Սիրիական ճգնաժամ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից


Սիրիական ճգնաժամ
Արաբական գարուն
Պատկերներ Սիրիական ճգնաժամից
Թվական 2011 թ. Մարտի 15 - Շարունակվում է
Վայր Սիրիա և հարակից շրջաններ
Արդյունք շարունակվում է (Փետրվարի 27-ից գործում է հրադադար)
Հակառակորդներ
Սիրիա Սիրիա
  • Սիրիայի բանակ
  • Սիրիայի ազգային պաշտպանություն
  • Լիբանան Հեզբոլլահ

Իրան Իրան

Ռուսաստան Ռուսաստան

Օժանդակություն

Հյուսիսային Կորեա Հյուսիսային Կորեա

Իրաք Իրաք

Վենեսուելա Վենեսուելա

Ընդդիմություն
  • Ազատ բանակ
  • Ալ-Նուսրա
  • Իսլամական ճակատ
Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետություն Իրաքի և Լևանտի իսլամական պետություն Կոալիցիոն ուժեր (ԱՄՆ, Մեծ Բրիտանիա, Ավստրալիա, Կանադա, Հորդանան, Թուրքիա, Կատար, Սաուդյան Արաբիա)[1][2][3]

Սիրիական ճգնաժամ (արաբ․՝ الحرب الأهلية السورية‎‎), ռազմական հակամարտություն Սիրիայի օրինական իշխանությունների, նրանց սատարող Սիրիայի Զինված ուժերի, դաշնակիցների (Հզբոլահ և այլն) և իրենց Սիրիայի ընդդիմություն հռչակած Սիրիայի ազատ բանակի, Ալ Քաիդայի Սիրիական խմբավորումների, Կատարի, Սաուդյան Արաբիայի, Թուրքիայի,[4] ԱՄՆ–ի[5][6] ու Եվրոպական մի շարք երկրների[7] կողմից ռազմական ու ֆինանսական աջակցություն ստացող ահաբեկչական կազմակերպությունների (Ալ Նուսրա[8] և այլն) միջև։ Պատերազմը սկսվել է 2011 թվականի Մարտի 15-ին ու դեռ շարունակվում է։ 2016 թվականի Փետրվարի 27-ից գործում է հրադադար, որին չեն վերաբերվում Իսլամական պետությունը, Ալ-նուսրան և բոլոր այն խմբավորումները, որոնք ՄԱԿ-ի կողմից ճանաչվել են ահաբեկչական։

Քաղաքացիական պատերազմը[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ընդդիմադիր ուժերի պառակտում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2013 թվականի սեպտեմբերին հակամարտություն է սկսվում ընդդիմության ուժերի միջև։ 2014 թվականի Հունվարի 3-ին Ազատ բանակը հարձակում է սկսում Իսլամական Պետության դեմ (Իսլամական Պետությունը զինված կազմակերպություն է)։ Հենց այս իրադարձությունից հետո պատերազմում ստեղծվում է նոր կողմ։ Պատերազմում արդեն մասնակցում էին 4 խմբավորումներ (ընդդիմություն, քրդեր, կառավարություն, Իսլամական Պետություն)։

Պատերազմի քարտեզը ու հակամարտող կողմերը (2014 թվական օգոստոս ամիս). կարմիրով նշվածը այն տարածքներն են, որոնք գտնվում են կառավարության հսկողության ներքո, կանաչը՝ ընդդիմություն, սեվը՝ Իսլամական Պետություն, դեղինը՝ քրդեր

Իսլամական Պետության նպատակն է՝ հաստատել իսլամական կարգեր Սիրիայում ու Իրաքում։‌[փա՞ստ]

2014 թվականի նախագահական ընտրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2014 թվականի հունիսի 3-ին տեղի ունեցավ նախագահական ընտրություններ։ Ըստ Սիրիայի ներքին նախարարության՝ ընտրություններին մասնակցեց 16 միլիոն մարդ։ Մի քանի տասնյակ հազար մարդ մասնակցեց ընտրություններին Սիրիայից դուրս։ Ընտրատարածքներ ստեղծվեցին Սիրիայից դուրս, որպեսզի ընտրություններին մասնակցեն նաև փախստականները։ Սիրիայի տարածքի այն հատվածը, որը այդ ժամանակ, գտնվում էր ընդդիմության ու Իսլամական Պետության հսկողության ներքո, տեղի չունեցավ ընտրություններ։ Բաշար ալ-Ասադը հաղթեց ընտրությունները՝ հավաքելով ձայների 88,7 տոկոսը։ Ընդդիմադիրները ընտրություններին խոչընդոտեցին, որի արդյունքում զոհվեց 12 մարդ։

Հակամարտող ուժերի նկարագիր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիրիայի կառավարություն և դաշնակից ուժեր[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Իրան[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Սիրիական պատերազմի սկզբից Իրանը տարբեր տեսակի օգնություն է ցուցաբերում Սիրիային, այդ թվում մարդասիրական, ֆինանսական և ռազմական։ Իսլամական Հեղափոխության Պահապանների կորպուսի հազարավոր զինծառայողներ կռվում են Սիրիայի զինված ուժերի կազմում։

Հեզբոլլահ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Լիբանանում մեծ ազդեցություն ունեցող[9] Հեզբոլլահ ռազմաքաղաքական կազմակերպության հազարավոր մարտիկներ Սիրիայի զինված ուժերի կազմում մասնակցում են Սիրիական պատերազմին։[10]

Ընդդիմադիր ռազմաքաղաքական խմբավորումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Ազատ բանակ»[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

«Ազատ բանակի» զինյալները

Ազատ բանակը կազմավորվել է 2011 թվականի հուլիսի 29–ին, երբ Սիրիայի զինված ուժերից դասալքված Ռիյադ ալ—Ասադը ու մի քանի այլ զինվորականներ հանդես եկան տեսաելույթով, որի ընթացքում կոչ արեցին Սիրիայի զինված ուժերի զինծառայողներին միանալ իրենց և կռվել Սիրիայի օրինական իշխանությունների դեմ։[11]։ Տարբեր տվյալների համաձայն՝ այս ռազմական կազմակերպությունը ունի շուրջ 80000 զինյալ, որոնց մեծ մասը Սիրիա են ժամանել այլ երկրներից, հիմնականում Թուրքիայի տարածքով։[12] Խմբավորմանը բացահայտ և գաղտնի ֆինանսական, ռազմական ու այլ տեսակի աջակցություն է տրամադրում ԱՄՆ–ն,[13][14] Թուրքիան,[14][15] Եվրոպական երկրները,[14], Սաուդյան Արաբիան, Կատարը, Քուվեյթը և այլն։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]