Քեմալ Քըլըչդարօղլու

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Քեմալ Քըլըչդարօղլու
Kemal Kilicdaroglu.png
 
Կուսակցություն՝ Հանրապետական ժողովրդավարական կուսակցություն
Կրթություն՝ Գազի համալսարան
Մասնագիտություն՝ տնտեսագետ և քաղաքական գործիչ
Դավանանք Alevi?[1]
Ծննդյան օր դեկտեմբերի 17, 1948(1948-12-17)[2] (70 տարեկան)
Ծննդավայր Նազըմիյե, Թունջելի, Թուրքիա
Քաղաքացիություն Flag of Turkey.svg Թուրքիա
 
Կայք՝ kemalkilicdaroglu.com
 
Ինքնագիր Kemal Kılıçdaroğlu signature.png
 
Պարգևներ

honorary doctor of the Xinjiang University?

Քեմալ Քըլըչդարօղլու (թուրք.՝ Kemal Kılıçdaroğlu, դեկտեմբերի 17, 1948(1948-12-17)[2], Նազըմիյե, Թունջելի, Թուրքիա), թուրք քաղաքական գործիչ, 2010 թվականի մայիսից Ազգային հանրապետական կուսակցության առաջնորդը: Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովի առաջնորդ:

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Քեմալ Քըլըչդարօղլուն ծնվել է 1948 թվականի Դերսիմի նահանգի Նազըմիյե գյուղական համայնքում: 1971 թվականին ավարտել է Գազի համալսարանը: Այնուհետև վերապատրաստվել է Ֆրանսիայում: 1983 թվականին ստացել է նշանակում Եկամուտների կառավարման վարչությունում, որտեղ աշխատել է բաժնի ղեկավարից մինչև գլխավոր տնօրենի տեղակալ[3]:

1991 թվականին նշանակվել է ՓՄՁ-ների ֆոնդի գլխավոր տնօրեն: 1992 թվականին նշանակում է ստացել Թուրքիայի սոցիալական ապահովագրության ֆոնդում, այնուհետ աշխատել է նաև Թուրքիայի աշխատանքի և սոցիալական պաշտպանության նախարարի օգնական: 1994 թվականին «Ekonomik Trend» ամսագիրը նրան ճանաչել է «տարվա պետական աշխատող»: 1999 թվականին անցել է թոշակի:

Ղեկավարել է ստվերային տնտեսության դեմ պայքարի խորհուրդը: Դասավանդել է Հաջջեթեփեյի համալսարանում, զբաղեցրել է «Türkiye İş Bankası»-ի ղեկավար խորհրդի անդամի պաշտոնը:

Թուրքիայի Ազգային մեծ ժողովի 22-րդ գումարման ընտրությունների ժամանակ ընտրվել է խորհրդարանի անդամ Ստամբուլից: Զբաղեցնելով Ազգային հանրապետական կուսակցությունում կենտրոնական նշանակության պաշտոն վերընտրվել է պատգամավոր 2007 թվականին:

2009 թվականին պայքարել է Ստամբուլի քաղաքապետի պաշտոնի համար՝ հավաքելով ձայների 36,8 %-ը[4]:

Դենիզ Բայկալի հրաժարականից հետո ընտրվել է ԺՀԿ-ի առաջնորդ: Նրա օգտին քվեարկել են 1250 պատվիրակներից 1246-ը, ինչ ռեկորդային էր ԺՀԿ-ի պատմության մեջ[5]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]