Սառա Վագենկնեխթ

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Սառա Վագենկնեխթ
գերմ.՝ Sahra Wagenknecht
Դիմանկար
Ծնվել էհուլիսի 16, 1969(1969-07-16)[1][2][3][…] (51 տարեկան)
ԾննդավայրԵնա, Gera District, Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն[4]
ՔաղաքացիությունFlag of Germany.svg Գերմանիա
Մայրենի լեզուգերմաներեն
Կրոնքրիստոնեություն
ԿրթությունԵնայի համալսարան, Հումբոլդտի համալսարան և Գրոնինգենի համալսարան
Գիտական աստիճանտնտեսագիտության դոկտոր
Մասնագիտությունքաղաքական գործիչ, տնտեսագետ, ոչ գեղարվեստական գրող և լրագրող
ԱմուսինOskar Lafontaine?[5]
Զբաղեցրած պաշտոններԳերմանական Բունդեսթագի անդամ[2], Գերմանական Բունդեսթագի անդամ[6] և Եվրոպական պարլամենտի պատգամավոր[7]
Քաղաքական կուսակցությունThe Left?
ԱնդամությունCommunist Platform?
Կայքsahra-wagenknecht.de
Sahra Wagenknecht Վիքիպահեստում

Սառա Վագենկնեխթ (գերմ.՝ Sahra Wagenknecht; հուլիսի 16, 1969(1969-07-16)[1][2][3][…], Ենա, Gera District, Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետություն[4])[8], գերմանացի քաղաքական գործիչ, էկոնոմիկայի գիտությունների դոկտոր, լրագրող, Գերմանիայի ձախ կուսակցության անդամ, Բունդեսթագի պատգամավոր, 2004 թվականի հուլիսից մինչև 2009 թվականը եղել է ԵԽ-ի Եվրոպական միացյալ ձախ / ձախ-կանաչ Հյուսիս կուսակցական խմբի պատգամավոր[9], ձախեր կուսակցության ղեկավար (2010-2019):

Մանկություն և երիտասարդություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծնվել է 1969 թվականի հուլիսի 16-ին Ենայում: Մայրը գերմանուհի է, հայրը՝ իրանցի, սովորելով Արևմտյան Գերմանիայում և ունենալով իր մորը այցելելու հնարավորություն, ով այդ ժամանակ գտնվում էր Գերմանիայում, միայն ստանում էր մեկօրյա թույլտվություններ: Մայրը աշխատում էր պետական կազմակերպությունում: Սառան մեծացել է իր տատիկի և պապիկի մոտ՝ Ենային կից գտնվող գյուղում, իսկ 1976 թվականին ուսման սկսելուն պես մոր հետ տեղափոխվել է Արևելյան Գերմանիա[10]:

Գիմնազիայում սովորելու տարիներին եղել է Ազատ գերմանացի երիտասարդների խորհրդի անդամ[10]: 1988 թվականին ավարտել է գիմնազիան: Ավելի վաղ ԳԴՀ-ում պարտադիր զինվորական պատրաստության պարապմունքների ժամանակ հրաժարվել էր սնունդ ընդունել, ինչն ընկալվել էր որպես հացադուլ: Հայտնվել է իշխանության «ուշադրության կենտրոնում»: Չնայած դրան՝ 1989 թվականի մարտին համալրել է Գերմանիայի սոցիալիստական միասնական կուսակցության շարքերը, որպեսզի «համակարգը ներսից թարմացնի»[11]:

Կրթություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1990 թվականից Ենայի համալսարանում և Բեռլինի Հումբոլդտի համալսարանում սովորել է փիլիսոփայություն և գերմանական գրականություն: Որոշ ժամանակ անց թողել է Գերմանիայում թողել է ուսումը և սովորել է Նիդարլանդներում՝ Գրոնինգենի համալսարանում: 1996 թվականին հաջողությամբ ավարել է համալսարանը՝ պաշտպանելով մագիստրոսի կոչումը: Դիպլոմային աշխատանքը նվիրված է եղել Կարլ Մարքսի հեգելականություն հոսքի մեկնաբանմանը[12]:

2005 թվականին սկսել է աշխատել «The Limits of Choice. Saving Decisions and Basic Needs in Developed Countries» թեմայի վրա, որը հաջողությամբ պաշտպանել է 2012 թվականին՝ դառնալով բնագիտության դոկտոր: 2013 թվականին դոկտորական աշխատանքը լույս է տեսել առանձին գրքի տեսքով[13]:

Քաղաքական կարիերա[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1989 թվականի սկզբին անդամակցել է Գերմանիայի սոցիալիստական միասնական կուսակցությանը: 1991 թվականին Գերմանիայի սոցիալիստական միասնական կուսակցության ժողովրդավարական սոցիալիզմի կուսակցության վերակազմավորումից հետո ընտրվել է այդ կուսակցության ազգային կոմիտե, միացել է նրա օրթոդոքս մարքսիստական խմբակցությանը՝ Կոմունիստական քաղաքական ծրագրին:

1998 թվականի դաշնային ընտրություններին Դորտմունդում առաջադրվել է Ժողովրդավարական սոցիալիզմ կուսակցության թեկնածու:

1999 թվականի եվրոպական ընտրություններում Եվրոպական խորհրդարանում ընտրվել է Ժողովրդավարական սոցիալիզմ կուսակցության ներկայացուցիչ, որտեղ եղել է տնտեսական գործերի կոմիտեի, ինչպես նաև եվրոպական-լատինաամերիկյան վեհաժողովի անդամ:

