Jump to content

Օլեգ Լյաշկո

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Օլեգ Լյաշկո
ուկրաիներեն՝ Олег Валерійович Ляшко
 
Կուսակցություն՝ Radical Party of Oleh Liashko?
Կրթություն՝ Խարկովի Գ. Սկովորոդայի անվան ազգային մանկավարժական համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ, լրագրող և tractor driver
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 3, 1972(1972-12-03) (53 տարեկան)
Ծննդավայր Չեռնիգով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Քաղաքացիություն  ԽՍՀՄ և  Ուկրաինա
Ի ծնե անուն ուկրաիներեն՝ Олег Валерійович Ляшко
Ամուսին Tetiana Yuzkova? և Rosita Liashko?
 
Կայք՝ liashko.ua
 
Պարգևներ
«Վաստակի համար» ІІІ աստիճանի շքանշան (Ուկրաինա)
և

Օլեգ Վալերևիչ Լյաշկո (ուկրաիներեն՝ Олег Валерійович Ляшко, դեկտեմբերի 3, 1972(1972-12-03), Չեռնիգով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ) ուկրաինացի քաղաքական գործիչ, Ուկրաինայի V, VI, VII և VIII գումարումների ժողովրդական պատգամավոր 2006 թվականի մայիսի 25-ից մինչև 2019 թվականի օգոստոսի 29-ը։ Օլեգ Լյաշկոյի Ռադիկալ կուսակցության առաջնորդ։ Ուկրաինայի զինված ուժերի զինծառայող 2022 թվականից։

Կենսագրություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լյաշկոն ծնվել է 1972 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Չեռնիգովում: Երբ Լյաշկոն եղել է երկու տարեկան, նրա ծնողները բաժանվել են, որից հետո մայրը[1][2] որդուն ուղարկեց մանկատուն։

Լյաշկոն սովորել է երեք գիշերօթիկ դպրոցներում՝ Յաբլունիվսկայում, Կոմարովսկայում և Բորզնայում, կես դրույքով աշխատել է որպես հովիվ[3][4][5] և արձակուրդների ժամանակ այցելել է մորը[6]:

Միջնակարգ կրթությունն ավարտելուց հետո գնացել է տեխնիկական ուսումնարան՝ տրակտորիստ դառնալու համար[7][8]:

Փորձել է ընդունվել Կիևի ազգային համալսարանի լրագրության ֆակուլտետի առկա բաժին, սակայն չի կարողացել հավաքել անհրաժեշտ միավորների քանակը։

1980-ականների վերջին Լյաշկոն հետաքրքրվել է լրագրությամբ և հոդվածներ է գրել Բորզնյանսկի շրջանի «Կոմունիստիչնա Պրացիա» թերթի համար, իսկ 1990 թվականին, Ուկրաինայի ռադիոյի Չեռնիգովի թղթակից Անատոլի Տուրկենյայի խորհրդով, սկսել է պրակտիկա անցնել «Ազատություն» ռադիոկայանում[9][10]:

1990-1992 թվականներին եղել է Կիևի «Երիտասարդ գվարդիա» թերթի թղթակից։

1992–1995 թվականներին եղել է Ուկրաինայի արտաքին տնտեսական կապերի նախարարության «Կոմերցիոն լուրեր» թերթի խմբագիր[11][12][13][14][15][16]:

1995-1996 թվականներին եղել է «Պրավդա Ուկրաինի» թերթի «Քաղաքականություն» հավելվածի խմբագիր:

1998 թվականին ստացել է դիպլոմ Խարկովի Գ. Սկովորոդայի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետից:

Քաղաքական կարիերա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Վաղ տարիներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Մասնակցել է 1998 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին, սակայն քվեարկության ավարտից առաջ հրաժարվել է իր թեկնածությունից[17]:

2000-2006 թվականներին եղել է «Սվոբոդա» թերթի գլխավոր խմբագիր (ԲԱՕ «Քաղաքականություն» թերթի խմբագրական գրասենյակ):

2002 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ Լյաշկոն, որպես անկախ թեկնածու, զբաղեցրել է երրորդ հորիզոնականը (12%) թիվ 217 միամանդատ ընտրատարածքում[18]:

2006-2007 թվականներին եղել է Ուկրաինայի 5-րդ գումարման ժողովրդական պատգամավոր՝ Յուլիա Տիմոշենկոյի դաշինքից (ընտրացուցակի 26-րդ համարը): Եղել է Գերագույն Ռադայի աշխատանքների կազմակերպման ենթահանձնաժողովի ղեկավար, Վերխովնա Ռադայի կանոնակարգի, խորհրդարանական էթիկայի և Վերխովնա Ռադայի գործունեության ապահովման հարցերով հանձնաժողով:

2007 թվականի նոյեմբերից՝ նույն դաշինքից Ուկրաինայի VI գումարման ժողովրդական պատգամավոր (ցուցակում № 29): 2009 թվականի հուլիսից եղել է Գերագույն Ռադայի բյուջետային հարցերի կոմիտեի նախագահի տեղակալ։ Եղել է Գերագույն Ռադայի ժամանակավոր քննիչ հանձնաժողովի նախագահ՝ ստեղծված հետաքննելու օրենսդրության խախտման փաստերը գույքային, հողային և այլ հարցերում, որոնք վերաբերում են Խարկովի քաղաքապետ Միխայիլ Դոբկինին և Խարկովի քաղաքային խորհրդի քարտուղար Գենադի Կեռնեսին։

2012 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Օլեգ Լյաշկոն հաղթել է 208-րդ մեծամասնական ընտրատարածքում կայացած խորհրդարանական ընտրություններում և դարձել Ուկրաինայի 7-րդ գումարման ժողովրդական պատգամավոր[19]:

