունԳեղեցիկ արվեստների ակադեմիա[8]
François-Édouard Picot Վիքիպահեստում

Ֆրանսուա Պիկո (ֆր.՝ François-Édouard Picot, հոկտեմբերի 10, 1786(1786-10-10) կամ հոկտեմբերի 17, 1786(1786-10-17)[1], Փարիզ, Ֆրանսիայի թագավորություն - մարտի 15, 1868(1868-03-15)[2][3][4][5][6], Փարիզ, Ֆրանսիա[2]), ֆրանսիացի պատմական գեղանկարիչ, Ֆրանսուա Անդրե Վենսենի և Ժակ-Լուի Դեվիդի աշակերտը, նեոկլասիցիզմի ներկայացուցիչ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1786 թվականին Փարիզում: 1813 թվականին նա արժանանում է Հռոմեական բարձր մրցանակի` ստանալով կրթաթոշակ նկարչության ոլորտում վերապատրաստման համար: Նրա առաջին հաջողությունը հասարակության մեջ գալիս է այն ժամանակ, երբ նա 1839 թվականին Փարիզյան սալոնում նեկայացնում է իր L'Amour et Psyché (Լուվր) աշխատանքը: Նա շարունակում է իր կտավները ցուցադրել Փարիզյան սալոնում մինչև 1839 թվականը: 1836 թվականին Էդուարդ Պիկոն Փարիզյան ակադեմիայում ընտրվում է որպես անդամ, հետագայում 1832 թվականին նա դառնում է Պատվո լեգեոնի շքանշանակիր սպա:

Պիկոն Մեդիչիում, առանձնատանը

Ստեղծագործություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1813 թվականին արժանանալով Հռոմեական մրցանակի, նա սովորում է Իտալիայում, որտեղ նկարում է «Ամուրը և Պսիքեն» (1817 թվական), որը նշանավորում է նրա փառքի սկիզբը: Իր գործունեությունում կատարված առաջին աշխատանքները եղել են այսպես ասած օրինակներ: «Ռաֆայելը և Ֆարնարինը» (1822), «Օստրեսը քնում է Էլեկտրայի ձեռքերում» և «Հայտարարությունը» նկարներում նա ցույց է տալիս ավելի պարզամտությունն ու բնականություն, ավելի շատ ջերմություն և շքեղություն, գունային ավելի մեղմ ու հաճելի գամմաներ: Երբ ֆրանսիական նկարում արտացոլվում է ռոմանտիկ միտում, Պիկոն միանգամից սկսում է օգտագործել այն իր գործերի մեջ` համեմելով այն ներդաշնակությամբ և գեղանկարչությամբ, սակայն նա բավարար ուժ չունենալու պատճառով այդ ասպարեզում չի հասնում այն բարձր աստիճանին, որին ցանկանում էր հասնել: Այնուամենայնիվ, նա դառնում է ռոմանտիկ դպրոցի նշանավոր լուսավորիչներից մեկը և մեծ օգուտ է տալիս ֆրանսիական արվեստին, ուսուցանելով այնպիսի ուսանողների, ինչպիսիք են նկարիչներ Պիլը, Ալեքսանդր Կաբանելը Ուիլյամ Բուգրոն և ուրիշներ: 1836 թվականից նա եղել է ֆրանսիական ինստիտուտի անդամ: Այս նկարչի կարևորագույն ստեղծագործությունները պատկանում են մոնումենտալ գեղանկարչությանը, դրանցից հատկապես հատկանշական են Վերսալյան թանգարանի սրահներից մեկում պատկերված այլաբանական առաստաղանկարը, երկու նմանատիպ առաստաղանկարներ Լուվրի պատկերասրահում և որմնանկարները փարիզյան Նոտր Դամ դե Լորետ, Սենթ Վինսենթ դե Պոլ և Սբ. Մերի եկեղեցիներում: Պիկոյի այլ ստեղծագործություններից կարևոր են նշել հետևյալ կտավները. «Կալեյի գրավումը հերցոգ Գիզի կողմից 1558 թվականին» (Վերսալյան պատկերասրահ) և «Ժանտախտի դրվագ Ֆլորենցիայում» (Գրենոբլյան թանգարան): Բացի դրանից նա նկարել է հրաշալի դիմանկարներ:

Աշակերտներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Կտավներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  • «Ամուր և Պսիքեն» (1817)
  • «Ռաֆայելը և Ֆարնարին» (1822)
  • «Էլեկտրայի գրկում քնած Օրեստը» (1822)
  • «Լեդա» (1832)
  • «Ֆլորենցիայում պատահարի դրվագը»

Պատկերասրահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]