Սեմյոն Ռեզենկին

Սեմյոն Ռեզենկին; ուկրաիներեն՝ Резенкін Семен Зіновійович
Քաղաքացիությունը	ԽՍՀՄ և Ուկրաինա
Ծննդյան ամսաթիվ	մարտի 4, 1925
Ծննդավայր	Խարկով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ
Մահվան ամսաթիվ	նոյեմբերի 11, 2009 (84 տարեկան)
Մահվան վայր	Խարկով, Ուկրաինա
Պարգևներ Judge of the All-Union category? և

Սեմյոն Զինովևիչ Ռեզենկին (ուկրաիներեն՝ Семен Зіновійович Резенкін, մարտի 4, 1925(1925-03-04), Խարկով, Ուկրաինական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ - նոյեմբերի 11, 2009(2009-11-11), Խարկով, Ուկրաինա), խորհրդային մրցավար, ֆուտբոլիստ և մարզիչ։ Համամիութենական կարգի մրցավար, որպես գլխավոր մրցավար անցկացրել է Բարձրագույն լիգայի 23 խաղ։ Մասնակցել է «Արսենալ (Խարկով)» ֆուտբոլային ակումբի ստեղծմանը։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից, պարգևատրվել է մարտական շքանշաններով։

Կենսագրություն

Ֆուտբոլ սկսել է խաղալ խարկովյան «Սպարտակում», 1930-ականների կեսերին հանդես է եկել նրա պատանեկան թիմում^[1]։

Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին եղել է Տ-34 տանկի անձնակազմի հրաձիգ-ռադիստ։ Մարտնչել է Տափաստանային և 1-ին Ուկրաինական ռազմաճակատների կազմում։ Պատերազմի ժամանակ երկու անգամ վիրավորվել է։ Ավարտել է պատերազմը Պրահայի մոտ 1945 թվականի մայիսին^[2]։

Հետպատերազմյան տարիներին հանդես է եկել Ստալինսկի «Մետալուրգ Վոստոկի», Խարկովի «Լոկոմոտիվի» և «Սպարտակի» կազմում, եղել է վերջինիս ավագը^[3]։

1953 թվականից սկսել է վարել ԽՍՀՄ առաջնության հանդիպումները։ 1954 թվականի սեպտեմբերի 7-ին նորամուտը նշել է որպես գլխավոր մրցավար։ 1958 թվականին ԽՍՀՄ գավաթի խաղարկության ժամանակ Պոլտավայում տեղի «Կոլխոզնիկի» և Դնեպրոպետրովսկի «Մետալուրգի» միջև տեղի ունեցավ ծեծկռտուք։ Այն բանից հետո, երբ լրացուցիչ ժամանակում մրցավար Ռեզենկինը հեռացրեց դաշտից տանտերերի խաղացող Վ. Կազանկինին, ամբոխի մեջ վրդովմունք սկսվեց։ Երկրպագուները կարծում էին, որ պետք է հեռացնել նաև «Մետալուրգի» խաղացողին։ Ամենամոլիները սկսեցին մրցավարի նկատմամբ հաշվեհարդարի կոչեր անել։ Նրանց աջակցեց ամբոխը, և մրցավարի ու դնեպրոպետրովսկցիների վրա քարեր թափվեցին, վնասվեց նաև հյուրերի ավտոբուսը։ Մրցավարի գործողությունները քննարկվել են Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցության Պոլտավայի մարզային կոմիտեի բյուրոյում։ Նշվել է, որ Ռեզենկինը շատ սխալներ է թույլ տվել, կոպտել, եզրային մրցավարների նկատմամբ դրսևորել հանդուգն պահվածք։ Որոշվել է այլևս Խարկովի մրցավարներին չհրավիրել Պոլտավայում կայանալիք խաղերին^[4]։

1961 թվականի նոյեմբերի 18-ին Ռեզենկինը դարձել է համամիութենական կարգի մրցավար։ Ներառվել է Ուկրաինական ԽՍՀ լավագույն ֆուտբոլային մրցավարների ցուցակում 1961 թվականի արդյունքներով^[5]։ 22 մրցաշրջանի ընթացքում սպասարկել է ԽՍՀՄ առաջնության և գավաթի խաղերը։ Որպես գլխավոր մրցավար անցկացրել է 51 հանդիպում, իսկ 72 խաղում եղել է եզրային մրցավար^[6]։

Կարիերան որպես մրցավար ավարտելուց հետո 27 տարի եղել է Խարկով քաղաքի մրցավարների կոլեգիայի նախագահը։ Մրցավարական կարիերային զուգահեռ՝ 1954 թվականից աշխատել է որպես Խարկովի «Սպարտակի» մարզիչ^[3]։

1987 թվականից աշխատել է «Սպարտակ» մարզադպրոցի տնօրենի տեղակալ, իսկ 1996 թվականից զբաղեցրել է «Սպարտակ» մարզադաշտի և «Ակվարենա» մարզահամալիրին կից ֆուտբոլի մարզադպրոցի տնօրենի պաշտոնը^[3]։