2013-2014 թվականների քաղաքական ճգնաժամը Ուկրաինայում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Եվրամայդանի ակտիվ մասնակից է։ 2014 թվականի փետրվարի 25-ին հայտարարել է 2014 թվականի արտահերթ նախագահական ընտրություններին մասնակցելու մասին[20]: 2014 թվականի մարտի 5-ին Ռադիկալ կուսակցության արտահերթ համագումարում Օլեգ Լյաշկոն առաջադրվել է որպես նախագահի թեկնածու[21]:

Օլեգ Լյաշկոյի ելույթը Լվովում 2014 թվականի մայիսի 23-ին

2014 թվականի մարտի 8-ին այցելել է Ղրիմ, սակայն օդանավակայանի ելքի մոտ նրան կանգնեցրել են Արմեն Մարտոյանի գլխավորած անջատողականները։

2014 թվականի մարտի 9-ի լույս 10-ի գիշերը ձերբակալել է Լուգանսկի մարզային խորհրդի պատգամավոր Արսեն Կլինչաևին։ Գործընթացը ուղեկցվել է ծեծով և տեսանկարահանմամբ[22][23]:

2014 թվականի մարտի 17-ին ներկայացրել է մի օրինագիծ, որով առաջարկվել է « Ռուսաստանին միանալու համար անջատողական հանրահավաքների » մասնակիցներին, ինչպես նաև զորքերի և ռազմական տեխնիկայի տեղաշարժը խոչընդոտողներին համարել օկուպանտների դավաճաններ և հանցակիցներ: «Ռազմական ագրեսիայի» ընթացքում առաջարկվում է մահապատիժ կիրառել դավաճանների, դիվերսանտների, մարդասպանների, թալանչիների, դասալիքների և լրտեսների նկատմամբ: Օրինագծով նախատեսվում է Ռուսաստանի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների խզում և վիզային ռեժիմի ներդրում, համաձայնագրերի չեղարկում, Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցության և Տարածաշրջանների կուսակցության գործունեության արգելք, ԵՄ-ին կոչ՝ արգելելու Ղրիմի ռուսական անձնագրեր ունեցող բնակիչների մուտքը երկիր և այլ միջոցառումներ[24][25]:

Ազովյան գնդի հրամանատար Ա. Բիլեցկին նշել է, որ Լյաշկոն «լոբբիստներից մեկն էր իրենց կամավորական գումարտակի ստեղծման» և «պահեստներից» զինման համար, որը ստեղծվել է 2014 թվականի մայիսի սկզբին[26]: 2014 թվականի մայիսի 6-ից Օ. Լյաշկոն մասնակցել է Մարիուպոլի բախումներին: 2014 թվականի մայիսի 11-ին հաղորդագրություններ են հայտնվել, որ Լյաշկոն ձերբակալվել է[27][28][29]: Այս տեղեկատվությունը հետագայում հերքվել է[30]:

2014 թվականի մայիսի 23-ին Լյաշկոյի գումարտակի ենթադրյալ անդամները հարձակվել են Տորեզի քաղաքային խորհրդի շենքի վրա, որտեղ տեղակայված են եղել Դոնեցկի Ժողովրդական Հանրապետության կողմնակիցները, և սպանել են առնվազն երկու մարդու[31]:

2014 թվականի մայիսի 25-ին նախագահական ընտրություններում զբաղեցրել է 3-րդ հորիզոնականը՝ ստանալով ձայների 8.32%-ը[32]:

Պորոշենկոյի նախագահություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականի հուլիսի 11-ին Գերագույն ռադայում գրանցել է օրինագիծ, որն արգելել է Ուկրաինա մուտք գործել 518 մշակութային գործիչների՝ Ռուսաստանի քաղաքացիների, ովքեր «աջակցել էին Ռուսաստանի ռազմական ագրեսիային Ուկրաինայի դեմ»[33]:

2014 թվականի նոյեմբերի 10-ին Ուկրաինայի Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը պաշտոնապես հաստատել է 8-րդ գումարման խորհրդարանի ընտրությունների արդյունքները։ Օլեգ Լյաշկոյի Ռադիկալ կուսակցությունը անցել է ցուցակներով՝ հավաքելով ձայների 7.44%-ը[34]։

2014 թվականի նոյեմբերի 13-ին Օլեգ Լյաշկոն հայտարարություն է արել, որ Ռադիկալ կուսակցությունը կհրաժարվի միանալ կոալիցիային, եթե Ուկրաինան Ռուսաստանի հետ ածխի մատակարարման համաձայնագիր ստորագրի, դրանով իսկ, ըստ Լյաշկոյի, աջակցելով ագրեսորին[35]:

2016 թվականի մայիսի 21-ից լրագրող Ելենա Կիրիկի հետ միասին սկսել է NewsOne հեռուստաալիքով վարել «Լյաշկոյի ճշմարտությունը» շաբաթական ծրագիրը։ Այնտեղ քաղաքական գործիչը հեռուստադիտողների հետ միասին վերլուծել է անցած շաբաթվա հիմնական իրադարձությունները, ինչպես նաև խոստացել է զանգահարել ընկերներին (որոնցից առաջինը վարչապետ Վլադիմիր Գրոյսմանն էր[36]): Հուլիսին ծրագիրը փակվել է հեռուստաալիքի նախաձեռնությամբ, Լյաշկոն դա կապել է քաղաքական ճնշման հետ[37]:

2018 թվականի նոյեմբերի 1-ին Ռուսաստանը պատժամիջոցներ է կիրառել Ուկրաինայի 322 քաղաքացիների, այդ թվում՝ Օլեգ Լյաշկոյի[38] նկատմամբ։

Զելենսկիի նախագահություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2019 թվականի հունվարի 21-ին Ռադիկալ կուսակցությունը Օլեգ Լյաշկոյին առաջադրել է որպես Ուկրաինայի նախագահի թեկնածու[39]: Առաջին փուլի արդյունքների համաձայն՝ զբաղեցրել է յոթերորդ հորիզոնականը՝ ստանալով 5.48% (1,036,003 ձայն[40]): Երկրորդ փուլում չի աջակցել ո՛չ Վլադիմիր Զելենսկիին, ո՛չ էլ Պետրո Պորոշենկոյին[41]:

2019 թվականի Վերխովնա Ռադայի արտահերթ ընտրություններում Ռադիկալ կուսակցության ձախողումից հետո (4.01%) Լյաշկոն մնացել է խորհրդարանից դուրս։ Սակայն 2020 թվականին հնարավորություն է ունեցել վերադառնալ այնտեղ որպես մեծամասնական պատգամավոր՝ վերընտրվելով Չեռնիգովի մարզի 208-րդ ընտրատարածքում։ Լյաշկոյի հիմնական մրցակիցը եղել է «Ժողովրդի ծառա» կուսակցության թեկնածու Անատոլի Գունկոն։ Ընտրությունները տեղի են ունեցել 2020 թվականի հոկտեմբերի 25-ին, իսկ նոյեմբերի 9-ին հայտնի է դարձել քվեարկության վերջնական արդյունքները՝ 34.1%՝ Գունկոն, 31.78%՝ Լյաշկոն։ Այսպիսով, Անատոլի Գունկոն հռչակվել է ընտրությունների հաղթող։ 2021 թվականի հոկտեմբերին Լյաշկոն ցանկություն է հայտնել առաջադրվել Չեռնիգովի մարզի 206-րդ ընտրատարածքում՝ փոխարինելով մահացած պատգամավոր Անտոն Պոլյակովին։

2022 թվականի ապրիլի վերջին Լյաշկոն հայտարարել է, որ միանալու է Ուկրաինայի զինված ուժերին։ Որպես լեյտենանտ՝ ծառայել է 63-րդ առանձին մեխանիզացված բրիգադում, որտեղ 2024 թվականի հոկտեմբերին նշանակվել է անօդաչու համակարգերի գումարտակի հրամանատար[42]։

Քրեական հետապնդում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսաստան

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2015 թվականի սեպտեմբերի 10-ին Ռուսաստանի Դաշնության քննչական կոմիտեն քրեական գործ է հարուցել Վերխովնա Ռադայի Ռադիկալ կուսակցության խմբակցության նախագահ Օլեգ Լյաշկոյի և Ազովի ազգային գվարդիայի գնդի մարտիկների դեմ՝ Մարիուպոլ քաղաքի (Դոնեցկի մարզ) բնակիչ Դմիտրի Չայկովսկու առևանգման կասկածանքով, որը կատարվել է 2014 թվականի սեպտեմբերի 17-ին: Քրեական գործը հարուցվել է Ռուսաստանի քրեական օրենսգրքի 126-րդ հոդվածի 2-րդ մասի «ա», «բ» կետերով, 117-րդ հոդվածի 2-րդ մասի «դ», «ե» կետերով, 356-րդ հոդվածի 1-ին մասով (մարդկանց առևանգում, խոշտանգում, պատերազմի վարման արգելված միջոցների և մեթոդների կիրառում) նախատեսված հանցագործությունների հատկանիշներով[43]:

2023 թվականի հոկտեմբերի 2-ին «Ռոսֆինմոնիտորինգ»-ը Օլեգ Լյաշկոյին ներառել է ահաբեկիչների և ծայրահեղականների ցուցակում[44]:

Ուկրաինա

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լյաշկոն ունի երեք դատվածություն:

1993 թվականի հունիսի 21-ին ձերբակալվել է «պետական ունեցվածքի գողության» կասկածանքով: 1994 թվականի դեկտեմբերի 9-ին Կիևի քաղաքային դատարանի քրեական բաժինը դատավճիռ է կայացրել, որով Լյաշկոյին, որը ձերբակալությունից առաջ աշխատել է որպես «Կոմերսանտ Վեստի» թերթի գլխավոր խմբագիր, մեղավոր է ճանաչվել Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 86-1, 191, 194 հոդվածների 3-րդ մասի 86-1, 191, 194 հոդվածներով նախատեսված հանցագործություններ կատարելու մեջ: Դատարանը Լյաշկոյին մեղավոր է ճանաչել «պետական գույքի հափշտակության մեջ՝ 1 մլն 300 հազար կարբովանեց գումարի չափով, և կոլեկտիվ գույքի հափշտակության մեջ՝ 1 մլն 100 հազար կարբովանեց գումարի չափով» և դատապարտել է 6 տարվա ազատազրկման՝ գույքի բռնագրավմամբ։ Լյաշկոն իր պատիժը կրել է Իզյասլավի թիվ 31 գաղութում: Վեց ամիս անց Գերագույն դատարանը նրա ազատազրկման ժամկետը կրճատել է մինչև 4 տարի: Լյաշկոն ազատ է արձակվեցլ 1995 թվականի մայիսին՝ Հաղթանակի 50-ամյակի կապակցությամբ հայտարարված համաներմամբ։ 1998 թվականին Չեռնիգովի մարզի Վարվինսկի շրջանային դատարանը վաղաժամկետ չեղյալ է հայտարարել նրա դատավճիռը, սակայն 1999 թվականին Չեռնիգովի մարզային դատարանը չեղյալ է հայտարարել այս որոշումը:

2001 թվականին «Սվոբոդա» թերթում փոխվարչապետ Վասիլի Դուրդինեցի մասին հրապարակված նյութերի համար, որոնք դատարանը համարել է զրպարտություն, Լյաշկոն դատապարտվել է երկու տարվա պայմանական ազատազրկման:

2016 թվականի հուլիսի 15-ին Ուկրաինայի գլխավոր դատախազությունը քրեական գործ է հարուցել Օլեգ Լյաշկոյի դեմ՝ Չեռնիգովի մարզի դատախազ Վիկտոր Նոսենկոյի հասցեին ուղղված սպառնալիքների համար: Հետաքննությունը սկսվել է Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 343-րդ հոդվածի 1-ին մասի և 345-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն (բռնության սպառնալիք և իրավապահ մարմինների աշխատակցի վրա ազդեցություն՝ նրա ծառայողական պարտականությունների կատարմանը խոչընդոտելու նպատակով)[45]: Ռադիկալ կուսակցության անդամ Անդրեյ Լոզովի կողմից հրապարակված տեսագրության համաձայն՝ Լյաշկոն պահանջել է Նոսենկոյից հրաժարական տալ՝ սպառնալով նրան բանտարկել գործեր կեղծելու համար[46]:

2017 թվականի ապրիլի 24-ին Ուկրաինայի ազգային հակակոռուպցիոն բյուրոյի տնօրեն Արտյոմ Սիտնիկը հայտնել է, որ Ուկրաինայի մասնագիտացված հակակոռուպցիոն դատախազությունը քրեական գործ է հարուցել Ռադիկալ կուսակցության առաջնորդ Օլեգ Լյաշկոյի հնարավոր անօրինական հարստացման վերաբերյալ։

Համագործակցություն Ռինատ Ախմետովի հետ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականին «Ազատություն» ռադիոկայանը իր հատուկ հետաքննության ընթացքում գրանցել է Օլեգ Լյաշկոյի և Ռինատ Ախմետովի միջև գաղտնի հանդիպումների փաստեր[47]:

2018 թվականի փետրվարին «Մետինվեստ» ընկերությունների խմբի մաս կազմող Մարիուպոլի ձեռնարկություններից մեկի նախկին տնօրեն Յուրի Զինչենկոն գլխավորել է Օլեգ Լյաշկոյի Ռադիկալ կուսակցության գործադիր կոմիտեն[48]:

Ռինատ Ախմետովի «Ուկրաինա մեդիա խումբը», մասնավորապես՝ նրա ազգային հեռուստաալիքը, ակտիվորեն առաջ մղել է Օլեգ Լյաշկոյին 2010-ականների երկրորդ կեսին և 2020-ականների սկզբին[49][50]: Քաղաքական գործչի փիարը շարունակվել է նաև 2019 թվականի խորհրդարանական ընտրություններից հետո, որոնցում Ռադիկալ կուսակցությունը չկարողացավ անցնել խորհրդարան, և, ավելին, այն նույնիսկ ընդլայնվել է (քաղաքական գործիչը դարձել է մշտական հյուր 2019 թվականի դեկտեմբերին գործարկված «Ուկրաինա 24» նոր տեղեկատվական հեռուստաալիքում)[51][52][53]:

Սկանդալներ և քննադատություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Քաղաքական հայացքներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լյաշկոն իրեն ներկայացնում է որպես ընդդիմադիր արմատական քաղաքական գործիչ, սակայն «Շուստեր Լայվ» հաղորդման հաղորդավար Սավիկ Շուստերը հայտարարել է, որ Օլեգ Լյաշկոն «Շուստեր Լայվ»-ի եթերում բազմիցս հրավեր է ուղարկել նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչի վարչակազմից (որը գլխավորել է Սերգեյ Լևոչկինը)[54]:

Ինչպես նշել է ուկրաինական «Ձախ ափ» հրատարակության գլխավոր խմբագիր Օ. Բազարը (2014 թվականի հուլիս), Լյաշկոն համարվում է Ֆիրտաշի և Լևոչկինի ազդեցության ոչ ֆորմալ խմբի ներկայացուցիչ[55]: Նշվել է, որ Լյաշկոյի խնդիրը ներառում էր բողոքի ընդդիմադիր դաշտի քայքայումը[56]:

2016 թվականի նոյեմբերի 14-ին Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի հաշտեցման խորհրդի նիստում Լյաշկոն դժգոհություն է հայտնել ԵՄ-ի կողմից Ուկրաինայի և Եվրամիության միջև Ասոցացման համաձայնագիրը վավերացնելու մերժման վերաբերյալ և քննադատաբար է մոտեցել ԵՄ-ի ներկայիս դիրքորոշմանը Ուկրաինայի հետ անվիզա ռեժիմ սահմանելու և ազատ առևտրի գոտի բացելու հարցում: Նաև դեմ է արտահայտվել Ուկրաինայից փայտանյութի արտահանման մորատորիումը վերացնելու փորձերին:

Մարդու իրավունքների խախտում

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Amnesty International»-ը հայտարարել է, որ կարծում է, որ Օլեգ Լյաշկոյի և նրա զինված կողմնակիցների գործողությունները, այդ թվում՝ մարդկանց առևանգումները և վատ վերաբերմունքը, միջազգային իրավունքի կոպիտ խախտում են, որը հստակ նշում է, որ միայն լիազորված մարմինները կարող են ձերբակալել և կալանավորել մարդկանց: Կազմակերպությունը նաև փաստաթղթավորել է սովորական մարդկանց խոցելիությունը կոռումպացված պաշտոնյաների նկատմամբ, ինչպես նաև Ուկրաինայի իշխանությունների կողմից մարդու իրավունքների խախտումները պատշաճ կերպով հետաքննելու և մեղավորներին պատասխանատվության ենթարկելու անկարողությունը: Կազմակերպության կարծիքով, հաշվի առնելով Ուկրաինայի առջև ծառացած արտակարգ հանգամանքները, այն փաստը, որ մեղավորները շարունակում են անպատժելի մնալ, ավելի է խաթարում օրենքի գերակայությունը[57]:

Իմիջ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Դնեպրոպետրովսկի մարզի փոխնահանգապետ Բորիս Ֆիլատովը բազմիցս կոշտ և անպարկեշտ քննադատել է Լյաշկոյին Ուկրաինայի արևելքում զինված հակամարտության ժամանակ նրա գործունեության համար[58][59]:

Սկանդալների և անպարկեշտ վարքի հանդեպ իր հակվածության համար Լյաշկոյին բազմիցս անվանել են «ուկրաինացի Ժիրինովսկի»[60][61][62][63]: Լյաշկոյի «բնութագրական» բառերից մեկը «սկոտինյակա» ( ուկրաիներեն՝ скотиняка ), որը հայտնվել է քաղաքական գործչի ծաղրերգություններում:

Տեսասկանդալ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2010 թվականի հոկտեմբերի 5-ին համացանցու հայտնվել է 1993 թվականի մի տեսանյութ, որտեղ Լյաշկոն դատախազի քննիչին պատմում է իր համասեռամոլ հարաբերությունների մասին բարձրաստիճան պաշտոնյայի հետ, որին նա անվանում է «Բորյա», համոզելուց հետո և խոստանում է օգնել նրան իր աշխատանքում:

Լյաշկոն ինքը գրավոր հայտարարությամբ հերքել է ձայնագրության իսկությունը՝ այն անվանելով «կեղծ», որը հորինվել է «տեխնիկական առաջընթացի» և մոնտաժի «հրաշքների» շնորհիվ : Ուկրաինայի գլխավոր դատախազության մամուլի ծառայությունը հաստատել է, որ Լյաշկոն դիմել է իրենց հայտարարությամբ: Լյաշկոն անձամբ հայտարարություն է ներկայացրել ԳՊՈՒ-ին, որում խնդրել է ստուգել տեսանյութի հատվածների իսկությունը, ինչպես նաև բացատրել, թե ինչպես են դրանք հայտնվել լրատվամիջոցներում: Կարծիքներ են հնչել, այդ թվում՝ Լյաշկոյի կողմից, որ տեսանյութը գործարկվել է Ալեքսանդր Տուրչինովի և Անդրեյ Կոժեմյակինի, ինչպես նաև Տարածաշրջանների կուսակցության կողմից:

Լյաշկոյին տեսաձայնագրով հարցաքննող քննիչ Օլեգ Մատվեևը հաստատել է տեսաձայնագրության փաստը, բայց հրաժարվեց ասել, թե ով է «Բորյան»:

Այս տեսանյութը քննչական նյութերում էր։ Այդ ժամանակ Կիևի դատախազությունը քննում էր Լյաշկո Օլեգ Վալերիևիչի դեմ առանձնապես խոշոր չափերի խարդախության քրեական գործ։ Նա դատապարտվեց 5 տարվա ազատազրկման, կրեց դրա կեսից պակաս և պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակվեց։

Հարցին, թե «ինչպե՞ս էր Լյաշկոյի կողմնորոշումը կապված քննության առարկայի հետ», Օլեգ Մատվեևը պատասխանել է. «Լյաշկոյի դատվածությունը մարված է, և որևէ փաստ բացահայտելը տեղին չէր լինի։ Ես չեմ կարող պատկերացնել, թե ով կարող էր դա անել։ Այդ ժամանակ գործը քննվում էր որպես սովորական, առօրյա գործ»։

Սկանդալներ անչափահասների հետ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2012 թվականի հունվարին սեռական փոքրամասնությունների պաշտպանության կազմակերպության 16-ամյա Վադիմ Տերեշչենկոն մեղադրել է Լյաշկոյին բռնաբարության մեջ: 2012 թվականի հուլիսի 15-ին կանխվել է Օլեգ Լյաշկոյի փորձը՝ Յալթայի գիշերօթիկ դպրոցի 12 և 14 տարեկան երկու աշակերտներին Թուրքիա տանելու: 2014 թվականի մայիսի 13-ին հայտնի է դարձել, որ Ղրիմում այս միջադեպի կապակցությամբ նախնական հետաքննություն է սկսվել[64]:

Հակամարտություն Կոլոմոյսկու հետ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Օլեգ Լյաշկոն և Իգոր Կոլոմոյսկին բազմիցս փոխադարձ մեղադրանքներ են փոխանակել։ «1+1» հեռուստաալիքով Օլեգ Լյաշկոյի մասին հերթական սյուժեի հեռարձակումից հետո քաղաքական գործիչը մեղադրել է Կոլոմոյսկուն մորը նախաինֆարկտային վիճակի հասցնելու մեջ, անվանել է նրան «գոնջոտ դեմք» (կոպիտ ակնարկ Կոլոմոյսկու հրեական ծագմանը) և սպառնացել է սպանել նրան, եթե մորը ինչ-որ բան պատահի[65]: Սյուժեում խոսվում էր հողային խարդախության մասին, որի արդյունքում նրա մայրը, կնքահայրը և ընտանիքի երեք անդամները հողամասեր են ստացել Կիևի արվարձաններում[65]:

Կռիվ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2016 թվականի նոյեմբերի 14-ին Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի հաշտեցման խորհրդի նիստում Օլեգ Լյաշկոն ելույթ է ունեցել ԵՄ-ի հետ անվիզա ռեժիմ հաստատելու, ազատ առևտրի գոտի ստեղծելու և Զակարպատիայից փայտանյութ արտահանելու խնդիրների վերաբերյալ՝ վերջինս անվանելով ԵՄ-ի մտադրությունը՝ «Ուկրաինան վերածել հումքային հավելանյութի»։ Իր ելույթի ընթացքում մեղադրել է ընդդիմադիր դաշինքի պատգամավորներին մետաղագործների և հանքագործների հետ հանդիպումներ չկազմակերպելու, այլ «Ռուսաստան հրահանգների համար գնալու» մեջ։ Ի պատասխան՝ կուսակցության առաջնորդ Յուրի Բոյկոն վեր է ցատկել տեղից և մի քանի անգամ հարվածել Լյաշկոյին։ Կռվարարների բաժանվելուց հետո Լյաշկոն շարունակել է իր ելույթը, բայց հետո կրկին կոպտորեն խոսլ էց ընդդիմադիր դաշինքի անդամների մասին՝ նրանց անվանելով «Յանուկովիչի մնացորդներ», որից հետո Բոյկոն կրկին հարվածել է Լյաշկոյին։ Կռվի փաստի առթիվ հարուցվել է քրեական գործ՝ Ուկրաինայի քրեական օրենսգրքի 346-րդ հոդվածի 2-րդ մասի («Պետական կամ հասարակական գործչի նկատմամբ սպառնալիք կամ բռնություն»)[66][67]։

