Քրիստոֆ Կաստաներ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Քրիստոֆ Կաստաներ
DeputeXIVeLegVeRep-Christophe Castaner.jpg
 
Կուսակցություն՝ Սոցիալիստական կուսակցություն և Առաջ
Կրթություն՝ Q3064255? և Էքս Մարսել համալսարան
Մասնագիտություն՝ քաղաքական գործիչ, իրավաբան և փաստաբան
Ծննդյան օր հունվարի 3, 1966(1966-01-03)[1][2][3] (53 տարեկան)
Ծննդավայր Ollioules
Քաղաքացիություն Flag of France.svg Ֆրանսիա
 
Կայք՝ christophe-castaner.fr
 
Ինքնագիր Signature Christophe Castaner.png

Քրիստոֆ Կաստաներ (ֆր.՝ Christophe Castaner, հունվարի 3, 1966(1966-01-03)[1][2][3], Ollioules), ֆրանսիացի քաղաքական գործիչ, հանրապետական կուսակցության «Առաջ, Հանրապետություն» Ֆրանսիայի խորհրդարանի հետ կապերի պետական քարտուղար (2017-ից 2018 թվականներ), «Առաջ, հանրապետություն» կուսակցության առաջնորդ (2017-ից 2018 թվականներ), Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարար (2018 թվականի հոկտեմբերի 16-ից):[4].

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Քրիստոֆ Կաստաները ծնվել է 1966 թվականի հունվարի 3-ին Օլյուլե ֆրանսիական համայնքում։ Ստացել է միջազգային իրավունքի և քրեաբանության դիպլոմ Էքս Մարսել համալսարանում, այնուհետև սովորել է որպես քաղաքագետ։

Կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Նա քաղաքականության մեջ է մտել Կատրին Տրոտմանի տեխնիկական խորհրդականի պաշտոնում, այնուհետեւ գլխավորել է նախարար Միշել Ռոկարի դիվանատանը[5]:

2001 թվականին ընտրվել է Ֆորկալկեյի քաղաքապետ։

2004-ից 2012 թվականներին եղել է Պրովանս Ալպեր Լազուր ափ խորհրդի պատգամավոր:

2012 թվականին սոցիալիստներից ընտրվել է Ֆրանսիայի Ազգային ժողովի պատգամավոր Վերին Ալպերի Պրովանսի դեպարտամենտի 2-րդ օկրուգում՝ երկրորդ փուլում հաղթելով ժողովրդական շարժման միության թեկնածու Ժան Կլոդ Կաստելին` 54,04% արդյունքով[6]:

2017 թվականին աջակցել է Էմանուել Մակրոնին նախագահական ընտրություններին նախապատրաստվելուն։ 2017 թվականի մայիսի 17-ին ստանձնել Է խորհրդարանի հետ կապերի գծով պետական քարտուղարի և կառավարության պաշտոնական ներկայացուցչի պաշտոնները՝ Էդուարդ Ֆիլիպի առաջին կաբինետի ձևավորման ժամանակ[7]:

2017 թվականի հունիսի 18-ին քվեարկության երկրորդ փուլում Ազգային ժողովի պատգամավոր է վերընտրվել նախագահական "Առաջ, Հանրապետություն" շարժումից իր նախկին օկրուգում 61,57% արդյունքով (առաջին փուլում նա ստացել է ձայների 44,04%-ը, երկրորդ տեղը զբաղեցրել է «Չնվաճված Ֆրանսիա» կուսակցության թեկնածու Լեո Վալտերը, որին պաշտպանել Է ընտրողների 16,55%-ը[8]: 2017 թվականի հունիսի 21-ին Ֆիլիպայի երկրորդ կառավարությունում պահպանել է իր պաշտոնները[9]: 2017 թվականի հուլիսի 21-ին կառավարությունում աշխատելու ժամանակ հրաժարվել է պատգամավորական մանդատից։

2017 թվականի հոկտեմբերի 25-ին հայտարարել է կուսակցության առաջնորդի պաշտոնի համար պայքարի մեջ մտնելու մասին (Լը Մոնդ թերթի տեղեկատվության համաձայն՝ Կաստաներին աջակցություն է ցուցաբերել նախագահ Մակրոնը, որը նրան ընտրել է Էկոնոմիկայի և ֆինանսների նախարար Բենժամեն Գրիվոյին առընթեր պետական քարտուղար)[10]:

2017 թվականի նոյեմբերի 18-ին Լիոնի մայրուղում կայացած «Առաջ, հանրապետություն» կուսակցության առաջին համագումարում, լինելով միակ թեկնածուն, միաձայն երկու ձեռնպահ ձայների հարաբերակցությամբ կուսակցության առաջնորդ է ընտրվել գլխավոր պատվիրակի պաշտոնում (délégué général)[11]: 2017 թվականի նոյեմբերի 24-ին Բենջամին Կրիվոն կառավարության պաշտոնական ներկայացուցչի պաշտոնում փոխարինել է Կաստանեին[12]:

