Վիկտոր Էմանուիլ III-ի անվան ազգային գրադարան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Վիկտոր Էմանուիլ III-ի անվան ազգային գրադարան
NaplesDioscuridesMandrake.jpg
ԵրկիրFlag of Italy.svg Իտալիա
Տեսակհանրային գրադարան, պետական հանրային գրադարան և անշարժ գույք
Հիմնվել է1804
ՏեղադրությունՆեապոլ
Հասցեpiazza Plebiscito, 1 - Napoli[1]
Անվանված էՎիկտոր Էմանուիլ III
Այլ տվյալներ
Կայքbnnonline.it
Կոորդինատներ: 40°50′10.284000100007″ հս․ լ. 14°14′58.416000100002″ ավ. ե. / 40.83619000002777710° հս․. լ. 14.24956000002777756° ավ. ե. / 40.83619000002777710; 14.24956000002777756 և Կոորդինատներ: 40°50′10.284000100007″ հս․ լ. 14°14′58.808400100003″ ավ. ե. / 40.83619000002777710° հս․. լ. 14.24966900002777948° ավ. ե. / 40.83619000002777710; 14.24966900002777948{{#coordinates:}}: cannot have more than one primary tag per page[1]

Վիկտոր Էմանուիլ III-ի անվան ազգային գրադարան (իտալ.՝ Biblioteca Nazionale Vittorio Emanuele III), ազգային գրադարան Իտալիայում: Տեղակայված է Նեապոլի Պլեբիսիտո 1 հրապարակում գտնվող թագավորական պալատում, մուտքը՝ Տրիեստե ե Տրենտո հրապարակից (piazza Trieste e Trento): Այն հիմնադրել և ղեկավարում է Գրադարանային ժառանգության գլխավոր խորհուրդը (Direzione Generale per i Beni Librari) և Իտալիայի մշակութային ժառանգության և տուրիզմի նախարարությունը (Ministero per i Beni e le Attività Culturali):

Քանակական առումով Իտալիայի երրորդ խոշորագույն գրադարանն է Հռոմի և Ֆլորենցիայի ազգային կենտրոնական գրադարաններից հետո: Ունի 1480747 տպագիր գրականություն, 319187 բրոշյուրներ, 18415 ձեռագրեր, ավելի քան 8000 պարբերականներ, 4500 ինկունաբուլաներ, 1800 Հերկուլանում պապիրուսներ[2]:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրադարանը հիմնադրվել 18-րդ դարի վերջում «Palazzo degli Studi» պալատում, որտեղ այժմ տեղակայված է Նեապոլի ազգային հնագիտական թանգարանը: Հանրության համար թանգարանը բացվել է 1804 թվականին որպես Նեապոլի թագավորական գրադարան (իտալ.՝ Reale Biblioteca di Napoli1816 թվականին դառնալով Բուրբոնների թագավորական գրադարան (իտալ.՝ Reale Biblioteca Borbonica): Գրադարանի հավաքածուն համալրվել է վերացված կրոնական կառույցներից և առգրավված մասնավոր հավաքածուներից: Իտալիայի միավորումից հետո 1860 թվականից կրում է ներկայիս անվանումը:

1910 թվականին գրադարանում ստեղծվել է Հերկուլանում պապիրուսների բաժինը (իտալ.՝ Officina dei papiri ercolanensi). մի արհեստանոց, որը հիմանդրել է Կառլո դե Բուրբոնը՝ պահպանելու Հերկուլանումի պեղումների ժամանակ հայտնաբերված պապիրուսները:

Երկար բանավեճերից հետո Բենեդետտո Կրոչեի առաջարկությամբ և ջանքերով գրադարանը տեղափոխվել է իր ներկայիս վայրը՝ թագավորական պալատը, որը գրադարանին է տրամադրել Վիկտոր Էմանուիլ III, ում անունով էլ կոչվում է գրադարանը: Տեղափոխվելուց հետո գրադարանի հավաքածուն համալրվել է նեապոլյան գրադարանների արժեքավոր նյութերով, այդ թվում Brancacciana գրադարանի (հիմնադրվել է Հռոմում, կարդինալ Ֆրանչեսկո Մարիա Բրանկաչոյի կողմից 17-րդ դարի առաջին կեսերին, Նեապոլ տեղափոխվելով՝ դարձել է Նեապոլի առաջին հանրային գրադարանը):

Գրադարանը տուժել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքում գերմանական և դաշնակից ուժերի կողմից Նեապոլի գրավման ժամանակ (հրկիզվել է գերմանացիների կողմից), թեև առավել թանկարժեք ձեռագրերը տեղափոխվել են անվտանգ վայրեր և այնտեղ մնացել մինչև գրադարանը վերաբացվել է 1945 թվականին: 1980 թվականին գրադարանի շենքի թևը լրջորեն վնասվել է երկրաշարժից, և գրադարանի գույքը տեղափոխվել է շենքի այլ հատված:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Արտաքին աղբյուրներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]