Վլադիմիր Ֆոկ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վլադիմիր Ֆոկ
Ծնվել է դեկտեմբերի 22, 1898(1898-12-22)[1][2]
Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն[3][4][5][6]
Մահացել է դեկտեմբերի 27, 1974(1974-12-27)[3][7][8][9][1][2] (76 տարեկանում)
Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ[3][5][10][11]
Գերեզման Կոմարովոյի գերեզմանատուն
Բնակության վայր(եր) Ռուսաստան և Լենինգրադ
Քաղաքացիություն Flag of Russia.svg Ռուսական կայսրություն
Flag of the Soviet Union.svg ԽՍՀՄ
Մասնագիտություն ֆիզիկոս և համալսարանի պրոֆեսոր
Հաստատություն(ներ) Vavilov State Optical Institute, Ա. Ֆ. Իոֆեի անվան ֆիզիկա-տեխնիկական ինստիտուտ, Սանկտ Պետերբուրգի համալսարան, Պ․ Ն․ Լեբեդևի անվ, ֆիզիկայի ինստիտուտ և Ֆիզիկական խնդիրների ինստիտուտ
Գործունեության ոլորտ տեսական ֆիզիկա
Անդամակցություն Բեռլինի գիտությունների ակադեմիա, Ռուսաստանի գիտությունների ակադեմիա, ԽՍՀՄ գիտությունների ակադեմիա և International Academy of Quantum Molecular Science
Ալմա մատեր Սանկտ Պետերբուրգի համալսարանի ֆիզիկամաթեմատիկական ֆակուլտետ
Գիտական աստիճան ֆիզիկամաթեմատիկական գիտությունների դոկտոր
Գիտական ղեկավար Vladimir Arnold
Եղել է գիտական ղեկավար Aleksandr Aleksandrov
Հայտնի աշակերտներ Aleksandr Aleksandrov, Fiodar Fiodaraŭ, Q4350519?, Yuri Yappa և Olga Bazilevskaya
Պարգևներ Ստալինյան մրցանակ Լենինի շքանշան Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս Աշխատանքային Կարմիր դրոշի շքանշան «Լենինգրադի պաշտպանության համար» մեդալ Հելմհոլցի մեդալ «Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ Անձնվեր աշխատանքի համար» մեդալ և Լենինյան մրցանակ
Հայր Alexander Alexandrovich Fock
Vladimir Alexandrovich Fock Վիքիպահեստում

Վլադիմիր Ալեքսանդրովիչ Ֆոկ (ռուս.՝ Влади́мир Алекса́ндрович Фок, դեկտեմբերի 22, 1898(1898-12-22)[1][2], Սանկտ Պետերբուրգ, Ռուսական կայսրություն[3][4][5][6] - դեկտեմբերի 27, 1974(1974-12-27)[3][7][8][9][1][2], Լենինգրադ, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ[3][5][10][11]), խորհրդային ֆիզիկոս, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս (1939), սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1968)։

1922 թվականին ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի պետական համալսարանը և աշխատանքի անցել նույն համալսարանում (1932-ից՝ պրոֆեսոր)։ 1919–23-ին և 1928–41-ին աշխատել է Օպտիկայի պետական ինստիտում, 1924–36-ին՝ Լենինգրադի ֆիզիկատեխնիկական ինստիտուում, 1934–41-ին և 1944–1953-ին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ ֆիզիկայի ինստիտուտում, 1954–64–ին՝ ԽՍՀՄ ԳԱ ֆիզիկական պրոբլեմների ինստիտուտում։

Աշխատանքները վերաբերում են քվանտային մեխանիկային, քվանտային էլեկտրադինամիկային, դաշտի քվանտային տեսությանը, բազմաէլեկտրոն համակարգերի տեսությանը, ձգողության տեսությանը, ռադիոֆիզիկային, մաթեմատիկական ֆիզիկային, ֆիզիկայի փիլիսոփայությանը և մեթոդաբանական հարցերին։ Մեխանիկային վերաբերող հետազոտությունների ամենակարևոր արդյունքը առաձգականության տեսության հարթ խնդրի լուծումն էր՝ Ֆրեդհոլմի ինտեգրալ հավասարումների օգնությամբ։ 1926 թվականին ընդհանրացրել է քվանտային մեխանիկայի ալիքային հավասարումը մագնիսական դաշտի համար, առաջինը ապացուցել նրա գրադիենտային ինվարիանտությունը և ստացել ռելյատիվիստական սկալյար հավասարում՝ Կլայն-Գորդոնի հավասարում։

1930 թվականին մշակել է, այսպես կոչված, ինքնահամաձայնեցված դաշտի մեթոդը (կոչվում է նաև Հարտրի–Ֆոկի մեթոդ)։ Դաշտի քվանտային տեսության համար էական նշանակություն են ունեցել երկրորդային քվանտացման և քվանտային էլեկտրադինամիկային նվիրված աշխատանքները։ 1934 թվականին մշակել է ֆունկցիոնալների մեթոդը փոփոխական թվով համակարգերի տեսության հավար։ Արտածել է մարմինների համակարգի շարժման մոտավոր հավասարումները էյնշտեյնի ձգողության տեսության շրջանակներում։

Կատարել է ռադիոալիքների տարածման տեսությանը վերաբերող մի շարք հիմնարար հետազոտություններ (ԽՍՀՄ պետական մրցանակ, 1946, Լենինյան մրցանակ (I960)։ Պարգևատրվել է Լենինի 4 շքանշանով։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]