Սարիբեկ Մանուկյան

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
HS Disambig.svg Անվան այլ կիրառումների համար տես՝ Մանուկյան (այլ կիրառումներ)
Սարիբեկ Մանուկյան
Ծնվել է փետրվարի 10, 1917({{padleft:1917|4|0}}-{{padleft:2|2|0}}-{{padleft:10|2|0}})
Մահացել է 2002
Ազգություն հայ
Գիտական աստիճան բանասիրական գիտությունների դոկտոր
Մասնագիտություն գրականագետ

Սարիբեկ Մանուկյան (ծնվել է փետրվարի 10-ին, 1917, Երևան - 2002[1]), հայ խորհրդային գրականագետ։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1972)։

Մասնակցել է Հայրենական մեծ պատերազմին։ 1945 թվականին ավարտել է Երևանի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1949 թվականից աշխատել է ՀԽՍՀ ԳԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում։ Հրատարակել է «Գեղամ Սարյան» (1954), «ժողովուրդների բարեկամության արտացոլումը սովետահայ գրականության մեջ» (1956), «Վահան Թոթովենց» (1959), «Պերճ Պռոյան» (1964), «Լեոն Բաշալյան» (1969), «Հակոբ Հակոբյան» (1975) աշխատությունները։ Մասնակցել է «Հայ նոր գրականության պատմության» (հ. 1-5, 1962-79, ՀԽՍՀ պետական մրցանակ, 1980) ստեղծման գործին։ Պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի II աստիճանի և Կարմիր աստղի շքանշաններով։

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Այս հոդվածի կամ նրա բաժնի որոշակի հատվածի սկզբնական կամ ներկայիս տարբերակը վերցված է Քրիեյթիվ Քոմմոնս Նշում–Համանման տարածում 3.0 (Creative Commons BY-SA 3.0) ազատ թույլատրագրով թողարկված Հայկական սովետական հանրագիտարանից  (հ․ 7, էջ 255 CC-BY-SA-icon-80x15.png