Ներքին գործերի նախարար[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2018 թվականի հոկտեմբերի 16-ին Ֆիլիպի երկրորդ կառավարությունում մի շարք վերադասավորումների արդյունքում ստացել է ներքին գործերի նախարարի պաշտոնը[13]:

2018 թվականի հոկտեմբերի 19-ին կուսակցության ազգային բյուրոն հանրային կապերի մասնագետ է ընտրել Ֆիլիպ Գրանգոնին՝ կուսակցության առաջնորդի ժամանակավոր պաշտոնակատար մինչև նոր գլխավոր պատվիրակի ընտրությունները[14]:

2018 թվականի աշնանը Ֆրանսիայի ներքին գործերի նախարարության հիմնական խնդիրներից մեկը դարձել է «Դեղին բաճկոնների» շարժումը, որը սկսվել է ավտոմոբիլային վառելիքի հարկերի բարձրացման պատճառով: Դեկտեմբերի 1-ին ամբողջ Ֆրանսիայում իրավակարգի խախտման համար ձերբակալվել են 680 ցուցարարներ (որոնցից 430-ը՝ Փարիզում), 630-ը՝ հետագայում կալանքի տակ: 263 մարդ Է տուժել բախումների հետևանքով, այդ թվում՝ 81 ոստիկան: Ընդամենը այդ օրը ցույցերին մասնակցել է 136 հազար մարդ (նոյեմբերի 24-ին՝ 166 հազար, իսկ նոյեմբերի 17-ին՝ 282 հազար)[15]:

2018 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Ֆրանսիայի հանրային կարծիքը անհանգստացել է համացանցի միջոցով տարածված տեսանյութը տեսնելով։ Անհայտ անձը նկարահանել է տասնյակ լիցեյիստների, որոնք նախօրեին ձերբակալվել էին Մանթ-Լա-Ժոլիում ոստիկանության կողմից. նրանք ծնկի էին իջել, ձեռքերը ծոծրակին կամ կապկպված ձեռքերով՝ լիակատար ամունիցիայով ոստիկանների պահպանությամբ[16]: Կաստաները հրապարակայնորեն արդարացրել է իր գերատեսչության գործողությունները՝ հայտարարելով, որ մահակներով և դյուրավառ հեղուկով շշերով զինված շուրջ հարյուր ծայրահեղականներ խառնվել են բողոքող լիցեյիստների հետ և հարձակումներ են գործել իրավակարգի աշխատակիցների վրա, որոնք ի պատասխան գործել են սահմանված ընթացակարգին համապատասխան: Լը Մոնդեի թերթի տեղեկություններով՝ հետաքննություն է սկսվել տեսանյութի հեղինակի ինքնությունը պարզելու նպատակով[17]:

2018 թվականի դեկտեմբերի 11-ի երեկոյան Ստրասբուրգում սուրբծննդյան տոնավաճառում անհայտ անձը կրակ է բացել բազմության վրա, երեք մարդ զոհվել է տեղում, 13-ը՝ վիրավորվել: Կասկածյալը փախուստի է դիմել հանցագործության վայրից, իսկ Քրիստոֆ Կաստաները դեռ մինչև կեսգիշեր ժամանել է Ստրասբուրգ, հայտարարել է նրա հետախուզման և Սուրբծննդյան տոնավաճառներում անվտանգության միջոցների ուժեղացման միջոցառումների ձեռնարկման մասին, ինչպես նաև հայտարարել է, որ հասարակական կարգի պահպանման «Պահակախումբ» գործողությանը ներգրավված զինծառայողները երկու անգամ կրակ են բացել հանցագործի վրա[18]:

Հասարակական մեծ արձագանք է ստացել 2019 թվականի հուլիսի 29-ին Սթիվ Մայո Կանիսոյի մարմնի հայտնաբերումը, որն անհայտ կորել էր 2019 թվականի հունիսի 22-ին Նանտի երաժշտական փառատոնում ոստիկանական գործողության ժամանակ: Հուլիսի 30-ին մամուլի առջև ելույթ ունենալով՝ փաստաբան Մե Սեսիլ դե Օլիվեյրան հավանություն է տվել վարչապետ Ֆիլիպի ելույթին, որը հանցագործության բացահայտումը համարել է պետական կարևորության գործ, բայց պահանջել է սպասել ազգային ոստիկանության գլխավոր տեսչության պաշտոնական հաշվետվությանը՝ երիտասար մարդու մահվանը ոստիկանների մասնակցության վերաբերյալ[19]: Նույն օրը հրապարակված Գիտական մանկավարժության պետական ինստիտուտ-ի եզրակացությունների համաձայն՝ հունիսի 22-ի գիշերը 24 ոստիկաններից բաղկացած խումբը ժամանել է երաժշտական փառատոնի՝ առավոտյան ժամը 4-ից հետո սարքի անջատմանը հասնելու նպատակով, որի համար կազմակերպիչները թույլտվություն են ստացել: Անկարգություններ են տեղի ունեցել, որոնց ընթացքում մի քանի մարդ ընկել է Լուար գետը, սակայն հետաքննությունը նաև վկայություններ է ստացել գետի մեջ մարդկանց ընկնելու մասին և մինչև ոստիկանության միջամտությունը: Արդյունքում փաստաթուղթն արձանագրում է Կանիսոյի մահվան և ոստիկանության գործողությունների միջև անմիջական պատճառահետևանքային կապի ապացույցների բացակայությունը[20]:

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Երեք որդիներից կրտսերը, որը Շարանտայում հարուստ ընտանիքից է, կադրային զինվորական է, ֆրանսիական պատերազմների վետերան է Հնդկաչինում և Ալժիրում: 17 տարեկանում Քրիստոֆ Կաստաները հեռացել է տնից և ինքնուրույն կյանք սկսել: Ամուսնացած է բանկային ծառայողի հետ, երկու դուստրերի հայր է[21]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Sycomore / Assemblée nationale
  2. 2,0 2,1 (unspecified title) — 2019.
  3. 3,0 3,1 Munzinger-Archiv — 1913.
  4. Helix Consulting LLC։ «В правительстве Франции сменились четыре министра - aysor.am - Горячие новости из Армении» (անգլերեն)։ www.aysor.am։ Վերցված է 2018-10-17 
  5. «Christophe Castaner»։ Sa bio (ֆրանսերեն)։ Voici։ Վերցված է 2017-09-16 
  6. «Résultats des élections législatives 2012 Alpes-de-Haute-Provence - 2ème circonscription» (ֆրանսերեն)։ L’Express։ Վերցված է 2017-09-17 
  7. «Gouvernement Édouard Philippe : qui sont les ministres de Macron» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ 2017-05-17։ Վերցված է 2017-09-17 
  8. «Législatives 2017 : Christophe Castaner réélu député dans les Alpes-de-Haute-Provence» (ֆրանսերեն)։ Le Parisien։ 2017-06-18։ Վերցված է 2017-09-17 
  9. «Remaniement : qui sont les ministres du gouvernement «Philippe II»» (ֆրանսերեն)։ Le Figaro։ 2017-06-21։ Վերցված է 2017-09-17 
  10. «Christophe Castaner choisi par Macron pour prendre la direction de La République en marche» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ 2017-10-25։ Վերցված է 2017-10-25 
  11. «Christophe Castaner élu à la tête de La République en marche» (ֆրանսերեն)։ Le Monde։ 2017-11-18։ Վերցված է 2017-11-18 
  12. Martin Planques (2017-11-24)։ «Remaniement : qui est Benjamin Griveaux, le nouveau porte-parole du gouvernement ?» (ֆրանսերեն)։ RTL։ Վերցված է 2017-11-25 
  13. «Remaniement : Castaner à l’intérieur, Guillaume à l’agriculture, Riester à la culture…» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ 2018-10-16։ Վերցված է 2018-10-16 
  14. «Philippe Grangeon assurera l'intérim à la direction de LREM» (ֆրանսերեն)։ Huffington Post։ 2018-10-19։ Վերցված է 2018-2018-10-20 
  15. «« Gilets jaunes » : après les violences du 1er décembre, le gouvernement face à une crise majeure» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ 2018-12-02։ Վերցված է 2018-12-02 
  16. «A Mantes-la-Jolie, des images choquantes de lycéens interpellés par la police» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ 2018-12-07։ Վերցված է 2018-12-09 
  17. «Castaner réagit à l’interpellation des lycéens à Mantes-la-Jolie» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ 2018-12-07։ Վերցված է 2018-12-09 
  18. Arthur Berdah, Mathilde Siraud (2018-12-12)։ «Fusillade à Strasbourg : Castaner annonce que la France passe en «urgence attentat»» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ Վերցված է 2018-12-12 
  19. «Mort de Steve: l'avocate de la famille évoque une «affaire d'État»» (ֆրանսերեն)։ le Figaro։ 2019-07-31։ Վերցված է 2019-07-31 
  20. Nicolas Chapuis et Yan Gauchard (2019-07-31)։ «Mort de Steve Maia Caniço à Nantes : ce que dit le rapport de l’IGPN» (ֆրանսերեն)։ le Monde։ Վերցված է 2019-07-31 
  21. Guillaume Gendron (2017-09-18)։ «Christophe Castaner : l’enjoliveur» (ֆրանսերեն)։ Liberation։ Վերցված է 2017-11-23 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]