Փարիզյան համախտանիշ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Փարիզյան համախտանիշ (ֆր.՝ Syndrome de Paris, ճապ.՝ パリ症候群), հոգեկան խանգարում Ֆրանսիա այցելող զբոսաշրջիկների, հատկապես ճապոնացիների մոտ: Հայտնաբերվել է 1986 թվականին Ֆրանսիայում աշխատող հոգեբույժ Հիրոակի Օթոյի կողմից[1]: Բնույթով նման է Ստենդալի և Երուսաղեմի համախտնիշներին:

Յուրաքանչյուր տարի ոչ պակաս քան 12 ճապոնացի տուրիստներ դիմում են հոգեբանի օգնությանը՝ Ֆրանսիայի մայրաքաղաք այցելելուց հետո: Տուժածների մի մասը կարծում է, որ իրենց խանգարման պատճառը տեղացիների անհյուրընկալ վերաբերունքն է: Այցելուների երկու երրորդի կարգավիճակը բարելավվում է մի քանի սեանսներից հետո: Միաժամանակ մնացած մասը կարիք են ունենում բուժման երկար կուրսերի և սովորաբար ստանում են ամենաուժեղ հոգեգարության ախտորոշում:

«Ինչպես պարզվել է, ճապոնացի զբոսաշրջիկները հոգեպես պատրաստ չեն այցելել այնպիսի քաղաքներ, որոնցից է Փարիզը: Նրանք գնում են, հուսալով հյուրընկալություն, սակայն հանդիպում են կատարյալ հակադրության: Նրանց նյարդերը տանել չեն կարողանում այդպիսի ճնշումը», - բացատրում է հոգեբան Էրվ Բենհամոուն[2].:

Ճապոնական խանութներում հաճախորդը արքա է, այն ժամանակ, երբ Փարիզում վաճառողները նրանց նույնիսկ ուշադրություն չեն դարձնում: Հասարակական տրանսպորտում մարդիկ կոպիտ և անբարեհամբույր են, իսկ փողոցային գողությունները կրակի վրա յուղ են լցնում: «Մեզ համար Փարիզը երազանքների քաղաք է: Բոլոր ֆրանսիացիները գեղեցիկ և նրբագեղ են: Բայց երբ մենք հանդիպում ենք նրանց դեմ առ դեմ, հասկանում ենք, որ խորապես սխալվել ենք: Մենք սարսափելի տարբեր ենք, ինչպես բնավորությամբ, այնպես էլ կյանքին նայելու տեսանկյունով»,- բողոքում է տուժածներից մեկը[2]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]