Ռուսական ազգայնականություն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search

Ռուսական ազգայնականություն (ռուս.՝ Русский национализм), ռուսական ժողովրի առանձնահատուկ արժեքը հիմնավորող ազգայնականության տեսակ: Ռուսական ազգայնականությունը առաջին անգամ ի հայտ է եկել 18-րդ դարում և սերտորեն կապված է պանսլավիզմի հետ[1]:

Պատմություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուսական կայսրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ազգայնականությունը Ռուսաստանում ծագել է 18-րդ դարի երկրորդ կեսին և կապված է բարձր հասարակության կրթված շերտերի արևմտաևրոպական փիլիսոփայության և քաղաքագիտության ժամանակակից հոսքերի հետ: Ի սկզբանե ռուսների՝ որպես ազգի հետազոտույթամբ զբաղված էր մշակութային և մտավորական էլիտան (հիմնականում՝ ազնվականությունը): Օրինակ, ռուս բանաստղեծ և գրական քննադատ Ալեքսանդր Սումարոկովը Դմիտրի Ինքնակոչ (Дмитрий Самозванец, 1771) իր ողբերգության նախաբանի մեջ ռուսական ազգի հիմքն է անվանում այն, որ ստրուկների բախտաբաժինն է հնազանդությունը, ցարին՝ իշխանությունը, իսկ «հայրենիքի որդիներինը» (այսինքն՝ էլիտայի)՝ պետության մասին հոգսը: Ազգայնականությունը դիտարկվում էր պրիմորդիալիզմի ոգով, ինչը խթանում էր հետաքրքրությունը Ռուսաստանի ակունքի և մշակույթի վերաբերյալ:

Ռուսերենում ազգայնականության հետ կապված հասկացությունների բացակայության պատճառով այդ նման եզրերի փոխարեն երկար ժամանակ օգտագործվում էին ֆրանսերեն հասկացություններ, չնայած դրանք թարգմանելու փորձեր բազմաթիվ անգամ եղել են: Այդպես, ռուս բանաստեղծ և պատմաբան Պյոտր Բյազեմսկին թարգմանում էր ֆրանսերեն nationalité որպես ժողովրդականություն (народность)[2]:

Կայսր Պետրոս Առաջինի գահակալության օրոք Ռուսաստանի հաջողություններն աշխարհում հիացումներ են առաջացրել, և կայսրի աջակիցները եվրոպացիներին բարյացակամորեն նայում են որպես հավասարը հավասարի:

Խորհրդային Միություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Գրականություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]