Ռուդոլֆ Աուգշտայն

Վիքիպեդիայից՝ ազատ հանրագիտարանից
Jump to navigation Jump to search
Ռուդոլֆ Աուգշտայն
գերմ.՝ Rudolf Augstein
Bundesarchiv B 145 Bild-F058375-0003, Freiburg, FDP-Bundesparteitag, Augstein.jpg
Ծնվել էնոյեմբերի 5, 1923(1923-11-05)[1][2][3][4][5][6][7][8]
ԾննդավայրՀաննովեր, Պրուսիայի ազատ պետություն, Վայմարյան Հանրապետություն[9]
Մահացել էնոյեմբերի 7, 2002(2002-11-07)[1][2][3][4][5][6][8] (79 տարեկանում)
Մահվան վայրՀամբուրգ, Գերմանիա[9]
ՔաղաքացիությունFlag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Վայմարյան Հանրապետություն
Flag of Germany (1935–1945).svg Նացիստական Գերմանիա
Flag of Germany.svg Գերմանիայի Ֆեդերատիվ Հանրապետություն
Flag of Germany.svg Գերմանիա
Մայրենի լեզուգերմաներեն
Մասնագիտությունհրատարակիչ, լրագրող, հրապարակախոս և քաղաքական գործիչ
ԱշխատավայրSpiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co. KG?, Hannoversche Allgemeine Zeitung? և Q1980143?
ԱմուսինMaria Carlsson? և Gisela Stelly?
Ծնողներհայր՝ Friedrich Augstein?
Զբաղեցրած պաշտոններԳերմանական Բունդեսթագի անդամ[3]
Քաղաքական կուսակցությունԳերմանիայի ազատ ժողովրդավարական կուսակցություն
Պարգևներ և
մրցանակներ
«Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությանը մատուցած ծառայությունների համար» շքանշանի հրամանատարական խաչ Մամուլի միջազգային ինստուտի մամուլի համաշխարհային ազատության հերոս Ludwig-Börne-Preis? և Մոսկվայի միջազգային հարաբերությունների պետական ինստիտուտի պատվավոր դոկտոր[10]
ԵրեխաներJakob Augstein?, Maria Sabine Augstein? և Franziska Augstein?
Rudolf Augstein Վիքիպահեստում

Ռուդոլֆ Կարլ Աուգշտայն (գերմ.՝ Rudolf Karl Augstein, նոյեմբերի 5, 1923(1923-11-05)[1][2][3][4][5][6][7][8], Հաննովեր, Պրուսիայի ազատ պետություն, Վայմարյան Հանրապետություն[9] - նոյեմբերի 7, 2002(2002-11-07)[1][2][3][4][5][6][8], Համբուրգ, Գերմանիա[9]), գերմանացի ամենահայտնի և հեղինակավոր լրագրողներից մեկը[11], «Շպիգել» (գերմ.՝ Der Spiegel` «հայելի») հայտնի ամսագրի հիմնադիրը: 55 տարի շարունակ եղել է ամսագրի պատասխանատու խմբագիրը[12]։

Կենսագրություն[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուդոլֆ Աուգշտայնը ծնվել է կաթոլիկ ավանդական ընտանիքում։ Տան փոքր երեխան էր[13]։ Հայրը՝ Ֆրիդրիխ Աուգշտայնը գործարար էր, զբաղվում էր լուսանկարչական սարքավորումների արտադրությամբ և վաճառքով: Ռուդոլֆի մանկությունը համընկավ այն տարիների հետ, երբ իշխանության գլուխ էին կանգնած նացիոնալ-սոցիալիստները: Նրա հայրը գիտեր և բացատրում էր իր երեխաներին, որ Հիտլերի քաղաքականությունը նշանակում է պատերազմ և մահ Գերմանիայի համար: «Finis Germaniae»՝ այս խոսքերը Ռուդոլֆ Աուգշտայնը լսել է մանկուց[14]։

1942 թվականին նա զորակոչվել է ռազմաճակատ և որպես ռադիստ ծառայության անցել հրետանային գնդում։