2019 թվականի նոյեմբերի 6-ին Բորիսպոլ օդանավակայանի VIP տերմինալում կոնֆլիկտ է տեղի ունեցել Օլեգ Լյաշկոյի և «Ժողովրդի ծառա» խմբակցության պատգամավոր, Ուկրաինայի նախագահի նախարարների կաբինետում ներկայացուցիչ Անդրեյ Գերուսի միջև։ Սկզբում նախկին պատգամավորը հարցրել է ներկայիս պատգամավորին Ռուսաստանից էլեկտրաէներգիա ներմուծելու մասին, որից հետո մատ է թափ տվել նրա վրա։ Հետագա կռվի արդյունքում Լյաշկոն բռնել է իր հակառակորդի վերնաշապիկը և պատռեց այն[68]։

Նոյեմբերի 13-ին Լյաշկոյին կանչել են գլխավոր դատախազություն՝ կռվի գործով կասկածի մասին ծանուցում ստանալու համար («սպառնալիք կամ բռնություն հասարակական գործչի նկատմամբ», Քրեական օրենսգրքի 346-րդ հոդվածի 2-րդ մասի համաձայն, պատիժը նախատեսված է 4-ից 7 տարի ժամկետով ազատազրկման տեսքով), որը նա ստացել է նոյեմբերի 19-ին[69][70]: Լյաշկոն ինքը նշել է, որ «Գերուսի հետ կռիվ չի եղել, վնասվածքներ չեն եղել... քննարկում է եղել», ինչպես նաև կասկածներ է հայտնել դատաբժշկական փորձաքննության կեղծման և դատավարության ընթացքում ապացույցների կեղծման վերաբերյալ՝ Գերուսի հակասական հայտարարությունների և նրա կողմից մի քանի օր որևէ պահանջի բացակայության պատճառով: Նոյեմբերի 19-ին դատարանը քաղաքական գործչին գրավի դիմաց ազատ է արձակել ԵՄ և Բատկիվշչինայի պատգամավորներ Վիկտորիա Սյումարին և Լեոնիդ Վոլինեցին։ «Բատկիվշչինա»-ի պատգամավոր Վալենտին Նալիվայչենկոն և նախկին պատգամավորներ Վիտալի Կուպրին և Անդրեյ Լոզովին նույնպես ցանկանում էին գրավի դիմաց ազատ արձակել Լյաշկոյին[71]:

Երաժշտական գործունեություն

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Օլեգ Լյաշկոյի հոբբիներից մեկը երաժշտությունն է. նա հաճախ երգում է կարաոկե և ձայնագրում իր ելույթները տեսաերիզներով։ Նրա կատարած և համացանցում հրապարակված երգերի թվում են՝ «Խրեշչատիկ»[72], «Մոսկվա» (կատարող՝ «Լենինգրադ»)[73], « Կռունկներ» (կատարվել է Մարկ Բերնեսի հիշատակի երեկոյին)[74] և «Հաղթանակի օր» (համերգ՝ 2011 թվականի մայիսի 7-ին, Լուգանսկի մարզի Բելոկուրակինո գյուղական մշակույթի տանը)[75] և այլն։

2020 թվականին թողարկվել է «Ne vidstupai» երգի տեսահոլովակը, որը դարձել է Օլեգ Լյաշկոյի Ռադիկալ կուսակցության հիմնը[76][77]:

Նշումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
  1. ↑ «На день рождения матери Олегу Ляшко подарили прекрасную возможность попиариться». Grom. Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 4-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  2. ↑ «Архивированная копия». Արխիվացված է օրիգինալից 2016 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Վերցված է 2016 թ․ սեպտեմբերի 15-ին.
  3. ↑ Президент из детдома, «Время (Украина)», 21.07.2012.
  4. ↑ Червоненко мама воспитывала по-спартански, а Ляшко отдала в детдом, «ТСН.ua», 14.05.2012.
  5. ↑ «Онлайн-журнал про диарею». seosv.ru. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 21-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  6. ↑ «Ляшко – Зеленскому: Вовочка-дюймовочка с детства не любит Украину. Я научу!». Гордон | Gordon. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  7. ↑ «Онлайн-журнал про диарею». seosv.ru. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 21-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  8. ↑ Андрей Дерепа. С ложью по жизни, «Ведомости-Плюс», 09.10.2006.
  9. ↑ «Онлайн-журнал про диарею». seosv.ru. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 21-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  10. ↑ Андрей Дерепа. С ложью по жизни, «Ведомости-Плюс», 09.10.2006.
  11. ↑ «Онлайн-журнал про диарею». seosv.ru. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 21-ին.{{cite web}}: CS1 սպաս․ url-status (link)
  12. ↑ Андрей Дерепа. С ложью по жизни, «Ведомости-Плюс», 09.10.2006.
  13. ↑ Генеалогия советской партэлиты. Часть 3-я. Краткая история партийных кланов, 20-80 годы., «Pseudology.org», 15.02.2012.
  14. ↑ В круге пятом. Часть II. БЮТ, «Газета 2000», 26.05.2006.
  15. ↑ Досье: Олег Ляшко, «Kyiv Post», 14.08.2012.
  16. ↑ Ляшко Олег Валерьевич, «ЛІГАБізнесІнформ», 19.10.2010.
  17. ↑ «Ляшко, Олег Валерьевич - ПЕРСОНА ТАСС». ТАСС. Արխիվացված օրիգինալից 2021 թ․ հոկտեմբերի 17-ին. Վերցված է 2021 թ․ հոկտեմբերի 17-ին.
  18. ↑ «31.03.2002 Чергові вибори». Արխիվացված է օրիգինալից 2018 թ․ հոկտեմբերի 1-ին. Վերցված է 2018 թ․ հոկտեմբերի 1-ին.
  19. ↑ «ЦВК України, Одномандатний виборчий округ № 208 (Чернігівська область), Сайт Центральної виборчої коммісії». Արխիվացված է օրիգինալից 2012 թ․ հոկտեմբերի 30-ին. Վերցված է 2012 թ․ հոկտեմբերի 31-ին.
  20. ↑ «Ляшко решил баллотироваться в президенты Украины». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ փետրվարի 8-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  21. ↑ «Ляшко выдвинули кандидатом в президенты». Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ մարտի 23-ին. Վերցված է 2014 թ․ մարտի 26-ին.
  22. ↑ «Клинчаев после ночи с Ляшко: в следующий раз он получит пулю в лоб». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հունիսի 8-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  23. ↑ «Ляшко в Луганске задержал лидера пророссийской организации». Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ հոկտեմբերի 10-ին. Վերցված է 2014 թ․ մարտի 26-ին.
  24. ↑ «Офіційний портал Верховної Ради України». Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ մարտի 21-ին. Վերցված է 2014 թ․ ապրիլի 16-ին.
  25. ↑ В Верховной раде предлагают казнить участников пророссийских митингов. Արխիվացված 2014-10-11 Wayback Machine Мир 24.
  26. ↑ «Андрей Билецкий: «Половина „Азова" говорит на русском языке. Но они умирают и убивают за Украину»». LB.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2016 թ․ դեկտեմբերի 1-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  27. ↑ В Луганске объявили о задержании Ляшко в Мариуполе Արխիվացված 2025-05-14 Wayback Machine // Взгляд.ру
  28. ↑ Под Мариуполем террористы взяли в плен Олега Ляшко Արխիվացված 2015-09-24 Wayback Machine // Украинская правда
  29. ↑ Нардеп Ляшко взят в плен в Мариуполе Արխիվացված 2025-05-14 Wayback Machine // Московский комсомолец
  30. ↑ «Кандидат в президенты Украины Ляшко опроверг сообщения о своём захвате». Росбалт. 2014 թ․ մայիսի 11. Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ մայիսի 25-ին. Վերցված է 2014 թ․ մայիսի 11-ին.
  31. ↑ Ляшко заявляет об освобождении от сепаратистов горисполкома в Торезе Արխիվացված 2022-01-30 Wayback Machine // Корреспондент.нет
  32. ↑ {{{վերնագիր}}}.
  33. ↑ «Российским деятелям культуры, поддержавшим аннексию Крыма, могут запретить въезд в Украину» (ռուսերեն). ru.krymr.com. 2014 թ․ հուլիսի 11. Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ հուլիսի 11-ին. Վերցված է 2014 թ․ հուլիսի 11-ին.
  34. ↑ «ЦИК официально утвердила результаты выборов по партийным спискам». РБК-Украина (ուկրաիներեն). 2014 թ․ նոյեմբերի 10. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ դեկտեմբերի 8-ին. Վերցված է 2023 թ․ դեկտեմբերի 8-ին.
  35. ↑ Ляшко: Если Киев купит уголь у РФ, Радикальная партия не войдёт в коалицию Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով:
  36. ↑ На NewsOne починає регулярно виходити «Правда Ляшка» Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: «Детектор Медиа», 26.05.2016
  37. ↑ NewsOne повідомляє про закриття програми «Правда Ляшка» Archive copy Wayback Machine-ի միջոցով: «Детектор Медиа», 11.07.2016
  38. ↑ «Под экономические санкции России попали 127 нардепов — Чесно». Украинская правда. 2018 թ․ նոյեմբերի 1. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ նոյեմբերի 1-ին. Վերցված է 2018 թ․ նոյեմբերի 1-ին.
  39. ↑ «Кандидатом в президенты Украины от Радикальной партии выдвинут Олег Ляшко». ТАСС. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 22-ին. Վերցված է 2019 թ․ հունվարի 22-ին.
  40. ↑ «ЦИК официально объявила результаты первого тура и назначила второй». Украинская Правда. 2019 թ․ ապրիլի 7. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ ապրիլի 7-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  41. ↑ «Ляшко, который набрал 5%, во втором туре никого не поддерживает». Украинская Правда. 2019 թ․ ապրիլի 9. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  42. ↑ «Эксдепутат Ляшко был назначен командиром батальона беспилотных систем. В ВСУ объяснили, почему». Радио Свобода. 2024 թ․ հոկտեմբերի 15. Արխիվացված օրիգինալից 2024 թ․ նոյեմբերի 6-ին. Վերցված է 2024 թ․ հոկտեմբերի 16-ին.