«Աշխատանք և սոցիալական արդարություն. ընտրական այլընտրանք» կուսակցության և 2007 թվականին Ձախ կուսակցության կազմավորման հետ միասին սկսել է պայքարել այդ կուսակցության փոխնախագահի պաշտոնի համար, բայց սկզբում անհաջողություն է կրել՝ նախկին ԳԴՀ-ի հանդեպ ունեցած համակրանքի պատճառով. նրան հրաժարվել են օգնել կուսակցական առաջնորդներ Լոթար Բիսկին և Գրեգոր Գիզին: 2009 թվականի դաշնային ընտրություններում հաղթել է Հյուսիսային Ռեյն-Վեստֆալիայում։ Լինելով Բունդեսթագի պատգամավոր՝ դարձել է լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցության տնտեսական քաղաքականության ներկայացուցիչ։ 2010 թվականի մայիսի 15-ին ընտրվել է լիբերալ-դեմոկրատական կուսակցության փոխնախագահ[14][15]:

2012 թվականից խմբագրել է Neues Deutschland թերթում[16]:

Պնդում էր, որ «Կիևի կառավարության հանգուցային պաշտոնները զբաղված են նացիստներով»[17]:

2019 թվականի նոյեմբերի 12-ին Բունդեսթագում Ամիր Մոհամեդ Ալիի հետ դարձել է կուսակցական խմբակի համանախագահ[18]:

Անձնական կյանք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

1997 թվականին ամուսնացել է լրագրող, ռեժիսոր, գործարար Ռալֆ Թոմաս Նիմայերի հետ:

2011 թվականի նոյեմբերի 12-ին Գերմանիայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության նախկին նախագահ Օսկար Լաֆոնտեն հրապարակավ հայտարարել է, որ Սառայի հետ որոշ ժամանակ եղել են մոտ ընկերներ: Նրանք այդ ժամանակ երկուսով արդեն առանձին էին ապրում իրենց ամուսիններից՝ չնայած Նիմայերն ու Վագենկնեխտը մնացել են ընկերական հարաբերությունների մեջ[19]: Վագենկնեխտի և Նիմայերի ամուսնությունը խզվել է 2013 թվականի մարտին, իսկ 2015 թվականի մարտի 21-ին հայտնի է դարձել, որ դեռևս 2014 թվականի Սուրբ Ծննդից առաջ գաղտնի կնքվել է Վագենկնեխտի և Լաֆոնտենի ամուսնությունը։

Ռուսական մամուլում[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

2015 թվականին Ռուսաստանի Դաշնության կոմունիստական կուսակցությունից պետական դումայի պատգամավոր Վալերի Ռյոշկինը Սառային ուղարկել է Մոսկվայում Հաղթանակի օրը նշելու պաշտոնական հրավեր[20]:

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 Internet Movie Database — 1990.
  2. 2,0 2,1 2,2 Stammdaten aller Abgeordneten des Deutschen Bundestages
  3. 3,0 3,1 FemBio: Банк данных о выдающихся женщинах, Frauerdatenbank
  4. 4,0 4,1 4,2 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library, Austrian National Library Record #119253925 // Общий нормативный контроль (GND) — 2012—2016.
  5. http://www.faz.net/aktuell/gesellschaft/menschen/geheime-hochzeit-oskar-lafontaine-und-sahra-wagenknecht-haben-geheiratet-13497210.html
  6. https://bundeswahlleiter.de/bundestagswahlen/2017/gewaehlte/bund-99/w.html
  7. http://www.europarl.europa.eu/meps/en/28250
  8. Renate Meinhof: Die Linkshaberin. Süddeutche Zeitung. 14 Mai 2010 Портрет Сары Вагенкнехт в нём. газете «Süddeutche Zeitung»(գերմ.)
  9. European Parliament: Sahra Wagenknecht Европарламент: Сара Вагенкнехт(գերմ.)
  10. 10,0 10,1 Günter Gaus im Gespräch mit Sahra Wagenknecht Гюнтер Гаус: Интервью с Сарой Вагенкнехт.(գերմ.)
  11. Bild: H.-J. Vehlewald, F. Solms-Laubach: Michail Gorbatschow und Sahra Wagenknecht im Bild-Streitgespräch: «Grüßen Sie Ihren Freund Lafontaine von mir» Bild: Разговор М. С. Горбачёва с Сарой Вагенкнехт.(գերմ.)
  12. Wagenknecht S. Vom Kopf auf die Füße? Zur Hegelkritik des jungen Marx oder das Problem einer dialektisch-materialistischen Wissenschaftsmethode. — Bonn: Pahl Rugenstein Verlag, 1997. — 200 p. — ISBN 978-3-89144-231-9
  13. Wagenknecht S. The Limits of Choice: Saving Decisions and Basic Needs in Developed Countries. — Campus Verlag, 2013. — 328 p. — ISBN 978-3-593-39916-4
  14. «DIE LINKE hat Fraktionsvorstand gewählt»։ Die Linke im Bundestag (գերմաներեն)։ 2011-11-08։ Արխիվացված է օրիգինալից 2013-12-13-ին։ Վերցված է 2014-06-15 
  15. «Wahl des Parteivorstandes»։ Die Linke (գերմաներեն)։ Վերցված է 2014-06-15 
  16. Neue Kolumne im «nd». Новая колонка в НД.(գերմ.)
  17. Ukraine-Konflikt: Merkel macht Moskau Vorwürfe, «die Welt».
  18. Kevin Hagen (2019-11-12)։ «Aus der Deckung» (գերմաներեն)։ Spiegel։ Վերցված է 2020-05-23 
  19. Токарев С. Левая любовь // Русская Германия / Гл. ред. Б. Фельдман. — B.: ReLine Intermedien und Verlags GmbH, 18 ноября 2011. — № 46.
  20. «Валерий Рашкин направил Саре Вагенкнехт официальное приглашение на празднование 70-летия Победы»։ 2015-04-09 

Արտաքին հղումներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]