Հետպատերազմյան տարիներին շատ խմբագիրներ նախևառաջ եղել էին Նացիոնալ-սոցիալիստական կուսակցության անդամներ և, հետևաբար, իրավունք չունեին աշխատելու իրենց մասնագիտությունով։ Սա նոր սերնդի համար բացեց ճանապարհ: Ռուդոլֆը, բրիտանական տեսանկյունից համարվելով «քաղաքականապես մաքուր», 1945 թվականին դարձել է Դաշնակիցների ռազմական վարչակազմի կողմից հրատարակվող «Hannoverscher Nachrichtenblatt» թերթի խմբագրական խորհրդի անդամ: 1946 թվականին Diese Woche ամսագրում ղեկավարել է գերմանական լրատվության բաժինը: Մեկ տարի անց բրիտանական ռազմական իշխանությունները նրան արտոնագիր տվեցին այս ամսագիրը հրապարակելու համար, և Աուգշտայնը այն վերանվանել է «Շպիգել»[15], որը թարգմանաբար նշանակում է «հայելի»։

«Շպիգել» թերթում Աուգշտայնը հրապարակել է օկուպացիոն իշխանությունների ամբարտավանության, քաղաքական գործիչների կոռուպցիայի և պաշտոնյաների կողմից ցուցաբերվող արհամարհանքի դեմ ուղղված հոդվածներ: Ավելի ուշ Աուգշտայնը նշել է՝

Aquote1.png Մենք ենթարկվել ենք գրաքննության։ Մեր նյութերը մշտապես հանդիպել են առարկությունների: Եվ ես արել եմ ամեն ինչ, որ այդ առարկությունները անհիմն դառնան ... Բայց անհնար էր դադարեցնել ամսագրի աշխատանքները, առնվազն որպես բրիտանական հրատարակչական մարմին: Aquote2.png

Այսինքն, ամսագրի անվան փոփոխմամբ, հրատարակումը չի դադարել։ Աուգշտայնի նպատակն է եղել գավառական հրատարակությունը բերել ազգային մակարդակի` ընդգրկելով բուռն քաղաքական հետազոտություններ և բացահայտումներ: Արդեն 1950 թվականին «Շպիգելը» ամբողջ երկրով մեկ տարածեց այն լուրը, որ գերմանական մայրաքաղաքը Մայնի Ֆրանկֆուրտից Բոն տեղափոխվելիս կաշառվել են մի շարք պատգամավորներ։

Սկանդալից հետո գերմանացի հրատարակիչ Ջոն Յարը գնել է Շտեմպկի և Բարշա բաժնետոմսերը[16] և Ռուդոլֆ Աուգշտայնի հետ միասին դարձել ամսագրի համահեղինակ։ 1952 թվականին Շպիգելը Հաննովերից տեղափոխվել է Համբուրգ։ Ռուդոլֆը «Յենս Դենիել Աուգշտայն» կեղծանվամբ քարոզարշավ է արել Կոնրադ Ադենաուերի արևմտամետ քաղաքականության դեմ:

1962 թվականին Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում սկանդալ է հասունացել, որն ունեցել է միջազգային ռեզոնանս և ստացել «Շպիգել ամսագրի գործ» անվանումը: 1962 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Դաշնային քրեական ոստիկանության Բոնի մասնաճյուղի քրեական ոստիկանության աշխատակիցները ներխուժել են Համբուրգի մամուլի տուն և հետախուզում իրականացրել 7 հարկերում գտնվող 170 խմբագրություններում։ Այդ ժամանակ ձերբակալվել են 7 խմբագիրներ։ Ռուդոլֆ Աուգշտայնը մեղադրվել է պետական դավաճանության մեջ և 103 օր անցկացրել բանտում։ Միայն 1965 թվականին Աուգշտայնի դեմ ուղղված դատական գործընթացը ավարտվել է: Սկանդալի արդյունքում պաշտպանության նախարար Ֆրանց Յոզեֆը հրաժարական է տվել: «Շպիգել»֊ը այս պատմության մեջ հաղթող դուրս եկավ, արժեքը ավելացավ, շրջանառությունն աճեց[12]։