Եղել է «Արսենալ» ֆուտբոլային ակումբի հիմնադիրներից մեկը, որի համար «Սպարտակ» մարզադաշտը դարձել է տնային մարզադաշտ, իսկ մանկապատանեկան մարզադպրոցը՝ ֆուտբոլային ակադեմիայի հիմքը։ Դեմ է արտահայտվել թիմի նոր անվանմանը՝ համարելով, որ պետք է պահպանել ավանդականը՝ «Սպարտակը»^[7]։

Խարկովում հիմնադրվել է Ռեզենկինի գավաթը, որը խաղարկվում է վետերանների միջև^[8]։

Պարգևներ

Մարտական ծառայությունների համար պարգևատրվել է «Գվարդիա» կրծքանշանով, Կարմիր աստղի շքանշանով, Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի շքանշանով և մեդալներով^[9]։

1985 թվականի նոյեմբերի 6-ին պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի 1-ին աստիճանի շքանշանով՝ ի պատիվ Հայրենական մեծ պատերազմում խորհրդային ժողովրդի հաղթանակի 40-ամյակի:

2004 թվականին պարգևատրվել է Ուկրաինայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի պատվավոր նշանով՝ «Ծառայությունների համար» մեդալով^[3]։

2008 թվականին պարգևատրվել է Ուկրաինայի Գերագույն ռադայի պատվոգրով^[10]։

Ծանոթագրություններ

↑ Грот, 2008, էջ 104
↑ Грот, 2000, էջ 37
↑ ^3,0 ^3,1 ^3,2 ^3,3 Борисович, 2009
↑ Баишев, 2016, էջ 171—172
↑ «Із далекого 1957-го» (ուկրաիներեն). upl.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մայիսի 17-ին. Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 17-ին.
↑ «Резенкин Семён Зиновьевич, 04.03.1925, футбольный арбитр судья». footballfacts.ru. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 31-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 13-ին.
↑ Бадян, 2008, էջ 37
↑ «Положение Кубок Резенкина С.З». Федерація футболу міста Харкова. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 12-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 10-ին.
↑ Грот, 2008, էջ 151
↑ «Ряд ветеранов харьковского футбола награждены Почетными грамотами Верховной Рады». Status Quo. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 10-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 1-ին.

Գրականություն

Бадян А. Арсенал 1998—2008. Десять лет пути. — Харьков : ФК «Арсенал», 2008. — 128 с.
Баишев Н. И. Спортизация советской провинциальной повседневности в 1930—1960е гг. (на примере Куйбышевской области). — Самара, 2016. — 352 с.
Иван Борисович. Умер футболист Семен Резенкин // Газета ВРЕМЯ. — 2009. — 16 նոյեմբերի.
Грот Ю. И., Олейник М. О. Победители. — Харьков : ХаГИФК, 2000. — 124 с. — 300 экз. — ISBN 966-7500-13-6.
Грот Ю. И. 100 лет харьковскому футболу. — Харьков : Золотые страницы, 2008. — 431 с. — ISBN 9789664000854.

Արտաքին հղումներ

էջը FootballFacts.ru կայքում. Մեջբերվել է 2015 թվականի ապրիլի 13-ին։
պաշտոնական կայքեջը «Металлиста»․ Մեջբերվել է 2015 թվականի ապրիլի 13-ին։
Հայտնի մրցավարը չհասավ մինչև Եվրո-2012-ը. Մեջբերվել է 2015 թվականի ապրիլի 13-ին։

[Грот—2008——104-1] Грот, 2008, էջ 104

[Грот—2000——37-2] Грот, 2000, էջ 37

[Борисович—2009——-3] 3,0 ^3,1 ^3,2 ^3,3 Борисович, 2009

[Баишев—2016——171—172-4] Баишев, 2016, էջ 171—172

[5] «Із далекого 1957-го» (ուկրաիներեն). upl.ua. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ մայիսի 17-ին. Վերցված է 2019 թ․ մայիսի 17-ին.

[6] «Резенкин Семён Зиновьевич, 04.03.1925, футбольный арбитр судья». footballfacts.ru. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ հունվարի 31-ին. Վերցված է 2019 թ․ մարտի 13-ին.

[Бадян—2008——37-7] Бадян, 2008, էջ 37

[8] «Положение Кубок Резенкина С.З». Федерація футболу міста Харкова. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 12-ին. Վերցված է 2019 թ․ փետրվարի 10-ին.

[Грот—2008——151-9] Грот, 2008, էջ 151

[10] «Ряд ветеранов харьковского футбола награждены Почетными грамотами Верховной Рады». Status Quo. Արխիվացված օրիգինալից 2019 թ․ փետրվարի 10-ին. Վերցված է 2018 թ․ փետրվարի 1-ին.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]