  43. ↑ «Следственный комитет России занялся украинскими военачальниками». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մարտի 13-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  44. ↑ «Игоря Коломойского внесли в реестр террористов и экстремистов». TACC. Արխիվացված օրիգինալից 2023 թ․ դեկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2023 թ․ դեկտեմբերի 29-ին.
  45. ↑ «На Украине против Ляшко возбудили уголовное дело». Лента.ру. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  46. ↑ «На Украине против Олега Ляшко возбудили уголовное дело». Комсомольская правда. Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մարտի 13-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  47. ↑ «Ахметов повертається, Ляшко домовляється (спецрозслідування)» (ուկրաիներեն). Радіо Свобода. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մայիսի 14-ին. Վերցված է 2018 թ․ մայիսի 14-ին.
  48. ↑ «Чому людина Ахметова очолила партію Ляшка?» (ուկրաիներեն). Радіо Свобода. Արխիվացված օրիգինալից 2018 թ․ մայիսի 15-ին. Վերցված է 2018 թ․ մայիսի 14-ին.
  49. ↑ «СМИ Ахметова пиарили Ляшко, а сколько он заплатил им – не ясно». Украинская Правда. 2019 թ․ ապրիլի 15. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  50. ↑ «Олигархи в телевизоре. Кого пиарят и с кем воюют Ахметов, Коломойский, Медведчук». Украинская правда. 2019 թ․ դեկտեմբերի 18. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ փետրվարի 1-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  51. ↑ ««Ахметов 24». Як виглядає новий канал українського олігарха?». Детектор Медиа. 2020 թ․ փետրվարի 15. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հոկտեմբերի 29-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  52. ↑ «Паразити. Як канал Ахметова «підчепив» людей Медведчука». Детектор Медиа. 2020 թ․ մայիսի 4. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ նոյեմբերի 1-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  53. ↑ «Система Ахмето-забезпечення. Як Олег Ляшко виживає поза парламентом». Детектор Медиа. 2020 թ․ օգոստոսի 9. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ նոյեմբերի 1-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  54. ↑ «Шустер: Штат уволен, контракта с Интером нет, я — не журналист». Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ հունվարի 9-ին. Վերցված է 2014 թ․ հունվարի 13-ին.
  55. ↑ «Яценюк и Турчинов пойдут на выборы отдельно от «Батькивщины», — источник — Тимошенко занялась перестройкой партии — LB.ua». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ ապրիլի 9-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  56. ↑ «Левочкин расставляет «своих» людей в партиях Кличко и Ляшко, готовясь к блицкригу на выборах в Раду | Четверта влада». Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 13-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 13-ին.
  57. ↑ «Amnesty International требует положить конец "бесчинствам" Олега Ляшко на востоке Украины». Արխիվացված օրիգինալից 2014 թ․ օգոստոսի 9-ին. Վերցված է 2014 թ․ օգոստոսի 10-ին.
  58. ↑ ««О Ляшко, Мосийчуке и боевых пидо..сах», — Филатов рассказал о конфликте с лидером Радикальной партии» (ռուսերեն). Цензор.нет. 2014 թ․ օգոստոսի 1. Արխիվացված է օրիգինալից 2019 թ․ օգոստոսի 3-ին.
  59. ↑ ««Боевые пид…асы» — Ляшко и Мосийчук раструбили о начале штурма Донецка. Ребята попали в засаду — 11 раненых, — Филатов» (ռուսերեն). Цензор.нет. Արխիվացված է օրիգինալից 2014 թ․ օգոստոսի 6-ին.
  60. ↑ «Эксперт: Ляшко — украинский вариант Жириновского». Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 23-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 23-ին.
  61. ↑ «Ляшко ведёт себя как Жириновский, — эксперт». Արխիվացված օրիգինալից 2015 թ․ հուլիսի 23-ին. Վերցված է 2015 թ․ հուլիսի 23-ին.
  62. ↑ «Скандальный вклад телевизора в политикум Украины. Олег Ляшко». Արխիվացված օրիգինալից 2020 թ․ հունիսի 30-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  63. ↑ Украина не Россия: как пройти тест на Жириновского 2.0
  64. ↑ «СКР, почитав интернет, заподозрил в педофилии кандидата в президенты Украины». NEWSru.com (ռուսերեն). 2014 թ․ մայիսի 13. Վերցված է 2025 թ․ օգոստոսի 9-ին.
  65. 1 2 За маму! Ляшко обещает убить Коломойского Արխիվացված 2020-07-03 Wayback Machine // Корреспондент.net, 6 октября 2014
  66. ↑ «На Украине возбудили уголовное дело после драки депутатов Ляшко и Бойко» (ռուսերեն). РБК. 2016 թ․ նոյեմբերի 14. Արխիվացված օրիգինալից 2024 թ․ հունիսի 4-ին. Վերցված է 2024 թ․ հունիսի 4-ին.
  67. ↑ В Верховной Раде подрались лидеры фракций Бойко и Ляшко. ТРК «Украина», программа «События» (14 ноября 2016), репортаж Веры Свердлык ՅուԹյուբում
  68. ↑ «Ляшко подрался с Герусом из-за электроэнергии "для людей" в VIP-терминале "Борисполя"». Украинская правда. 2019 թ․ նոյեմբերի 6. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ ապրիլի 28-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  69. ↑ «Драка Ляшко и Геруса: прокуратура вызвала "радикала" на допрос». 5 канал. 2019 թ․ նոյեմբերի 13. Արխիվացված է օրիգինալից 2020 թ․ հուլիսի 2-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  70. ↑ «Ляшко эффектно пришел получать подозрение». Украинская правда. 2019 թ․ նոյեմբերի 18. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 10-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  71. ↑ «Суд отпустил Ляшко на поруки». Украинская правда. 2019 թ․ նոյեմբերի 19. Արխիվացված է օրիգինալից 2022 թ․ մայիսի 14-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  72. ↑ «"Зажигает", "Ох и позер". Олег Ляшко спел караоке». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մարտի 3-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  73. ↑ «Ляшко в караоке поздравили словами из песни Шнура «Москва сгорела — день прекрасный» (ВИДЕО)». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ մարտի 3-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  74. ↑ Олег Ляшко - "Журавлі" ՅուԹյուբում
  75. ↑ Олег Ляшко - День Победы (live) 07.05.2011 ՅուԹյուբում
  76. ↑ «Ляшко снял фриковый клип с вилами и "скотыняками"». Արխիվացված օրիգինալից 2022 թ․ հուլիսի 7-ին. Վերցված է 2022 թ․ հուլիսի 11-ին.
  77. ↑ Олег Ляшко - Не відступай! ՅուԹյուբում

Արտաքին հղումներ

[խմբագրել | խմբագրել կոդը]
Ստացված է «https://hy.wikipedia.org/w/index.php?title=Օլեգ_Լյաշկո&oldid=10603752» էջից