Համբուրգ, 1985 թվական Ռուդոլֆ Աուգսշտանը աշխարհի չեմպիոն Գարի Կասպարովի խաղի ժամանակ։

1980֊ական թվականները ամսագրի համար հարթ են անցել։ 1989 թվականին շրջանառությունը հաջողությամբ գերազանցել է մեկ միլիոնը, գովազդից ստացված եկամուտները ևս շարունակել են աճել: 1993 թվականին ամսագրի լուրջ մրցակից է դարձել «Բուրդա» հրատարակչության «Ֆոկուս» ամսագիրը: «Ֆոկուս» ամսագիրը նորովի էր ներկայացնում ժամանակակից թեմաները և հրապարակում նյութեր պարզ լեզվով։ Ռուդոլֆ Աուգշտայնը նշեց, որ «Շպիգել»-ը մնում է նույնը։ Նա արգելեց լրագրողներին գրել ավելի պարզ, իսկ դիզայներներին փոխել թերթի դիզայնը։

Ռուդոլֆ Աուգշտայնը մահացել է 2002 թվականի նոյեմբերի 7-ին թոքաբորբից: 2002 թվականի նոյեմբերի 19-ին թաղվել է Զիլտ կղզում գտնվող Քայտումի գերեզմանոցում:

Ընտանիք[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ռուդոլֆ Աուգշտայնը ամուսնացել է հինգ անգամ։ Ունեցել է չորս երեխա[17]՝

  • Մարիա Սաբինա Աուգշտայն (գերմ.՝ Maria Sabine Augstein, ծնվել է 1949 թվականին)
  • Հաննա Ֆրանցիսկա Աուգշտայն (գերմ.՝ Hannah Franziska Augstein, ծնվել է 1964 թվականին)
  • Թոմաս Յակոբ Աուգշտայն (գերմ.՝ Thomas Jakob Augstein, ծնվել է 1967 թվականին)
  • Ժուլիան Ռբերտ (գերմ.՝ Julian Robert, ծնվել է 1963 թվականին)

Պարգևներ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

Ծանոթագրություններ[խմբագրել | խմբագրել կոդը]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 SNAC — 2010.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Discogs — 2000.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 basic data about the members of the Bundestag
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Encyclopædia Britannica
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Munzinger-Archiv — 1913.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Brockhaus Enzyklopädie
  7. 7,0 7,1 Archive of Fine Arts — 2003.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 data.bnf.fr: տվյալների բաց շտեմարան — 2011.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 German National Library, Berlin State Library, Bavarian State Library et al. Record #118651080 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  10. Honorary DoctoratesMoscow State Institute of International Relations.
  11. 11,0 11,1 Аугштайн Рудольф // МГИМО. Информационный портал
  12. 12,0 12,1 Журналистика в Германии // Журналисты и журналистки в Германии. Goethe-Institut
  13. У Аугштайна было 5 сестёр и один брат — Йозеф Аугштайн, адвокат в Ганновере
  14. Фёдор Буцко. Рудольф Аугштайн // Архив журнала «Галерея» 2002
  15. Первый номер «Шпигеля» увидел свет 4 ноября 1947 года в Ганновере.
  16. У Штемпки и Барша было по 25 % акций, у Аугштайна — 50 % Скандал по гамбургскому счету // Журнал «Коммерсантъ Деньги». — № 44 (499). — 08.11.2004
  17. Der «Spiegel» der Gesellschaft: «Wem gehört eigentlich das Magazin „Der Spiegel“, das sich gerade intensiv mit der Geschlechterverteilung im Job beschäftigt? Wer der Sache auf den Grund geht, entdeckt: eine magere Frauenquote und vier Halb-Geschwister.» In: Media Tribune, 4. Februar 2011. Abgerufen am 2. Juni 2011.